ਮੇਰੇ ਬਜ਼ੁਰਗੋ! ਮੈਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋ?
ਪਛਾਣਦੇ ਹੋ ਮੇਰਾ ਮੂੰਹ ਮੁਹਾਂਦਰਾ?
ਨਹੀਂ ਨਾ! ਠੀਕ ਹੀ ਤਾਂ ਹੈ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹੜਾ ਮੈਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਹੈ
ਚਲੋ ਫਿਰ ਵੀ ਮੇਰੇ ਹੁਣੇ ਹੁਣੇ ਪੁੰਗਰੇ ਨਿੱਕੇ ਨਿੱਕੇ ਹੱਥਾਂ
ਦੀ ਸਤਿ ਸ੍ਰੀ ਅਕਾਲ ਕਬੂਲ ਕਰਨਾ। ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਨੇ ਮੇਰਾ ਨਾਂ ‘ਬਬਲੂ’ ਰੱਖਿਆ ਸੀ
ਤੇ ਪਿਉ ਨੇ ‘ਬਬਲੀ’
ਤੇ ਕੰਨ ਉਰੇ ਕਰੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਭੇਦ ਦੀ ਇਕ ਗੱਲ ਦਸਾਂ
ਮੈਂ ‘ਬਬਲੂ’ ਨਹੀਂ ‘ਬਬਲੀ’ ਸਾਂ ਤੇ ਹਾਂ! ਡਾਕਟਰ ਕਹਿੰਦੀ ਸੀ
ਕਿ ਤਿੰਨ ਚਾਰ ਨਵੰਬਰ ਤਰੀਕ ਚੁਰਾਸੀ
ਦੀ ਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਅੰਦਰਲੀ ਗੋਦ
ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰਲੀ ਗੋਦ ’ਚ ਆ ਜਾਣਾ ਸੀ ਵੈਸੇ ਮਾਂ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਉੱਥੇ ਵੀ ਬੜੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਰੱਖਦੀ ਸੀ
ਆਦਮ-ਕੱਦ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹੋ
ਵਾਲ ਵਾਹੁੰਦੀ ਉਹ ਅਕਸਰ ਮੇਰੇ ਖਿਆਲਾਂ ਵਿਚ ਗੁੰਮ ਜਾਂਦੀ
ਤੇ ਮੈਂ ਮਚਲੀ ਬਣੀ ਦੇਖਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ’ਤੇ ਆਉਂਦੀ ਜਾਂਦੀ ਮੁਸਕਾਨ
ਤੇ ਉਸਦਾ ਚਾਨਣ ਚਾਨਣ ਚਿਹਰਾ ਮੈਂ ਸੁਣਿਐ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਸੰਤਾਨ ਸਾਂ
ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਜਦੋਂ ਮੇਰੇ ਲਈ
ਚਾਅ ਨਾਲ ਨਿੱਕੀਆਂ ਨਿੱਕੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਦੀ
ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਮਾਨੋ ਚਾਅ ਜਿਹਾ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਪਰ ਇਹ ਕੀ ਹੋਇਆ ਮੇਰੇ ਬਜ਼ੁਰਗੋ!
ਪਹਿਲੀ ਨਵੰਬਰ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਜਿਹੀ ਸਵੇਰ
ਧੋਤੇ ਸਨ ‘ਬਾਪੂ’ ਨੇ ਕਾਲੇ ਲੰਮੇ ਕੇਸ ਧੁੱਪੇ ਖੜ ਕੇ ਰਿਹਾ ਸੀ ਸੁਕਾ
ਰਿਸ਼ੀ ਮੁਨੀ ਲਗਦਾ ਸੀ ਮੇਰਾ ‘ਬਾਪੂ’
ਤੇ ਕਦੀ ਲਗਦਾ ਸੀ ਈਸਾ ਜਿਹਾ ਮੈਂ ਹੁਣੇ ਹੁਣੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੇਸ਼ੋਂ ਆਈ ਸਾਂ
ਸੋ ਮੈਨੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਯਾਦ ਸਨ ਮੈਂ ਤਾਂ ਅਜੇ ਇਹ ਸੋਚਦੀ ਹੀ ਸੀ
ਕਿ ਆ ਗਈ ਇਕ ਜ਼ੋਰ ਦੀ ਹਨੇ੍ਰੀ ਫੜੋ ਫੜੋ! ਪਕੜੋ ਪਕੜੋ!! ਕੁਝ ਸਮਝ ’ਚ ਨਹੀਂ ਆਇਆ
ਮੇਰੀ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿੱਥੋਂ ਆ ਗਈ ਇਕ ਭੀੜ ਲਾਠੀਆਂ ਵਾਲੀ, ਸਰੀਆਂ ਵਾਲੀ
ਅੱਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਲਾਲ ਲਾਲ ਅ`ਖਾਂ ਵਾਲੀ
ਇਹ ਹਜ਼ੂਮ ਸਾਡੇ ਘਰ ਆ ਵੜਿਆ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮੇਰੇ ਪਾਪੂ ਨੂੰ ਕੇਸਾਂ ਤੋਂ ਫੜਿਆ
ਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿ ਉਹ ਕੁਝ ਬੋਲਦਾ
ਉਹ ਤਾਂ ਲਟਾਲਟ ਬਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਦੀ ਮੇਰੀ ਮਾਂ, ਬਾਪੂ ਨੂੰ ਬਚਾਣ
ਖਾਤਰ ਅੱਗ ਵਿਚ ਕੁੱਦ ਗਈ
ਉਫ! ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੀ ਦਸਾਂ? ਜਦੋਂ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਅੱਗ ਲੱਗ ਗਈ
ਜਿਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਤੜਫਦੀ ਮੇਰੀ ਵੀ ਜਿੰਦ ਲੁੱਛਦੀ, ਮੇਰਾ ਸਾਹ ਘੁਟਦਾ
ਤੇ ਜਦੋਂ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਨੇ ਲਿਆ ਆਖਰੀ ਹਟਕੋਰਾ
ਮੈਂ ਤਾਂ ਵੀ ਸੁਣਦੀ ਸਾਂ
ਮੈਂ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਰੋਈ ਵੀ ਸਾਂ
ਧੀ ਜੋ ਸਾਂ ਤੇ ਮਾਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਧੀਆਂ ਤੋਂ ਵਧ ਕੌਣ ਸਮਝਦੈ?
ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੀ ਹੋਇਆ
ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ ਮੈਂ ਵੀ ਮਰ ਗਈ ਪਰ ਡਾਕਟਰ ਤਾਂ ਕਹਿੰਦੀ ਸੀ
ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਜਾਂ ਚਾਰ ਨਵੰਬਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਲੈਣਾ ਸੀ
ਤੇ ਮੈਂ ਪਹਿਲੀ ਨਵੰਬਰ ਨੂੰ ਹੀ ਕਿਵੇਂ ਮਰ ਗਈ?
ਦੱਸੋ ਬਜ਼ੁਰਗੋ! ਫਿਰ ਮੈਂ ‘ਬਬਲੀ’ ਤਾਂ ਨਾਂਹ ਹੋਈ
‘ਅਜਨਮੀ’ ਹੋਈ ਨਾ! ਹੈਂ ਨਾ! | 
