ਝੁੱਲੇ ਬਰਬਾਦੀ ਦੇ ਝੱਖੜ, ਕਿੰਝ ਦੱਸਣ ਇਹ ਬੁੱਲੀਆਂ,
ਸਭ ਕੁਝ ਖੋਹ ਕੇ ਲੈ ਗਈਆਂ ਮੇਰਾ, ਇੰਝ ਹਨੇਰੀਆਂ ਝੁੱਲੀਆਂ।

ਦੱਸਾਂ ਕਿਸਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦੁਖ ਮੈਂ, ਸਦਾ ਹੀ ਕੱਲ੍ਹਾ ਕੱਲ੍ਹਾ ਹਾਂ,
ਆਨ, ਸ਼ਾਨ, ਪਛਾਣ ਦੇ ਬਾਝੋਂ ਹੋ ਗਿਆ ਝੱਲਾ ਝੱਲਾ ਹਾਂ,
ਮਿਲੇ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਦੁਖ ਵੰਡਾਵੇ, ਤਾਂਘ ’ਚ ਅੱਖੀਆਂ ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ,
ਸਭ ਕੁਝ ਖੋਹ ਕੇ ਲੈ ਗਈਆਂ ਮੇਰਾ, ਇੰਝ ਹਨੇਰੀਆਂ ਝੁੱਲੀਆਂ।

ਯਾਦਾਂ ਨੇ ਜੋ ਲਾਹੌਰ ਦੀਆਂ, ਸੌਣ ਨਹੀਓਂ ਦੇਂਦੀਆਂ,
ਗੂੰਜਾਂ ਨੇ ਜੋ ਜੈਕਾਰਿਆਂ ਦੀਆਂ, ਅੱਖ ਲਾਉਣ ਨਹੀਓਂ ਦੇਂਦੀਆਂ,
ਧੁੰਦਲੀਆਂ ਨੇ ਯਾਦਾਂ ਭਾਵੇਂ, ਪਰ ਰੂਹ ਦੇ ਵਿਚ ਘੁਲੀਆਂ,
ਸਭ ਕੁਝ ਖੋਹ ਕੇ ਲੈ ਗਈਆਂ ਮੇਰਾ, ਇੰਝ ਹਨੇਰੀਆਂ ਝੁੱਲੀਆਂ।

ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਜੇ ਇੱਕ ਮੌਕਾ ਤਾਂ, ਮੈਂ ਫੇਰ ਨਿਸ਼ਾਨ ਝੁਲਾ ਦੇਂਦਾ,
ਸ਼ੇਰੇ-ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਖ਼ੂਨ ਦੀ ਹੈ ਕੈਸੀ, ਤਾਸੀਰ ਮੈਂ ਵਿਖਾ ਦੇਂਦਾ,
ਜੋ ਸਮੇਂ ਨੇ ਦਿੱਤੀਆਂ ਭਾਗਾਂ ਸਿਰ, ਓ ਗੰਢਾਂ ਨਹੀਂ ਪਰ ਖੁੱਲੀਆਂ
ਸਭ ਕੁਝ ਖੋਹ ਕੇ ਲੈ ਗਈਆਂ ਮੇਰਾ, ਇੰਝ ਹਨੇਰੀਆਂ ਝੁੱਲੀਆਂ।