ਸੰਗ ਚਿਰਾਂ ਤੋਂ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣਾ ਵਾਲਾ,
ਦੀਵਾ ਜਗ ਪਿਆ ਜਦੋਂ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ,
ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੱਖਣਾ ਪਾਂਵਦਾ ਏ,
ਫਿਰ ਉਹ ਸਿੱਖ ਸੱਚਾ ਬਣ ਜਾਂਵਦਾ ਏ।

ਉਸ ਦੇ ਜਨਮ ਦਾ ਉਧਾਰ ਹੋ ਗਿਆ,
ਸੁਪਨਾ ਉਹਦਾ ਸਾਕਾਰ ਹੋ ਗਿਆ,
ਮਨ ਦੀ ਕੁੱਲ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਬੁਝ ਗਈ,
ਬੇੜਾ ਉਹਦਾ ਪਾਰ ਹੋ ਗਿਆ।

ਬਾਬੇ ਨਾਨਕ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ’ਚ ਬਹਿ ਗਿਆ,
ਅਸਲ ਘਰ ਸਮਝ ਕੇ ਉੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਸੇਵਾ-ਸਤਿਗੁਰੂ ਸਿਰ ’ਤੇ ਚਾਈ,
ਉਹ ਬਾਬੇ ਦਾ ਹੋ ਕੇ ਰਹਿ ਗਿਆ।

ਸੱਚੇ ਸੇਵਕ ਦੇ ਫਰਜ਼ ਨਿਭਾਏ,
ਸੰਸਕਾਰ ਪੁਰਾਣੇ ਸਭ ਗਵਾਏ,
ਕਰ ਸੇਵਾ ਮਹਾਨ ਮੁਰਾਤਬੇ ਪਾਏ,
ਜੋਤ ਰੂਪ ਪਰਗਟ ਹੋ ਆਏ,
ਫਿਰ ਗੁਰੂ ਅੰਗਦ ਸਾਹਿਬ ਕਹਾਏ।