ਮੇਰਾ ਨਾਂ ਗੁਜਰੀ
ਭਾਵੇਂ ਠੰਢੇ ਬੁਰਜ ਵਿਚ ਹਾਂ ਗੁਜਰੀ।
ਪਰ ਧਰਮ ਲਈ ਮੈਂ ਬੁਰਜਾ ਵੇ,
ਕੁਝ ਕਰਕੇ ਹੀ ਹਾਂ ਤਾਂ ਗੁਜਰੀ।
ਮੈਨੂੰ ਐਵੇਂ ਗੁਜਰੀ ਕਹਿੰਦੇ ਨਾ,
ਮੈਂ ਕੁਝ ਕਰ ਕੇ ਹੀ ਹਾਂ ਤਾਂ ਗੁਜਰੀ।
ਕਸ਼ਮੀਰੋਂ ਚੱਲ ਕੇ ਪੰਡਿਤ ਜੀ,
ਜਦ ਦਰ ਨਾਨਕ ਦੇ ਆਏ ਸੀ,
ਜਦ ਦਰ ਆਨੰਦਪੁਰ ਆਏ ਸੀ।
ਜਦ ਦਰ ਮੇਰੇ 'ਤੇ ਆਏ ਸੀ,
ਸਾਡਾ ਧਰਮ ਬਚਾਅ ਦੇਵੋ,
ਤਰਲੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪਾਏ ਸੀ।
ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਖੀ ਖਾਤਰ ਸੀ,
ਫਿਰ ਗੁਰਦੇਵ ਪਠਾਏ ਸੀ।
ਜੋ ਬੁਝਾਰਤ ਪੰਡਿਤਾਂ ਪਾਈ ਸੀ,
ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਦੇ ਸਾਈਂ ਨੇ ਬੁੱਝਲੀ
ਮੈਨੂੰ ਐਵੇਂ ਗੁਜਰੀ ਕਹਿੰਦੇ ਨਾ,
ਮੈਂ ਕੁਝ ਕਰ ਕੇ ਹੀ ਹਾਂ ਤਾਂ ਗੁਜਰੀ. . .
ਨੌਂ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦਾ ਗੋਬਿੰਦ ਸੀ,
ਜਦ ਗੋਦੀ ਦੇ ਵਿਚ ਮੇਰੇ,
ਬੁਰਜਾ ਵੇ, ਮੈਂ ਸੀ ਝੱਲੇ ਦੁੱਖ ਬਥੇਰੇ,
ਟਿੱਕਾ, ਜੰਞ ਬੁਰਜਾ ਵੇ ਸੀ ਤਾਂ ਬਚਿਆ,
ਜੇ ਸੀ ਬੁਰਜਾ ਵੇ ਮੈਂ ਉੱਜੜੀ।
ਮੈਨੂੰ ਐਵੇਂ ਗੁਜਰੀ ਕਹਿੰਦੇ ਨਾ,
ਮੈਂ ਕੁਝ ਕਰ ਕੇ ਹੀ ਹਾਂ ਤਾਂ ਗੁਜਰੀ. . .
ਲਾਲ ਜੀ ਦੇ ਸੀ ਅੱਗੇ ਵਿਲਕੇ,
ਪੰਡਿਤ ਜੀ ਤੇ ਮੁੱਲਾ ਮਿਲਕੇ।
ਗਊ ਕੁਰਾਨ ਦੀਆਂ ਸੌਹਾਂ ਖਾ ਕੇ,
ਅਨੰਦਪੁਰੀ ਤੇ ਪੈਗੇ ਧਾਹ ਕੇ।
ਭੁੱਖਣ ਭਾਣਾ ਟੱਬਰ ਮੇਰਾ ਸਰਸਾ ਦੇ ਵਿਚ,
ਬਹਿ ਗਿਆ ਜਿਹੜਾ। ਫਿਰ ਵੀ ਸੀ ਭਾਣੇ
ਵਿਚ ਗੁਜਰੀ, ਮੈਨੂੰ ਐਵੇਂ ਗੁਜਰੀ ਕਹਿੰਦੇ ਨਾ।
ਮੈਂ ਕੁਝ ਕਰ ਕੇ ਹੀ ਹਾਂ ਤਾਂ ਗੁਜਰੀ. . .
ਬੁਰਜਾ ਨਾ ਤੂੰ ਪੁੱਛ ਮੈਥੋਂ,
ਇਹ ਦਰਦਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਨੂੰ,
ਹਰਪਾਲ ਬੂਥਗੜ੍ਹੀਏ ਤੋਂ ਸੁਣਲੀਂ,
ਇਹ ਸਾਰੀ ਮੂੰਹ ਜੁਬਾਨੀ ਤੂੰ।
ਪਤੀ ਤੋਰਿਆ ਪੋਤਰੇ ਤੋਰ ਕੇ,
ਮੈਂ ਖੁਦ ਵੀ ਤੁਰ ਜਾਣਾ,
ਇਹ ਧਰਮ ਦਾ ਕਰਜਾ ਹੈ,
ਅਸੀਂ ਕਿਸਤਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਲਾਹੁਣਾ।
ਭਾਵੇਂ ਬੁਰਜਾ ਮੈਂ ਹਾ ਬੁੱਢੜੀ,
ਮੈਨੂੰ ਐਵੇਂ ਗੁਜਰੀ ਕਹਿੰਦੇ ਨਾ,
ਮੈਂ ਕੁਝ ਕਰ ਕੇ ਹੀ ਹਾਂ ਤਾਂ ਗੁਜਰੀ. . .