ਸਾਗਰ ਤੋਂ ਡੂੰਘੀ ਬੰਦਗੀ ਆਤਮ ਤੋਂ ਸੁੱਚੀ ਤੇਗ ਹੈ
ਉਹ ਜੋ ਬੀਜਦਾ ਏ ਬਹਾਦਰੀ ਲੱਖ ਸੂਰਜਾਂ ਦਾ ਤੇਜ਼ ਹੈ। ਛਾਵਾਂ ਨੇ ਸਿਰ ’ਤੇ ਗੁਰ ਪਿਤਾ ਹਰਿ ਹੈ ਕਿ ਹਰਿਗੋਬਿੰਦ ਹੈ
ਮੀਰੀ ਤੇ ਪੀਰੀ ਇਕ ਜਗ੍ਹਾ ਵੈਰਾਗ ਹੈ ਮਨ ਚਿੰਦ ਹੈ
ਕੁੱਲ ਜਗ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਆਪਣਾ ਨਾ ਕੋਈ ਗੈਰ ਤੇ ਪਰਹੇਜ਼ ਹੈ। ਭੋਰੇ 'ਚ ਬੈਠੇ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਸੰਗਤ ਜ਼ਿੰਮੀ ’ਤੇ ਭਾਲਦੀ
ਸੌਦਾਗਰਾਂ ਦਾ ਸ਼ਾਹ ਮੱਖਣ ਕਰ ਦੀਦ ਗੁਰ ਅਕਾਲ ਦੀ
ਕੋਠੇ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਕੂਕਦਾ ਵਰਖੇ ਮਿਹਰ ਜਿਉਂ ਮੇਘ ਹੈ। ਕਦਮਾਂ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਖਿਚਦੀ ਦੁਖੀਆਂ ਦੀ ਕੀਤੀ ਅਰਜ਼ ਹੈ
ਕੁੱਲ ਜਗ ਦਾ ਤੋਟਾ ਮੇਟਣਾ ਤੇਰਾ ਬਿਰਦ ਹੈ ਜਾਂ ਫਰਜ਼ ਹੈ
ਬਖਸ਼ਿਸ਼ ਦੀ ਹੋਵੇ ਕਿੰਞ ਕਮੀ ਤੇਰਾ ਹਰ ਕਦਮ ਲਬਰੇਜ਼ ਹੈ। ਮੁਸਕਾਵਣਾ ਜੱਲਾਦ ਸਾਹਵੇਂ ਨ੍ਹੇਰੇ ਨੂੰ ਚਾਨਣ ਵੰਡਣਾ
ਜ਼ਹਿਰਾਂ ਨੇ ਖੌਰੇ ਕਿਸ ਕਦਰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਹਾਲੇ ਡੰਗਣਾ
ਤੇਰੇ ਆਸਰੇ ਸੱਚੇ ਪਿਤਾ ਧਰ ਤੇ ਧਰਮ ਜਰਖੇਜ਼ ਹੈ। ਧੜ ਤੋਂ ਜੁਦਾ ਸਿਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹਿੱਲਿਆ ਅੰਬਰ ਦਾ ਥਾਲ ਵੀ
ਕੋਈ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਤਾਂ ਦਿਸਦੀ ਨਹੀਂ ਲੱਖੀ ਦੇ ਨੈਣਾਂ ਨਾਲ ਦੀ
ਝੱਖੜਾਂ ਨਾਲ ਮੱਥਾ ਲਾ ਲਿਆ ਛੱਡ ਦੌਲਤਾਂ ਦਾ ਹੇਜ ਹੈ। ਗੋਬਿੰਦ ਹੀ ਗੋਬਿੰਦ ਹੈ ਕਦੇ ਲਾਲ ਹੈ ਤੇ ਗੁਲਾਲ ਹੈ
ਖਾਲਸ ਹੈ ਰੱਬ ਦਾ ਰੂਪ ਜੋ ਕੁੱਲ ਖਾਲਸਾ ਜਿਸ ਨਾਲ ਹੈ
ਤੇਰੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਉਸ ਖੇਡਣਾ ਕੰਡਿਆਂ ’ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਸੇਜ ਹੈ। | 
