ਹਰ ਧਰਮ ਦੀ ਆਪਣੀ ਮਾਨਤਾ,ਆਪਣੇ ਹੀ ਅਸੂਲ ਨੇ,
ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੀਦੀ, ਬਾਕੀ ਗੱਲਾਂ ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਨੇ।

ਧਰਤ, ਧਰਮ-ਧਾਰਮਿਕਤਾ ਹੁੰਦੇ, ਜਾਨੋਂ ਵਧ ਪਿਆਰਾ ਏ।
ਜ਼ੁਲਮੀਆਂ ਧਾੜਵੀਆਂ ਤਾਂਈਂ, ਏਸੇ ਗਲੋਂ ਕਲੇਸ਼ ਸਾਰਾ ਏ।

ਸਰਬੱਤ ਦਾ ਭਲਾ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ, ਕੌਣ ਮਾੜਾ ਕਹਿ ਲਉ।
ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਰਦ ਅਗੰਮੜਾ, ਵਧੀਕੀ ਹੁੰਦੀ ਸਹਿ ਲਊ ।

ਇਨਸਾਨ ਗ਼ਲਤੀ ਦਾ ਪੁਤਲਾ, ਸਮਾਂ ਸਾਂਭਦਾ ਜਿਹੜਾ ਏ।
ਅੰਤ ਦਸਮੇਸ਼ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਜਾ ਮਿਲੇ, ਮਾੜਾ ਫੇਰ ਕਿਹੜਾ ਏ।

ਹਰ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਘੜੀ ਸਿਰੇ ਖੜ੍ਹਾ,ਓਅੰਕਾਰ ਭਰੋਸੇ ਵੇਲਾ ਏ।
ਇਤਿਹਾਸ ਗਵਾਹ ਪੰਜ ਪਿਆਰਿਆਂ ਅੱਗੇ, ਗੁਰੂ ਚੇਲਾ ਏ।

ਇਕੱਠ 'ਚ ਸ਼ਕਤੀ ਛੁਪੀ, ਇਕੱਲਤਾ ਹਮੇਸ਼ ਭਉ ਨਾਲ ਏ।
ਮਾਛੀਵਾੜੇ ਜੰਗਲੀਂ 'ਕੱਲੇ ਵਿਚਰਨਾ, ਹੱਦੋਂ ਵਧ ਕਮਾਲ ਏ।

ਇਕ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਟੇਕ-ਆਸਰਾ, ਸਰਦ ਰੁਤ ਪਈ ਲੰਘਦੀ ਏ।
ਮਾਘ 'ਦਰ ਅਕਾਲ ਪੁਰਖੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਚਿੰਗਾਰੀ ਮਘਦੀ ਏ।

ਯਾਦ ਰਹਿਣ ਘਟਨਾਵਾਂ, ‘ਹਰਿੰਦਰ’ ਸ਼ਰੀਰ ਨਸ਼ਵਰ ਏ।
ਰਹਿੰਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਤਕ ਹੈ ਨਾਮ, ਜਿਸ ਵਲ ਪ੍ਰਮੇਸ਼ਵਰ ਏ।