ਮੇਰੀ ਕੌਮ ਦੇ ਸੁਣ ਜ਼ਰਾ ਸੂਰਬੀਰਾ,
ਭਟਕ ਗਿਆ ਏ ਕਿਧਰ ਧਿਆਨ ਤੇਰਾ?
ਝੁਕ ਗਿਆ ਕਿਉਂ ਕੌਮੀ ਨਿਸ਼ਾਨਿਓਂ ਤੋਂ ਤੂੰ,
ਥਿੜਕ ਗਿਆ ਕਿਉਂ ਹੁਣ ਈਮਾਨ ਤੇਰਾ?

ਵੈਰੀ ਥਰ ਥਰ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਕੰਬਦੇ ਸੀ,
ਮੂੰਹ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਦੇ ਤੂੰ ਮੋੜਦਾ ਸੀ।
ਹੁੰਦੇ ਜ਼ੁਲਮ ਦੇ ਰਿਹਾ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਲੜਦਾ,
ਖੁਸ਼ ਰਹਿਣ ਸਾਰੇ ਸਦਾ ਹੀ ਲੋੜਦਾ ਸੀ।

ਕਰੇ ਧੱਕਾ ਕੋਈ ਸਦਾ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਲੜਿਆ,
ਬਾਂਹ ਸਦਾ ਗਰੀਬ ਦੀ ਫੜੀ ਸੀ ਤੂੰ।
ਮਜਲੂਮ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹੱਕ ਦਿਵਾਉਣ ਖਾਤਰ,
ਜ਼ਰਵਾਣੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਸਦਾ ਹੀ ਲੜੀ ਸੀ ਤੂੰ।

ਰਹੀ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਸਦਾ ਤਾਰੀਫ ਹੁੰਦੀ,
ਰੱਖਿਆ ਸਦਾ ਸੀ ਤੂੰ ਇਖ਼ਲਾਕ ਉੱਚਾ।
ਪਰਾਈ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਤੱਕਿਆ ਨਹੀਂ ਬੁਰੀ ਨਜ਼ਰੇ,
ਜੀਵਨ ਆਪਣਾ ਰੱਖਿਆ ਤੂੰ ਸਦਾ ਸੁੱਚਾ।

ਨਸ਼ਿਆਂ ਲਾਗੋਂ ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਲੰਘਿਆ ਨਹੀਂ,
ਸਦਾ ਬਾਣੀ ਦਾ ਰਿਹਾ ਸਰੂਰ ਤੈਨੂੰ।
ਦੁਨੀਆ ਨਾਲੋਂ ਨਿਰਾਲਾ ਸਰੂਪ ਤੇਰਾ,
ਮਾਣ ਬਖ਼ਸ਼ਿਆ ਖੁਦ ਹਜ਼ੂਰ ਤੈਨੂੰ।

ਛੱਡ ਬੁਰਾਈਆਂ ਤੇ ਵਿਰਸਾ ਸੰਭਾਲ ਆਪਣਾ,
ਪਿੱਛੇ ਲੱਗਾ ਕਿਉਂ ਫਿਰੇਂ ਬੇਗਾਨਿਆਂ ਦੇ?
ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਖਿੱਚਣੇ ਪੈਰ ਛੱਡ ਦੇ,
ਮਕਸਦ ਰੱਖ ਤੂੰ ਕੌਮੀਂ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਦੇ।