ਮੇਰੀ ਕੌਮ ਦੇ ਨੌਜੁਆਨਾਂ!
ਕੌਮ ਤੇਰੇ ’ਤੇ ਮਾਣ ਹੈ ਕਰਦੀ, ਕੌਮ ਦਾ ਤੂੰ ਸਰਮਾਇਆ।
ਰੱਬ ਦੀ ਬਖ਼ਸ਼ੀ ਸੂਰਤ ਭੰਨ ਕੇ, ਤੂੰ ਕੀ ਭੇਸ ਬਣਾਇਆ।
ਬਾਂਹ ਤੇਰੀ ’ਚ ਕੜਾ ਨਾ ਦਿੱਸਦਾ, ਨਾ ਤੇਰੇ ਦਸਤਾਰ।
ਕੇਸ ਕਟਾ ਕੇ ਮੋਨਾ ਬਣਿਆ, ਕੌਣ ਆਖੇ ਸਰਦਾਰ? ਕਲਗੀ ਵਾਲੇ ਦਸਵੇਂ ਸਤਿਗੁਰ, ਐਸਾ ਖੇਲ ਰਚਾਇਆ।
ਖੰਡੇ ਵਾਲਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਕੇ, ਗਿੱਦੜੋਂ ਸ਼ੇਰ ਬਣਾਇਆ।
ਸਵਾ ਲੱਖ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਅੱਗੇ, ਇੱਕੋ ਸਿੰਘ ਲੜਾਇਆ।
ਦੇਸ਼ ਕੌਮ ਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਸਾਰਾ ਬੰਸ ਲੁਟਾਇਆ।
ਤੇਜ ਖੰਡੇ ਦੀ ਧਾਰ ਦੇ ਵਿੱਚੋਂ, ਖਾਲਸਾ ਪੰਥ ਸਜਾਇਆ।
ਸ਼ਬਦ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਗੱਦੀ ਦੇ ਕੇ, ਲੜ ਓਸ ਦੇ ਲਾਇਆ।
ਗੁਰੂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਭੁੱਲੀ ਤੈਨੂੰ, ਚੇਤੇ ਵਿਸ਼ੇ ਵਿਕਾਰ।
ਕੇਸ ਕਟਾ ਕੇ ਮੋਨਾ ਬਣਿਆ, ਕੌਣ ਆਖੇ ਸਰਦਾਰ? ਲਾਹ ਦਿੱਤੀ ਦਸਤਾਰ ਤੂੰ ਆਪੇ, ਸਿਰ ’ਤੇ ਟੋਪੀ ਪਾ ਲਈ।
ਗੁਰੂਆਂ ਜੋ ਸਰਦਾਰੀ ਦਿੱਤੀ, ਹੱਥੀਂ ਆਪ ਗਵਾ ਲਈ।
ਮਿੱਠਾ ਮਿੱਠਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਛੱਡ ਕੇ, ਜ਼ਹਿਰ ਜਗ ਦੀ ਖਾ ਲਈ।
ਉੱਚੇ ਸੁੱਚੇ ਜੀਵਨ ਵਾਲੀ, ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨਰਕ ਬਣਾ ਲਈ।
ਬਿਖੜੇ ਪੈਂਡੇ ਆਪ ਸਹੇੜੇ, ਸਿਰ ’ਤੇ ਪੰਡ ਉਠਾ ਲਈ।
ਚੁੱਕਣਾ ਪੈ ਜੇ ਚੁੱਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਦੇਸ਼ ਕੌਮ ਦਾ ਭਾਰ।
ਕੇਸ ਕਟਾ ਕੇ ਮੋਨਾ ਬਣਿਆ, ਕੌਣ ਆਖੇ ਸਰਦਾਰ? ਸਿੱਖੀ ਉੱਤੋਂ ਜਾਨ ਵਾਰ ਕੇ, ਸਿੱਖਾਂ ਸਿੱਦਕ ਨਿਭਾਏ।
ਭਾਈ ਮਨੀ ਸਿੰਘ ਨੇ ਸਿੱਖੀ ਖਾਤਰ, ਬੰਦ-ਬੰਦ ਸੀ ਕਟਵਾਏ।
ਭਾਈ ਮਤੀ ਦਾਸ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਆਰਾ, ਜ਼ਾਲਮ ਜਦੋਂ ਚਲਾਏ।
ਪਤਿਤ ਹੋ ਰਹੇ ਸਿੱਖ ਨੌਜੁਆਨਾਂ ਲਈ ਹਲੂਣਾ :
ਭਾਈ ਦਿਆਲਾ ਦੇਗ ਦੇ ਵਿੱਚੇ, ਗੁਰੂ ਦਾ ਸ਼ੁਕਰ ਮਨਾਏ।
ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਸੀ ਟੋਟੇ ਕੀਤੇ, ਮਾਵਾਂ ਹਾਰ ਪਵਾਏ।
ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਗੁਰਾਂ ਨੇ ਬੱਚੇ, ਨੀਹਾਂ ਵਿਚ ਚਿਣਵਾਏ।
ਆਖਰੀ ਸਾਹ ਤਕ ਪਾਉਂਦੇ ਸੀ, ਸੂਬੇ ਨੂੰ ਫਿਟਕਾਰ।
ਕੇਸ ਕਟਾ ਕੇ ਮੋਨਾ ਬਣਿਆ, ਕੌਣ ਆਖੇ ਸਰਦਾਰ? ਸਿੱਖੀ ਖਾਤਰ ਪੰਜਵੇਂ ਸਤਿਗੁਰੂ, ਤੱਤੀ ਲੋਹ ’ਤੇ ਬਹਿ ਗਏ।
ਜੇਠ ਮਹੀਨੇ ਅੱਗ ਸੀ ਵਰ੍ਹਦੀ, ਪਿੰਡੇ ’ਤੇ ਛਾਲੇ ਪੈ ਗਏ।
ਤੇਰਾ ਭਾਣਾ ਮਿੱਠਾ ਲੱਗੇ, ਜਾਂਦੀ ਵਾਰੀ ਕਹਿ ਗਏ।
ਸਿੱਖੀ ਨੂੰ ਪਰ ਦਾਗ ਨਾ ਲੱਗਾ, ਕਿੰਨੇ ਦੁਖੜੇ ਸਹਿ ਗਏ।
ਲਹੂ ਨਾਲ ਇਤਿਹਾਸ ਹੈ ਲਿਖਿਆ, ਵੇਖ ਜ਼ਰਾ ਤੂੰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ।
ਲਛਮਣ ਸਿੰਘ ਸ਼ਹੀਦੀ ਪਾਈ, ਨਾਲ ਜੰਡ ਦੇ ਸੜ ਕੇ।
ਤਾਰੂ ਸਿੰਘ ਨਾ ਕੇਸ ਕਟਾਏ, ਖੋਪਰੀ ਲਈ ਉਤਾਰ।
ਕੇਸ ਕਟਾ ਕੇ ਮੋਨਾ ਬਣਿਆ, ਕੌਣ ਆਖੇ ਸਰਦਾਰ? ਤੇਰਾ ਕੁਝ ਨਾ ਵਿਗੜਿਆ ਹਾਲੇ, ਏਹ ਬੇਰ ਜੋ ਡੁੱਲੇ।
ਸਵੇਰ ਦੇ ਭੁੱਲੇ ਰਾਤੀਂ ਆਉਂਦੇ, ਕਦੇ ਨਾ ਕਹਿੰਦੇ ਭੁੱਲੇ।
ਦਾੜ੍ਹੀ ਅਤੇ ਕੇਸ ਰੱਖ ਲੈ, ਸਿਰ ਦਸਤਾਰ ਸਜਾ ਲੈ।
ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਅੱਗੇ, ਆਪਣੀ ਭੁੱਲ ਬਖਸ਼ਾ ਲੈ।
ਗਲ਼ ਤੇਰੇ ਕਿਰਪਾਨ ਹੋਵੇਗੀ, ਹੋਵੇ ਤੇੜ ਕਛਹਿਰਾ।
ਅੰਗ ਸੰਗ ਹੋ ਕੇ ਦਸਵੇਂ ਸਤਿਗੁਰ, ਦੇਣਗੇ ਤੇਰਾ ਪਹਿਰਾ।
‘ਜਸਵੰਤ ਸਿੰਘ’ ਸ਼ੋਭਾ ਦੇਣਗੇ, ਤੇਰੇ ਪੰਜ ਕਰਾਰ।
ਫੇਰ ਕੋਈ ਨਾ ਮੋਨਾ ਆਖੂ, ਕਹਿਣਗੇ ਸਭ ਸਰਦਾਰ। |
