ਕਿਹਾ ਸੂਬੇ ਨੇ ਸ਼ੇਰ ਖਾਨ ਤਾਂਈਂ, ਬਦਲਾ ਸਿੱਖਾਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਲੈ ਖਾਨਾ!
ਦਾਦੀ ਪੋਤੇ ਨੇ ਸਾਡੇ ਆਏ ਕਾਬੂ, ਜਿਵੇਂ ਮਰਜ਼ੀ ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿ ਖਾਨਾ!
ਬਾਗ਼ੀ ਪਕੜ ਸਰਕਾਰ ਦੇ ਖ਼ਤਮ ਕਰ, ਤੇ ਕੋਈ ਸਿੱਖ ਜ਼ਿੰਦਾ ਨਾ ਰਹੇ ਖਾਨਾ।
ਗੰਗੂ ਰਸੋਈਏ ਨੇ ਫੜਾ ਦਿੱਤੇ, ਕੈਦ ਸਾਡੀ ਅੰਦਰ ਗਏ ਪੈ ਖਾਨਾ। ਕਿਹਾ ਖਾਨ ਮਲੇਰੀਏ ਨੇ, ਜ਼ੁਲਮ ਬੱਚਿਆਂ ’ਤੇ ਨਾ ਕੰਮ ਇਸਲਾਮ ਦਾ ਏ।
ਉਲਟ ਸ਼ਰ੍ਹਾ ਦੇ ਜੋ ਨੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਨਾ ਰੱਖਦੇ ਦਿਲ ਇਮਾਮ ਦਾ ਏ।
ਪਾਕ ਰੂਹ ਨਹੀਂ ਭੈੜਾ ਕੰਮ ਕਰਦੀ, ਰੱਖੇ ਲੋਭ ਨਹੀਂ ਕੋਈ ਇਨਾਮ ਦਾ ਏ।
ਗੁਰੂ ਮਿਲੇ ਤਾਂ ਲਵਾਂਗਾ ਮੈਂ ਬਦਲਾ, ਜ਼ੁਲਮ ਨੰਨਿਆਂ ’ਤੇ ਕੰਮ ਬਦਨਾਮ ਦਾ ਏ। ਮਰਦ ਜੰਗ ਮੈਦਾਨ ਦੇ ਵਿਚ ਲੜਦੇ, ਕਰਦੇ ਪਿੱਠ ’ਤੇ ਕਦੇ ਵਾਰ ਨਾਹੀਂ।
ਡਾਹ ਛਾਤੀਆਂ ਸੂਰੇ ਲਲਕਾਰਦੇ ਨੇ, ਕਰਦੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਨਾਹੀਂ।
ਡੌਲੇ ਫ਼ਰਕਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ, ਯੋਧੇ ਰੱਖਦੇ ਡਰ ਤਲਵਾਰ ਨਾਹੀਂ।
ਅੱਲਾਹ ਦੇ ਕਹਿਰ ਤੋਂ ਡਰ ਸੂਬੇ! ਜਾਨਾਂ ਨਿੱਕੀਆਂ ਤਾਈਂ ਤੂੰ ਮਾਰ ਨਾਹੀਂ। ਗੰਗੂ ਢਾਹਿਆ ਕਹਿਰ ਭਾਰੀ, ਦੌਲਤ ਬਦਲੇ ਮਾਰ ਕਿਰਦਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸੁੱਚਾ ਨੰਦ ਗ਼ਦਾਰੀ ਦੀ ਹੱਦ ਕੀਤੀ, ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਧਰਮ ਵਿਸਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮੋਤੀ ਰਾਮ ਤੇ ਟੋਡਰ ਮੱਲ ਜੀ ਨੇ, ਦਾਦੀ ਪੋਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ੇਰ ਖਾਂ ਨਿਕਲਿਆ ਇਮਾਮ ਸੱਚਾ, ਨਾਹਰਾ ਹਾਅ ਦਾ ਉਸ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਗੱਲ ਸੱਚ ਦੀ ਕਿਸੇ ਨਾ ਮੰਨੀ, ਵਾਜੇ ਕੂੜ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਜਾਉਣ ਲੱਗੇ।
ਧਰਮੀ ਦਿਲ ਦਿਲਗੀਰ ਹੋਏ, ਸ਼ੈਤਾਨ ਆਪਣੇ ਰੰਗ ਵਿਖਾਉਣ ਲੱਗੇ।
ਸਬਜ਼ਬਾਗ਼ ਬੜੇ ਵਖਾਏ ਨੰਨ੍ਹਿਆਂ ਨੂੰ, ਨਾਲੇ ਲਾਲਚਾਂ ਨਾਲ ਭਰਮਾਉਣ ਲੱਗੇ।
ਮੰਨੀ ਈਨ ਨਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੂਰਿਆਂ ਨੇ, ਫਿਰ ਕਾਜ਼ੀ ਫਤਵੇ ਸ਼ਰ੍ਹਾ ਦੇ ਲਾਉਣ ਲੱਗੇ। ਜਦੋਂ ਵੇਖਿਆ ਇਹ ਧਰਮੋਂ ਹਾਰਦੇ ਨਹੀਂ, ਫਤਵਾ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਜ਼ੀ ਸੁਣਾ ਦਿੱਤਾ।
ਨੀਹਾਂ ਵਿਚ ਚਿਣਨ ਦਾ ਹੁਕਮ ਹੋਇਆ, ਕੰਧ ਕਰਨ ਲਈ ਮਿਸਤਰੀ ਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਇੱਟਾਂ, ਗਾਰੇ ਦੀ ਕੰਧ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ, ਨੰਨ੍ਹਿਆਂ ਤਾਈਂ ਸੀ ਉੱਥੇ ਖੜ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ।
ਨੀਹਾਂ ਵਿਚ ਚਿਣ ਕੇ ਸ਼ਹੀਦ ਕੀਤੇ, ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਪਾਪੀਆਂ ਕਹਿਰ ਸੀ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ। ਧਰਮ ਤੋਂ ਜਾਨਾਂ ਵਾਰ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤਾਈਂ ਹੈ ਪਿਆ ਸਨਮਾਨ ਮਿਲਦਾ।
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਜ਼ਾਲਮਾਂ ਕਹਿਰ ਢਾਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਅਪਮਾਨ ਮਿਲਦਾ।
ਫੁੱਲ ਸ਼ਰਧਾ ਦੇ ਭੇਟਾ ਸੰਗਤਾਂ, ਕਰਦੀਆਂ ਨੇ, ਨਾਮ ਲਿਆਂ ਸੰਤੋਖ ਹੈ ਮਿਲਦਾ।
ਝੰਡੇ ਝੂਲਦੇ ਜੱਗ ’ਤੇ ਧਰਮੀਆਂ ਦੇ, ਧਰਮ ਦਾ ਸੱਚਾ ਗਿਆਨ ਮਿਲਦਾ। ਲਾਲ ਔਖੇ ਇਮਤਿਹਾਨ ’ਚੋਂ ਪਾਸ ਹੋਏ, ਪਈ ਲੱਖ-ਲੱਖ ਸ਼ੁਕਰ ਮਨਾਏ ਦਾਦੀ।
ਦਾਦੇ ਵਾਂਗ ਸੀ ਪਾਲਿਆ ਧਰਮ ਉਨ੍ਹਾਂ, ਉਸੇ ਰਾਹ ਗਏ ਜਿਵੇਂ ਸਮਝਾਏ ਦਾਦੀ।
ਸਿੱਖਿਆ ਅਣਖ ਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਸਦਾ ਦਿੱਤੀ, ਜਾਂਦੀ ਵਾਰ ਸਨ ਗਲ ਲਗਾਏ ਦਾਦੀ।
ਲਾੜੀ ਮੌਤ ਦੀ ਹੱਸ ਪਰਵਾਨ ਕੀਤੀ, ਸਿਹਰੇ ਬੰਨ੍ਹ ਸੀ ਬੁਰਜੋਂ ਘਲਾਏ ਦਾਦੀ। ਸਿਦਕ ਰੱਖਿਆ, ਸਿਦਕੀ ਨਾ ਰਤਾ ਡੋਲੇ, ਵਾਰ ਗਏ ਉਹ ਧਰਮ ਤੋਂ ਜਾਨ ਦੋਨੇਂ।
ਜਾਨਾਂ ਨਿੱਕੀਆਂ ਸਾਕਾ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ, ਕਾਇਮ ਕਰ ਗਏ ਸਿੱਖੀ ਨਿਸ਼ਾਨ ਦੋਨੇਂ।
ਨੰਨ੍ਹੇ ਲਾਲਾਂ ’ਤੇ ਕਹਿਰ ਸਰਹੰਦ ਹੋਇਆ, ਡੋਲ ਗਏ ਜ਼ਮੀਨ ਅਸਮਾਨ ਦੋਨੇਂ।
ਪਾਈਆਂ ਲਾਹਨਤਾਂ ਜੱਗ ਨੇ ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ, ਜੱਸ ਖੱਟ ਗਏ ਸੂਰੇ ਵਿਚ ਜਹਾਨ ਦੋਨੇਂ। ਕਲਗੀਧਰ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਆਣ ਨੂਰੇ, ਸੂਬੇ ਲਾਲਾਂ ’ਤੇ ਕਹਿਰ ਗੁਜ਼ਾਰਿਆ ਸੀ।
ਠੰਡੇ ਬੁਰਜ ਅੰਦਰ ਦਾਦੀ ਪੋਤੇ ਕੈਦ ਕੀਤੇ, ਲਾਲਾਂ ਤਾਈਂ ਦਾਦੀ ਮਾਂ ਸ਼ਿੰਗਾਰਿਆ ਸੀ।
ਚੰਗਿਆਂ ਬੰਦਿਆਂ ਧਰਮ ਦਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਨਾਹਰਾ ਹਾਅ ਦਾ ਮਲੇਰੀਏ ਮਾਰਿਆ ਸੀ।
ਦਾਦੀ ਪੋਤੇ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਪਿਲਾਏ ਮੋਤੀ, ਟੋਡਰ ਮੱਲ ਥਾਂ ਦਾ ਮੁੱਲ ਤਾਰਿਆ ਸੀ। ਰੋ ਰੋ ਨੂਰੇ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਗੁਰਾਂ ਤਾਈਂ, ਕਿਵੇਂ ਸਰਹੰਦ ਸੀ ਲਾਲਾਂ ਨਾਲ ਬੀਤੀ!
ਕਿਵੇਂ ਲਾਲਚ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਨੰਨ੍ਹਿਆਂ ਨੂੰ,ਕਿਸ-ਕਿਸ ਨੇ ਗ਼ਦਾਰੀ ਦੀ ਹੱਦ ਕੀਤੀ!
ਐਪਰ ਤੇਰੇ ਲਾਲਾਂ ਨਾ ਦਾਤਾ ਈਨ ਮੰਨੀ, ਭਾਵੇਂ ਗਈ ਸੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਤ ਪੀਤੀ!
‘ਜਰਮਸਤਪੁਰ’ ਬੂਟਾ ਦਾਤੇ ਪੁੱਟਿਆ ਏ, ਜ਼ਾਲਮ ਰਾਜ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹੀ ਪੁੱਟ ਲੀਤੀ। |
