ਬੇਸੁਰਤ ਪੰਜਾਬ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪਾਵਨ,
ਗੁਰ ਯਾਦ ਦਿਵਾਈ ਸਿੰਘਾਂ ਨੇ,
ਧਰ ਸੀਸ ਤਲੀ ਲੰਘ ਯਾਰ ਗਲੀ,
ਇਕ ਸਭਾ ਬਣਾਈ ਸਿੰਘਾਂ ਨੇ।

ਲੱਗੇ ਰੂਹ ਨੂੰ ਰੋਗ ਅਵੱਲੇ ਸੀ,
ਰਾਹੋਂ ਖੁੰਝ ਗਏ ਵਕਤ ਕੁਵੱਲੇ ਸੀ,
ਉੱਤੋਂ ਕੁਫਰ ਮਾਰਦਾ ਹੱਲੇ ਸੀ,
ਜਦ ਧੀਰ ਧਰਾਈ ਸਿੰਘਾਂ ਨੇ।

ਫਸ ਗਿਰਝਾਂ ਘੇਰੇ ਕੂੰਜ ਗਈ,
ਲਾਏ ਪਾਦਰੀ ਪੰਥ ਤੇ ਉਜ ਕਈ,
ਸਤਿ ਸ੍ਰੀ ਅਕਾਲ ਦੀ ਗੂੰਜ ਪਈ,
ਜਦ ਫਤਿਹ ਗਜਾਈ ਸਿੰਘਾਂ ਨੇ।

ਬੁੱਤਖਾਨੇ ਪੰਥ ਦੇ ਬੂਹੇ 'ਤੇ
ਪਵੇ ਕਾਲਖ ਚਾਨਣ ਸੂਹੇ 'ਤੇ
ਧਰ ਸੁਰਤ ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਖੂਹੇ 'ਤੇ
ਫਿਰ ਕਰੀ ਸੁਧਾਈ ਸਿੰਘਾਂ ਨੇ।

ਇਕ ਬਣਿਆ ਨਵਾਂ ਸਮਾਜ ਫਿਰੇ,
ਹੋਇਆ ਮੂਲੋਂ ਵੱਧ ਵਿਆਜ ਫਿਰੇ,
ਜਿਵੇਂ ਹਾਂਡੀ ਵਿਚ ਪਿਆਜ ਫਿਰੇ,
ਕਰਤੀ ਤੜਕਾਈ ਸਿੰਘਾਂ ਨੇ।

ਘਰ ਵੜ ਗਏ ਚੋਰ ਧਿਙਾਣੇ ਸੀ,
ਚੁਪ ਵੱਟ ਗਏ ਕਈ ਸਿਆਣੇ ਸੀ,
ਉਸ ਵਕਤ ਗੁਰੂ ਦੇ ਭਾਣੇ ਸੀ,
ਇਕ ਜਾਗ ਜਗਾਈ ਸਿੰਘਾਂ ਨੇ।