ਆਈ ਵੈਸਾਖੀ ਪੱਕੀਆਂ ਕਣਕਾਂ, ਖਾਲਸ:ਖ਼ਾਸ ਸਜਾ ਤੁਰਿਆ,
ਊਚ-ਨੀਚ ਦਾ ਭੇਦ ਮਿਟਾ, ਇੱਕ ਵੱਖਰੀ ਰਚਨ ਰਚਾ ਤੁਰਿਆ।
ਆਖੇ ਧਰਮ ਪਿਆਰਾ ਮੈਨੂੰ, ਤਾਜੋਂ ਤਖ਼ਤੋਂ ਮੈਂ ਕੀ ਲੈਣਾ,
ਕਰਜ਼ਾ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਤੇਰਾ ਨਈਂ ਊਂ ਸੌ ਜਨਮਾਂ ਤਕ ਲਹਿਣਾ।
ਰਹੂ ਕੌਮ ਭਾਲਦੀ ਜੁੱਗਾਂ ਤਾਂਈ, ਤੇਰੇ ਜਿਹੇ ਸੰਤ ਸਿਪਾਹੀ ਨੂੰ,
ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਆਗੂ ਲੱਭਦੀ, ਤੇਰੇ ਜਿਹੀ ਅਗਵਾਈ ਨੂੰ।
ਖ਼ਾਸ ਖਾਲਸਾ ਮੇਰਾ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕਿਸਨੇ ਕਹਿਣਾ,
ਕਰਜ਼ਾ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਤੇਰਾ ਨਈਂ ਊਂ ਸੌ ਜਨਮਾਂ ਤਕ ਲਹਿਣਾ।
ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਨਾ ਆਗੂ, ਐਸਾ ਧਰਮ ਨਿਭਾਵੇ ਜੋ,
ਤੱਕ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਵੇਂ ਲਾਸ਼ ਪੁੱਤ ਦੀ, ਖੱਫਨ ਵੀ ਨਾ ਪਾਵੇ ਜੋ।
ਵਿਚ ਜਵਾਨੀ ਪੁੱਤ ਹੁੰਦੇ ਨੇ, ਸੱਜਣੋਂ ਘਰ ਦਾ ਗਹਿਣਾ,
ਕਰਜ਼ਾ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਤੇਰਾ ਨਈਂ ਊਂ ਸੌ ਜਨਮਾਂ ਤਕ ਲਹਿਣਾ।
ਤਾਜਾਂ ਤਖ਼ਤਾਂ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਨਾ, ਮਾਛੀਵਾੜੇ ਰੁਲਦਾ ਏ,
ਪੁੱਤ ਨੀਹਾਂ ਵਿਚ ਚਿਣਾ ਕੇ ਦੁੱਖੜਾ, ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਨਾ ਭੁੱਲਦਾ ਏ।
ਚਾਰ ਮੂਏ ਤੋ ਕਿਆ ਹੁਆ, ਪੁੱਤ ਵਾਰ ਕਿਸੇ ਨਾ ਕਹਿਣਾ,
ਕਰਜ਼ਾ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਤੇਰਾ ਨਈਂ ਊਂ ਸੌ ਜਨਮਾਂ ਤਕ ਲਹਿਣਾ।
ਪਰਵਾਰ ਪਾਲਦੇ ਫਿਰਦੇ ਨੇ, ਕੋਈ ਵਾਰਨ ਵਾਲਾ ਲੱਭਦਾ ਨਾ,
ਡੋਬਣ ਨੂੰ ਲੱਖ ਉੱਠ ਖੜ੍ਹਦੇ, ਕੋਈ ਤਾਰਨ ਵਾਲਾ ਲੱਭਦਾ ਨਾ।
ਮਾਂ ਗੁਜਰੀ ਤੇਰੇ ਚੰਨ ਵਰਗਾ, ਚੰਨ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਾ ਚਹਿਣਾ,
ਕਰਜ਼ਾ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਤੇਰਾ ਨਈਂ ਊਂ ਸੌ ਜਨਮਾਂ ਤਕ ਲਹਿਣਾ।
ਸ਼ਾਹ ਨਿਮਾਣਾ, ਸਿਫ਼ਤ ਤੇਰੀ ਕੀ ਲਿਖੇ ਸਮਝ ਨਾ ਆਉਂਦੀ ਏ,
ਪਾਣੀ ਸਾਗਰਾਂ ’ਤੇ ਮਾਪਦਾ ਏਂ, ਸੋਚ ਪਈ ਸਮਝਾਉਂਦੀ ਏ।
ਕੀ ਏ ਸੂਰਜਾਂ ਦੇ ਸਾਹਵੇਂ, ਯਾਰੋ ਦੀਵਿਆਂ ਦਾ ਬਹਿਣਾ,
ਕਰਜ਼ਾ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਤੇਰਾ ਨਈਂ ਊਂ ਸੌ ਜਨਮਾਂ ਤਕ ਲਹਿਣਾ।