ਤੇਗ ਦੀ ਧਾਰ ’ਤੇ ਤੁਰਨ ਵਾਲੇ।
ਮੌਤ ਨੂੰ ਵਰ੍ਹਣ ਵਾਲੇ। ਵਤਨ ਲਈ ਮਰਨ ਵਾਲੇ।
ਆਮ ਪੁਰਸ਼ ਨਹੀਂ,
ਯੁੱਗ ਪੁਰਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਨੇ।
ਆਉਂਦੇ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਉੱਤੇ ਉਹ,
ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ।
ਪਰ ਕਾਰਜ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ,
ਅਸਚਰਜ ਤੇ ਨਿਆਰੇ ਹੁੰਦੇ ਨੇ।
ਉਹ ਰੱਬ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਹੁੰਦੇ ਨੇ।
ਦੀਨ, ਦੁਖੀ ਦੇ ਸਹਾਰੇ ਹੁੰਦੇ ਨੇ।
ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੇ ਗਗਨ ’ਤੇ,
ਚਮਕਦੇ ਸਿਤਾਰੇ ਹੁੰਦੇ ਨੇ। ਉਹ ਰਵਾਇਤੀ ਰਾਹਾਂ ’ਤੇ ਨਹੀਂ ਤੁਰਦੇ,
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੁਰਿਆਂ ਤਾਂ ਰਾਹ ਬਣਦੇ ਨੇ।
ਅਥਾਹ ਥਾਹ ਬਣਦੇ ਨੇ। ਸ਼ਾਹਾਂ ਦੇ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਬਣਦੇ ਨੇ।
ਉਹ ਆਮ ਪੁਰਸ਼ ਨਹੀਂ,
ਯੁੱਗ ਪੁਰਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਨੇ। ਦਾਨ ਤਾਂ ਕਰਦੇ ਨੇ ਉਹ,
ਜੋ ਲਾਸਾਨੀ ਹੁੰਦੇ ਨੇ। ਪਿਤਾ ਦੇ ਸੀਸ ਦਾਨੀ ਹੁੰਦੇ ਨੇ,
ਖਾਲਸੇ ਦੇ ਬਾਨੀ ਹੁੰਦੇ ਨੇ। ਮਾਤਾ,
ਪਿਤਾ, ਪੁੱਤ ਵਾਰ ਜਾਂਦੇ। ਮੁੱਖ ਕੌਮ ਦਾ ਜਿਹੜੇ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਜਾਂਦੇ।
ਮੁਰਦਾ ਰੂਹਾਂ ਅੰਦਰ ਜੀਵਨ ਉਤਾਰ ਜਾਂਦੇ।
ਉਹ ਆਮ ਪੁਰਸ਼ ਨਹੀਂ, ਯੁੱਗ ਪੁਰਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਨੇ।
ਸੁੱਤੀ ਕੌਮ ਨੂੰ ਜਿਹੜੇ ਜਗਾ ਜਾਂਦੇ।
ਸਿਪਾਹੀ ਸੰਤਾਂ ਨੂੰ ਜਿਹੜੇ ਬਣਾ ਜਾਂਦੇ।
ਦੀਵਾ ਸੱਚ ਦਾ ਜਿਹੜੇ ਜਗਾ ਜਾਂਦੇ।
ਵੱਟੀ ਆਂਦਰਾਂ ਦੀ, ਤੇਲ ਪਾ ਮਿੱਝ ਦਾ,
ਜਿਊਣਾ ਅਣਖ ਦੇ ਨਾਲ ਸਿਖਾ ਜਾਂਦੇ।
ਉਹ ਆਮ ਪੁਰਸ਼ ਨਹੀਂ, ਯੁੱਗ ਪੁਰਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਨੇ। | 
