ਸੁਣੋ! ਸੁਣੋ! ਮੇਰੇ ਬਚਿਓ ਸੁਣੋ!
ਸਰਹੰਦ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਵਾਂ।
ਨਿੱਕੀਆਂ ਜਿੰਦਾਂ ਜਿੱਥੇ ਲਿਖਿਆ
ਵੱਡਾ ਇਕ ਸਿਰਨਾਵਾਂ।

ਜ਼ੋਰਾਵਰ ਸਿੰਘ ਤੇ ਫਤਿਹ ਸਿੰਘ ਸਨ,
ਕਲਗੀਧਰ ਦੇ ਪਿਆਰੇ।
ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਾਤਾ ਗੁਜਰੀ,
ਗੰਗੂ ਲਾਏ ਲਾਰੇ।

ਨਾਲ ਫਰੇਬ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ,
ਸੂਬੇ ਤਾਈਂ ਫੜਾਇਆ।
ਕਹਿੰਦਾ ਵੇਖੋ ਸ਼ੇਰ ਦੇ ਬੱਚੇ,
ਫੜ ਕੇ ਮੈਂ ਲਿਆਇਆ।

ਦੀਨ ਅਸਾਡੇ ਵਿਚ ਆ ਜਾਓ!
ਸੂਬੇ ਸ਼ਰਤ ਸੁਣਾਈ।
ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਕਤਲ ਕਰਾਂਗਾ ਦੋਹਾਂ,
ਵਿਚ ਦੀਵਾਰ ਚੁਣਾਈ।

ਸ਼ੇਰ ਮੁਹੰਮਦ ਮਲੇਰਕੋਟਲੇ,
ਹਾਅ ਦਾ ਨਾਅਰਾ ਲਾਇਆ।
ਛੱਡੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਾਸੂਮ ਜਿੰਦਾਂ ਨੂੰ,
ਵਿਚ ਦਰਬਾਰ ਸੁਣਾਇਆ।

ਸੁੱਚਾ ਨੰਦ ਦੀਵਾਨ ਆਖਿਆ,
ਇਹ ਸ਼ੇਰਾਂ ਦੇ ਜਾਏ!
ਵੱਡੇ ਹੋ ਕੇ ਬਣਨ ਮੁਸੀਬਤ,
ਦੇਵੋ ਮਾਰ ਮੁਕਾਏ!

ਦਾਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਮੱਥਾ ਚੁੰਮਿਆ,
ਦੋਵੇਂ ਲਾਲ ਪਿਆਰੇ।
ਜਿੰਦ ਜਾਏ ਤਾਂ ਜਾਏ ਬੱਚਿਓ,
ਧਰਮ ਨ ਜਾਏ ਹਾਰੇ!

ਪਹੁੰਚ ਕਚਹਿਰੀ ਫਤਿਹ ਬੁਲਾਈ,
ਉੱਚੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸੁਣਾਇਆ।
ਤੇਗ ਬਹਾਦਰ ਦਾਦਾ ਸਾਡੇ,
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਿੱਲੀ ਸੀਸ ਕਟਾਇਆ

ਦਸਮ ਗੁਰੂ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਛਕਿਆ
ਡਰ ਨਾ ਸਾਨੂੰ ਕਾਈ!
ਜਿੰਦ ਜਾਏ ਤਾਂ ਜਾਏ ਸਾਡੀ
ਧਰਮ ਨਾ ਸਾਡਾ ਜਾਈ।

ਨਵਾਬ ਸਰਹੰਦ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਇਆ,
ਮਿਸਤਰੀ ਰਾਜ ਬੁਲਾਏ।
ਨਿੱਕੇ ਨਿੱਕੇ ਲਾਲ ਇਹ ਦੋਵੇਂ,
ਕੰਧਾਂ ਵਿਚ ਚਿਣਵਾਏ।

ਮਾਤਾ ਗੁਜਰੀ ਜਦ ਇਹ ਸੁਣਿਆ,
ਜਿੰਦ ਪੰਖੇਰੂ ਹੋਈ।
ਯਾਦ ਰਹੇਗਾ ਸਾਕਾ ਸਰਹੰਦ,
ਦੁਨੀਆ ਜਦ ਤਕ ਹੋਈ।

ਆਓ, ਪ੍ਰਣਾਮ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਰੀਏ!
ਜਿੰਦ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਾਰੀ।
ਲਾਜ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖੀ ਉਨ੍ਹਾਂ,
ਜਾਏ ਕੌਮ ਬਲਿਹਾਰੀ।