ਲਟ ਲਟ ਜੁੱਗਾਂ ਤੋਂ ਦੀਪਕਾਂ ਵਾਂਗ ਜਗਦੇ,
ਨੀਲੇ ਗਗਨ ਦੇ ਹੈਨ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਤਾਰੇ।
ਫੁੱਲ ਕਮਲ ਦੇ ਖਿੜੇ ਆਕਾਸ਼ ਅੰਦਰ,
ਮਾਨੋਂ ਕੁਦਰਤ ਦੀ ਖਿੜੀ ਗੁਲਜ਼ਾਰ ਤਾਰੇ।

ਕੋਲ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਾਨਣ ਅਮੁੱਕਵਾਂ ਹੈ,
ਨੂਰੋ ਨੂਰ ਦਿੱਸਦੇ ਬੇਸ਼ੁਮਾਰ ਤਾਰੇ।
ਨ੍ਹੇਰੇ ਵਿਚ ਪਰ ਭਟਕਦੇ ਰਾਹੀਆਂ ਨੂੰ,
ਰਾਹ ਦੱਸਣ ਨਾਂ ਲੱਖ ਹਜ਼ਾਰ ਤਾਰੇ।

ਆਪਾ ਬਾਲ ਦੀਵਾਲੀ ਜਗਾਉਣ ਵਾਲੇ,
ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਦੀਪਕ-ਉਜਿਆਰਿਆਂ ਨੂੰ
ਕਾਵਿ, ਕਲਾ, ਸੰਗੀਤ ਤੇ ਸਾਹਿਤਕਾਰਾਂ,
ਧਰਤੀ ਮਾਂ ਦੇ ਚਾਨਣ ਮੁਨਾਰਿਆਂ ਨੂੰ,
ਪੰਜਾਂ ਵਿਚ ਪਰਮੇਸਰ ਦਾ ਵਾਸ ਕਹਿੰਦੇ,
ਸਿੱਖ ਧਰਮ ਵਿਚ ਹੋਏ ਪ੍ਰਧਾਨ ਪੰਜੇ।

ਜਦੋਂ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਹਿੱਕ ’ਤੇ ਮੋਹਰ ਲੱਗੀ,
ਨਾਨਕ ਪੂਜਿਆ ਵੇਖ ਜਹਾਨ ਪੰਜੇ।
ਪੰਜਾਂ ਯੋਧਿਆਂ, ਪੰਜਾਂ ਪਿਆਰਿਆਂ ਨੇ,
ਸੀਸ ਵਾਰ ਕੇ ਹੋਏ ਪ੍ਰਵਾਨ ਪੰਜੇ।

ਮਨੀ ਸਿੰਘ, ਗੁਰਦਾਸ, ਸੰਤੋਖ, ਨਾਭਾ,
ਭਾਈ ਵੀਰ ਸਿੰਘ ਮਹਾਂ ਵਿਦਵਾਨ ਪੰਜੇ।
ਸਿੱਖ ਜਗਤ ਦੇ ਅਰਸ਼ੀ ਮੰਡਲਾਂ ਦੀ,
ਬਣੇ ਰਹਿਣਗੇ ਸਦਾ ਇਹ ਸ਼ਾਨ ਪੰਜੇ।

ਸਦੀ ਅਠਾਰ੍ਹਵੀਂ, ਸੰਨ ਚੌਰਾਸੀ ਦਾ ਸੀ,
“ਦੇਵ ਸਿੰਘ” ਘਰ ਪੂਤ ਮਹਾਨ ਆਇਆ।
ਮਾਤਾ ‘ਰਜੀ’ ਦਾ ਨੂਰ ਸੰਤੋਖ ਸਿੰਘ ਜੀ,
‘ਨਿੱਕੇ ਪਿੰਡ’ ਵੱਡ ਪੁਰਖ ਬਲਵਾਨ ਆਇਆ।
ਜੁੱਗ ਕਵੀ, ਇਤਿਹਾਸ ਦਾ ਪਾਰਖੂ ਵੀ,
ਸਾਹਿਤਕਾਰ ਅਦੁੱਤੀ ਵਿਦਵਾਨ ਆਇਆ।

ਗੁਰੂ ਚਰਨਾਂ ਦਾ ਭੌਰਾ, ਪ੍ਰੇਮ ਕੁੱਠਾ
ਬਾਣੀ ਗੁਰਾਂ ਦੀ ਦਾ ਸ਼ਮ੍ਹਾਦਾਨ ਆਇਆ।
ਕੈਥਲ ਰਾਜ ਦਰਬਾਰ ਦੀ ਉਹ ਸ਼ੋਭਾ,
ਉਦੈ ਸਿੰਘ ਦੇ ਮੁਕਟ ਦੀ ਮਣੀ ਸੀ ਉਹ।
ਉਹਦੀ ਵਿਦਵਤਾ ਦੀ ਧਾਂਕ ਚਹੁੰ ਪਾਸੀਂ,
ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਇੱਕ ਕਲਮ ਦਾ ਧਨੀ ਸੀ ਉਹ।

ਰੋਸ਼ਨ ਰਹੇਗਾ ਜੁਗਾਂ-ਜੁਗਾਂਤਰਾਂ ਤਕ,
ਗੁਰੂ ਘਰ ਦਾ ਅਮਰ ਇਤਿਹਾਸ ਤੇਰਾ।
ਮਹਾਂ ਕਾਵਿ- “ਸ੍ਰੀ ਗੁਰ ਪ੍ਰਤਾਪ ਸੂਰਜ,”
ਜੁੱਗ-ਜੁੱਗ ਵੰਡਦਾ ਰਹੂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਤੇਰਾ।
ਤੇਰੀ ਰਚਨਾ ਹੈ ਬੇਮਿਸਾਲ ਰਚਨਾ,
ਗੁਰਮਤਿ ਖੋਜ ਅੰਦਰ ਦਰਜਾ ਖਾਸ ਤੇਰਾ।

ਸਿੱਖ-ਜਗਤ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ’ਤੇ ਫ਼ਖ਼ਰ ਹਾਸਲ,
ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਸਵਾਸ-ਸਵਾਸ ਤੇਰਾ।
ਉਹਦੇ ਮਾਨ ਸਰੋਵਰ ਦੇ ਚੁਗ ਮੋਤੀ,
ਝੁਲਦੇ ਰਹਿਣਗੇ ਹੰਸ ਸਤਿਕਾਰ ਅੰਦਰ।
ਬ੍ਰਿਜ ਭਾਸ਼ਾ ਦੇ ਅੰਬਰ ਦਾ ਧ੍ਰੂ ਤਾਰਾ,
ਅਮਰ ਰਹੇਗਾ ਸਦਾ ਸੰਸਾਰ ਅੰਦਰ।