ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ ਜਦੋਂ ਗੁਰੂ ਜੀ,
ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਬੁਲਾ ਕੇ।
ਭਾਈ ਘਨੱਈਆ ਅਰਜ਼ ਗੁਜਾਰੇ,
ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ।
ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਅਰਪਣ ਹੈ,
ਮੇਰਾ ਇਹ ਲੂੰ ਲੂੰ!
ਜਿੱਧਰ ਨਜ਼ਰ ਇਹ ਜਾਵੇ, ਤੂੰ ਹੀ ਤੂੰ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਤੂੰ!
ਤੂੰ ਹੀ ਤੂੰ! ਤੂੰ ਹੀ ਤੂੰ! ਤੂੰ ਹੀ ਤੂੰ! ਤੂੰ ਹੀ ਤੂੰ! ਤੂੰ ਜੋ ਸਤਿਗੁਰ ਮੇਰੇ, ਮੈਨੂੰ ਪਾਠ ਪੜ੍ਹਾਇਆ।
ਅੱਖਰ-ਅੱਖਰ ਉਸ ਦਾ, ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਵਸਾਇਆ।
ਤੇਰੇ ਬਾਝੋਂ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦੀ, ਕਿਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕਹੂੰ?
ਜਿੱਧਰ ਨਜ਼ਰ ਇਹ ਜਾਵੇ, ਤੂੰ ਹੀ ਤੂੰ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਤੂੰ!
ਤੂੰ ਹੀ ਤੂੰ! ਤੂੰ ਹੀ ਤੂੰ! ਤੂੰ ਹੀ ਤੂੰ! ਤੂੰ ਹੀ ਤੂੰ! ਤੇਰੇ ਜਿਹਾ ਇਨਸਾਫ਼ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦਾ ਕੋਈ।
ਮੈਂ ਸਜ਼ਾ ਦਾ ਭਾਗੀ ਹਾਂ ਜੋ ਗਲਤੀ ਹੋਈ।
ਹੱਸ ਕੇ ਸਭ ਕੁਝ ਜਰ ਲਊਂ, ਮੈਂ ਸੀ ਨ ਕਦੇ ਕਰੂੰ!
ਜਿੱਧਰ ਨਜ਼ਰ ਇਹ ਜਾਵੇ, ਤੂੰ ਹੀ ਤੂੰ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਤੂੰ!
ਤੂੰ ਹੀ ਤੂੰ! ਤੂੰ ਹੀ ਤੂੰ! ਤੂੰ ਹੀ ਤੂੰ! ਤੂੰ ਹੀ ਤੂੰ! ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਪਰ ਨਾ ਮੂੰਹ ਭੁਆਈਂ ਸਤਿਗੁਰ!
ਜੇ ਲਗਦਾ ਹਾਂ ਭਟਕ ਗਿਆ, ਰਾਹ ਪਾਈਂ ਸਤਿਗੁਰ!
ਤੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾ ਹੋਵੇ ਸਵੱਲੀ, ਮੈਂ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਸਹੂੰ?
ਜਿੱਧਰ ਨਜ਼ਰ ਇਹ ਜਾਵੇ, ਤੂੰ ਹੀ ਤੂੰ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਤੂੰ!
ਤੂੰ ਹੀ ਤੂੰ! ਤੂੰ ਹੀ ਤੂੰ! ਤੂੰ ਹੀ ਤੂੰ! ਤੂੰ ਹੀ ਤੂੰ! |
