ਮੈਂ ਅੱਖਰਾਂ 'ਚੋਂ ਗਿਆਨ ਦਾ ਖ਼ਿਤਾਬ ਬੋਲਦੀ ਹਾਂ,
ਦਿੰਦੀ ਸੱਚ ਦਾ ਸੁਨੇਹਾ ਓਹ ਖ਼ਿਆਲ ਬੋਲਦੀ ਹਾਂ,
ਮੈਂ ਅੱਜ ਫੇਰ ਭੁੱਬਾਂ ਮਾਰ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਬੋਲਦੀ ਹਾਂ,
ਮੈਂ ਬੰਦ ਪਈ ਅਲਮਾਰੀ ਦੀ ਕਿਤਾਬ ਬੋਲਦੀ ਹਾਂ। ਕਈ ਸਦੀਆਂ ਤੋਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲੋਂ ਵੱਖ ਜੋ ਤੂੰ ਹੋਇਓਂ,
ਕੀਤੇ ਵਾਅਦਿਆਂ ਦੇ ਫੇਰ ਤੋਂ ਸਲਾਮ ਮੋੜਦੀ ਹਾਂ,
ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਸਾਰ ਬੋਲਦੀ ਹਾਂ,
ਮੈਂ ਬੰਦ ਪਈ ਅਲਮਾਰੀ ਦੀ ਕਿਤਾਬ ਬੋਲਦੀ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਅੱਖਰਾਂ 'ਚ ਬੰਦ ਰੱਖੇ ਤੂੰ ਫ਼ਕੀਰਾਂ ਵਾਲੇ ਬੋਲ,
ਛੱਡ ਆਪਣੀ ਕਿਤਾਬ, ਕਦੇ ਮੇਰਾ ਵਰਕਾ ਫਰੋਲ,
ਮੈਂ ਤਾਂ ਉੱਚਾ ਤੇਰਾ ਸੋਹਣਾ ਕਿਰਦਾਰ ਲੋੜਦੀ ਹਾਂ,
ਮੈਂ ਬੰਦ ਪਈ ਅਲਮਾਰੀ ਦੀ ਕਿਤਾਬ ਬੋਲਦੀ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਅੱਖਰਾਂ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਘੜ੍ਹ ਲਿਖਿਆ ਲਿਖਾਰੀਆਂ,
ਹੱਕ-ਸੱਚ ਨਾਲ ਜੂਝਣਾ ਏਹ ਲਿਖ ਕੇ ਸ਼ਿੰਗਾਰੀਆਂ,
ਮੈਂ ਓਹ ਪਿਆਰ ਤੇ ਪੁਕਾਰ ਵਾਲਾ ਸਾਜ਼ ਖੋਲਦੀ ਹਾਂ,
ਮੈਂ ਬੰਦ ਪਈ ਅਲਮਾਰੀ ਦੀ ਕਿਤਾਬ ਬੋਲਦੀ ਹਾਂ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਭੇਦ-ਭਾਵ ਵਾਲੇ ਕਾਲੇ ਅੱਖਰਾਂ ਨੂੰ ਖਿੱਚਿਆ,
ਕੁਝ ਦੌਲਤਾਂ ਨੇ ਵੰਡ ਮੈਨੂੰ ਮਹਿੰਗੇ ਮੁੱਲ ਲਿਖਿਆ,
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੱਸਣਾ ਗ਼ਰੀਬੀ ਵਾਲਾ ਮੈਂ ਹਾਲ ਬੋਲਦੀ ਹਾਂ,
ਮੈਂ ਬੰਦ ਪਈ ਅਲਮਾਰੀ ਦੀ ਕਿਤਾਬ ਬੋਲਦੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਬੁੱਢੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਢੰਗ ਸਿੱਖਿਆ ਹੈ,
ਜਿਉਂਦਿਆਂ ਤੇ ਮੋਇਆਂ ਆਪਾ ਰੰਗ ਲਿਖਿਆ ਹੈ,
ਮੈਂ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚੋਂ ਕਾਗਜ਼ਾਂ ਦੀ ਜੀ-ਜਾਨ ਬੋਲਦੀ ਹਾਂ,
ਮੈਂ ਬੰਦ ਪਈ ਅਲਮਾਰੀ ਦੀ ਕਿਤਾਬ ਬੋਲਦੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਓਸ ਦੀ ਵੀਚਾਰੀ ਹਾਂ ਜਿਹੜਾ ਪਰਉਪਕਾਰੀ ਹੈ,
ਮੇਰੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਅੱਖਰਾਂ ਦੀ ਕਲਮ ਜਿਸ ਮਾਰੀ ਹੈ,
ਤੇ ਮੈਂ ਇਸ਼ਕ ਹਕੀਕੀ ਵਾਲਾ ਸੱਚਾ ਰਾਹ ਖੋਲਦੀ ਹਾਂ,
ਮੈਂ ਬੰਦ ਪਈ ਅਲਮਾਰੀ ਦੀ ਕਿਤਾਬ ਬੋਲਦੀ ਹਾਂ। |
