ਜੂਨ ਚੁਰਾਸੀ ਦਾ ਸਮਾਂ ਤੇ ਉਦਾਸੀਆਂ ਦਾ ਸ਼ੋਰ ਸੀ।
ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਤੋਂ ਬਣੇ ਆਪਣਿਆਂ ਦੇ, ਵਿਛੋੜਿਆਂ ਦਾ ਸ਼ੋਰ ਸੀ।
ਉਮੀਦਾਂ ਦੀਆਂ ਰਾਹਾਂ ’ਤੇ, ਬੇਗਾਨਿਆਂ ਦਾ ਜ਼ੋਰ ਸੀ।
ਖੋਰੇ ਮੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਕੀ ਹੋ ਗਿਆ,
ਜਿੱਧਰ ਵੀ ਤੱਕਾਂ ਚੁੱਪ ਦਾ ਹੀ ਸ਼ੋਰ ਸੀ।

ਜ਼ੁਲਮ ਦੀ ਐਸੀ ਹੋਈ ਇੰਤਹਾ ਸੀ।
ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੁੰਞਾ ਸੁੰਞਾ ਰਾਹ ਸੀ।
ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਟੁੱਟ ਰਹੀ ਡੋਰ ਸੀ।
ਖੋਰੇ ਮੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਕੀ ਹੋ ਗਿਆ,
ਜਿੱਧਰ ਵੀ ਤੱਕਾਂ ਚੁੱਪ ਦਾ ਹੀ ਸ਼ੋਰ ਸੀ।

ਘਰੀਂ ਲੱਗੇ ਜਿੰਦਿਆਂ ਦੀ ਵੱਖਰੀ ਪੁਕਾਰ ਸੀ।
ਕੁੰਜੀਆਂ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਦਾ ਭੁੱਲ ਗਏ ਸਾਜ਼ ਸੀ।
ਸਾਹਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਉੱਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਭੌਰ ਸੀ।
ਖੋਰੇ ਮੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਕੀ ਹੋ ਗਿਆ,
ਜਿੱਧਰ ਵੀ ਤੱਕਾਂ ਚੁੱਪ ਦਾ ਹੀ ਸ਼ੋਰ ਸੀ।

ਸਿਵਿਆਂ ਦੀਆਂ ਲਾਟਾਂ ਨੇ ਰੱਜ ਢਿੱਡ ਭਰਿਆ।
ਅਬਦਾਲੀ ਦੇ ਸਮਿਆਂ ਨੂੰ ਫਿਰ ਯਾਦ ਕਰਿਆ।
ਔਰੰਗੇ ਵਰਗੀ ਹੈਵਾਨੀਅਤ ਦਾ ਵੱਖਰਾ ਹੀ ਲੋਰ ਸੀ।
ਖ਼ੋਰੇ ਮੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਕੀ ਹੋ ਗਿਆ,
ਜਿੱਧਰ ਵੀ ਤੱਕਾਂ ਚੁੱਪ ਦਾ ਹੀ ਸ਼ੋਰ ਸੀ।