ਪੰਜ ਕਕਾਰੀ ਵਰਦੀ ਦਾ, ਨਵ-ਜੀਵਨ ਪਾ ਕੇ।
ਕਲਗੀਧਰ ਦਸਮੇਸ਼ ਪਿਤਾ ਨੂੰ, ਸੀਸ ਝੁਕਾ ਕੇ।
ਕਹੇ ਜਿੰਦ ਨਿਮਾਣੀ ਕੌਮ ਦੇ, ਹੈ ਲੇਖੇ ਲਾਉਣੀ।
ਹੈ ਸ਼ਕਤੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਾਲੜੀ, ਪ੍ਰਤੱਖ ਦਿਖਾਉਣੀ। ਮੇਰੀ ਹਉਮੈ ਦਾਤਾ ਮਾਰ ਦੇ, ਮੈਂ ਬੰਦਾ ਤੇਰਾ।
ਮੈਂ ਜੂਝ ਮਰਾਂ ਮੇਰੇ ਮਾਲਕਾ, ਮੈਨੂੰ ਬਖਸ਼ੋ ਜੇਰਾ।
ਹੈ ਲਾਈ ਤੁਸਾਂ ਸੰਗ ਪ੍ਰੀਤ ਜੋ, ਉਹ ਤੋੜ ਨਿਭਾਉਣੀ।
ਹੈ ਸ਼ਕਤੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਾਲੜੀ, ਪ੍ਰਤੱਖ ਦਿਖਾਉਣੀ। ਨੰਦੇੜ ਤੋਂ ਵੱਲ ਪੰਜਾਬ ਦੇ, ਉਸ ਕਰੀ ਚੜ੍ਹਾਈ।
ਜ਼ਾਲਮ ਨਾਲ ਟੱਕਰ ਲੈਣ ਦੀ, ਉਸ ਪਹਿਲ ਦਿਖਾਈ।
ਉਸ ਚਿੱਠੀ ਲਿਖੀ ਵਜ਼ੀਰੇ ਨੂੰ, ਕਹਿੰਦਾ ਸੁਣ ਖਾਨਾ!
ਸਰਹਿੰਦ ਫਤਿਹ ਹੈ ਕਰਨ ਦਾ, ਮਿੱਥ ਲਿਆ ਨਿਸ਼ਾਨਾ। ਉਸ ਆਉਂਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਸਮਾਣੇ ਨੂੰ, ਕੀਤਾ ਢਹਿ-ਢੇਰੀ।
ਸਿੱਖ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਕਰ ਲਈ, ਨਾ ਲਾਈ ਦੇਰੀ।
ਮੁਗ਼ਲਾਂ ਨੂੰ ਭਾਜੜ ਪਾ ਦਿੱਤੀ, ਸੀ ਸਿੰਘ ਜਵਾਨਾ।
ਸਰਹਿੰਦ ਫਤਿਹ ਹੈ ਕਰਨ ਦਾ, ਮਿੱਥ ਲਿਆ ਨਿਸ਼ਾਨਾ। ਉਸ ਚਾੜੀ ਭਾਜੀ ਮੋੜ ’ਤੀ, ਤੇ ਧਾਂਕ ਜਮਾਈ।
ਜ਼ਾਲਮ ਜਰਵਾਣੇ ਵੈਰੀ ਦੀ, ਉਸ ਅਲਖ ਮੁਕਾਈ।
ਉਸ ਇੱਟ ਨਾਲ ਇੱਟ ਖੜਕਾ ’ਤੀ, ਸਰਹਿੰਦ ’ਚ ਜਾ ਕੇ।
ਫਿਰ ਫਤਿਹ ਗਜਾਈ ਖਾਲਸੇ ਦੀ, ਠੋਕ ਵਜਾ ਕੇ। ਉਹ ਕਹਿਣੀ ਤਾਈਂ ਕਮਾ ਗਿਆ, ਕਰਨੀ ਦਾ ਪੂਰਾ।
ਸਤਿਗੁਰਾਂ ਦਾ ਹੁਕਮ ਬਜਾ ਗਿਆ, ਯੋਧਾ ਸਿੰਘ ਸੂਰਾ।
ਉਹਨੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਤਾਈਂ ਮਾਰਿਆ, ਸੀ ਧੂਲ ਚਟਾ ਕੇ।
ਫਿਰ ਫਤਿਹ ਗਜਾਈ ਖਾਲਸੇ ਦੀ, ਠੋਕ ਵਜਾ ਕੇ। ਉਹਦੇ ਅੱਖੀਂ ਲਾਲੀ ਝਲਕਦੀ, ਖਾਏ ਖੂਨ ਉਬਾਲੇ।
ਕਈ ਭੱਜੇ ਛੱਡੇ ਮੈਦਾਨ ਨੂੰ, ਪਏ ਜਾਨ ਦੇ ਲਾਲੇ।
ਉਸ ਆਹੂ ਲਾਹੇ ਵੈਰੀ ਦੇ, ਦੰਗ ਰਿਹਾ ਜ਼ਮਾਨਾ।
ਸਰਹਿੰਦ ਫਤਿਹ ਉਸ ਕਰਨ ਦਾ, ਪਾ ਲਿਆ ਨਿਸ਼ਾਨਾ। ਜੋ ਯਾਦਾਂ ਵਿਚ ਸਰਹਿੰਦ ਦੇ, ਕੌਮੀ ਸਰਮਾਇਆ।
ਜਿੱਤ ਪੰਥ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਗਿਆ, ਉਹ ਮਾਂ ਦਾ ਜਾਇਆ।
ਬੰਦਾ ਸਿੰਘ ਬਹਾਦਰ ਸੂਰਮਾ, ਕੌਮੀ ਪਰਵਾਨਾ।
ਸਰਹਿੰਦ ਫਤਿਹ ਉਸ ਕਰਨ ਦਾ ਪਾ ਲਿਆ ਨਿਸ਼ਾਨਾ। ਜੋ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਲੱਭਦੇ ਮੌਤ ’ਚੋਂ, ਉਹ ਮਰਦ ਲਾਸਾਨੀ।
ਉਹ ਚਾਉ ਮਰਨ ਦਾ ਪਾਲਦੇ, ਕਰ ਕੇ ਕੁਰਬਾਨੀ।
ਸਭ ਰਹਿੰਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਤਕ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਨੇ ਕਰਦੇ।
ਜੋ ਰਣ ਜਿੱਤਦੇ ਸੂਰਮੇ, ਮਰ ਕੇ ਨਹੀਂ ਮਰਦੇ। ਸੁਣੋ ‘ਵੀਰ’ ਕੌਮ ਦੇ ਵਾਰਸੋ, ਸਰਹਿੰਦ ਪੁਕਾਰੇ।
ਜੋ ਰਾਹ ਸਿਰਲੱਥ ਦਿਖਾ ਗਏ, ਚਲੋ ਉਸ ’ਤੇ ਸਾਰੇ।
ਸਭ ਆਪੇ ਮੂੰਹ ਦੀ ਖਾਣਗੇ, ਦੋਖੀ ਗੁਰੂ-ਘਰ ਦੇ।
ਜੋ ਰਣ ਜਿੱਤਦੇ ਸੂਰਮੇ, ਮਰ ਕੇ ਨਹੀਂ ਮਰਦੇ। |
