ਮੈਨੂੰ ਕੁੱਖ ’ਚ ਨਾ ਮਾਰੋ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਮੰਗਦੀ ਕੋਈ ਗਹਿਣੇ।
ਮੈਂ ਜੱਗ ਜਣਨੀ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਜਣਨੀ ਬੀਰਾਂ ਦੀ,
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਮੁਨੀਆਂ ਦੀ, ਗੁਰੂਆਂ ਤੇ ਪੀਰਾਂ ਦੀ।
ਦੁੱਖ ਜਨਮ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਸਹਿਣੇ।
ਮੈਨੂੰ ਕੁੱਖ ’ਚ ਨਾ ਮਾਰੋ...

ਅੰਮੜੀ ਦੇ ਵਿਹੜੇ ਦੀ, ਬਾਬਲ ਦੇ ਖੇੜੇ ਦੀ,
ਫਰਜ਼ ਕਸਮਾਂ ਦੀ, ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਰਸਮਾਂ ਦੀ
ਸਹੁੰ ਖਾ ਕੇ ਕਹਿੰਦੀ ਹਾਂ, ਨਹੀਂ ਦਾਗ਼ ਮੱਥੇ ਤੋਂ ਲਹਿਣੇ।
ਮੈਨੂੰ ਕੁੱਖ ’ਚ ਨਾ ਮਾਰੋ...

ਨੂੰਹ ਸੁਘੜ ਸਿਆਣੀ ਨੂੰ, ਜੱਗ ਸਾਰਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਏ,
ਧੀ ਘਰ ਜੰਮੀ ਤੋਂ ਕਿਉਂ, ਮੱਥੇ ਵੱਟ ਪਾਉਂਦਾ ਏ?
ਥੋਥੇ ਖਿਆਲ ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਦੇ, ਹੁਣ ਬਹੁਤੀ ਦੇਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣੇ।
ਮੈਨੂੰ ਕੁੱਖ ’ਚ ਨਾ ਮਾਰੋ...

ਲੈ ਕੇ ਚਾਨਣ ਵਿੱਦਿਆ ਦਾ, ਜੱਗ ਨੂੰ ਰੁਸ਼ਨਾਵਾਂਗੀ,
ਲੜਕੇ ਤੇ ਲੜਕੀ ਦਾ, ਇਹ ਫਰਕ ਮਿਟਾਵਾਂਗੀ।
ਜਦ ਭੈਣਾਂ ਨਾ ਰਹੀਆਂ, ਨਹੀਂ ‘ਵੀਰ’ ਆਉਣਾ ਵਿਚ ਕਹਿਣੇ।
ਮੈਨੂੰ ਕੁੱਖ ’ਚ ਨਾ ਮਾਰੋ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਮੰਗਦੀ ਕੋਈ ਗਹਿਣੇ।