ਕੁੱਖ ’ਚੋਂ ਜੋ ਅਵਾਜ਼ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਸੁਣਦੇ ਹੀ ਰੂਹ ਕੰਬ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਇਕ ਅਧੂਰੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਬੱਚੀ, ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਦਿਲ ਨੇ ਚਾਹਿਆ ਕਿ ਆਪਣੀ ਅੰਮੀ ਸੰਗ, ਸਾਂਝੀ ਆਪਣੀ ਇਕ ਆਰਜ਼ੂ ਕਰ ਲਾਂ।
ਮਨ ’ਚ ਆਇਆ ਕਿ ਮੌਤ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਆਪਣੇ ਕਾਤਿਲ ਥੀਂ ਗੁਫਤਗੂ ਕਰ ਲਾਂ।
ਮੈਂ ਵੀ ਇਕ ਬਾਤ ਹਾਂ ਮੁਹੱਬਤ ਦੀ, ਵਿਚ ਵਿਚਾਲੇ ਹੀ ਟੋਕਦੇ ਕਿਉਂ ਹੋ?
ਜੇ ਹੋ ਮਾਲੀ ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ, ਫੁੱਲ ਬਣਨ ਤੋਂ ਰੋਕਦੇ ਕਿਉਂ ਹੋ?
ਘਰ ’ਚ ਹੋਵੇਗੀ ਜੇ ਨਹੀਂ ਬੇਟੀ, ਰੱਬ ਦੀ ਰਹਿਮਤ ਕਦੇ ਨਾ ਵਰਸੇਗੀ।
ਸੁੰਞਾ ਸੁੰਞਾ ਹੋਵੇਗਾ ਵਿਹੜਾ, ਰੂਹ ਉਮਰ ਭਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨੂੰ ਤਰਸੇਗੀ।
ਪੈਦਾ ਹੋਵਣਗੀਆਂ ਨਾ ਜੇ ਕੁੜੀਆਂ, ਮੁੰਡੇ ਫਿਰ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਆਹੋਗੇ?
ਨੂੰਹ ਹੋਵੇਗੀ ਹੀ ਨਹੀਂ ਘਰ ਵਿਚ, ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਅੱਗੇ ਕਿਵੇਂ ਵਧਾਓਗੇ?
ਬਾਹਰੀ ਹਲਚਲਾਂ ਤੋਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਕਤਲ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਰੂਪ ਰੱਬ ਦਾ ਜੋ ਡਾਕਟਰ ਹੈ, ਉਹੀ, ਮਾਂ ਨੂੰ ਸੂਈ ਚੁਭੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਮੰਮੀ ਪਾਪਾ ਦੀ ਸੋਚ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਪੈਦਾ ਹੀ ਹੋ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।
ਹਾਏ! ਫਰਿਆਦ ਵੀ ਕਰਾਂ ਕਿੱਦਾਂ, ਕੁੱਖ ਦੇ ਅੰਦਰ ਤਾਂ ਰੋ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ!
ਮੌਕਾ ਮਿਲਦਾ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਵਣ ਦਾ, ਉਹ ਬੜੇ ਭਾਗਵਾਨ ਹੁੰਦੇ ਨੇ।
ਕਿੱਦਾਂ ਰੋਵਾਂ ਕਿ ਸਾਰੇ ਬੱਚੇ ਹੀ, ਜਨਮ ਲੈ ਲੈਣ ਬਾਅਦ ਰੋਂਦੇ ਨੇ?
ਇਕ ਪੱਥਰ ਹੈ ਕੁੱਖ ਵਿਚ ਲੜਕੀ, ਆਪਣੀ ਇਸ ਸੋਚ ਨੂੰ ਬਦਲ ਪਾਪਾ!
ਸੋਚ ਸੌੜੀ ’ਚ ਹੋ ਗਿਆ ਲਥਪਥ, ਏਸ ਚਿੱਕੜ ’ਚੋਂ ਹੁਣ ਨਿਕਲ ਪਾਪਾ!
ਮੈਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੀ ਦੇ ਦੁਆ ਪਾਪਾ, ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਠੰਡੀ ਛਾਂ ਬਣ ਜਾ!
ਤੂੰ ਵੀ ਮੰਮੀ ਮੇਰੀ, ਮੇਰੀ ਖਾਤਰ, ਬੂਟਾ ਘਣਛਾਵਾ ਮਾਂ ਬਣ ਜਾ!
ਜਨਮ ਲੈ ਲੈਣ ਦੇ ਐ ਮਾਂ ਤਾਂਕਿ, ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਇਹ ਬਾਤ ਚਲਦੀ ਰਹੇ!
ਰੱਬ ਨੇ ਬਖਸ਼ੀ ਹੈ ਜੋ ਅਸਾਂ ਤਾਈਂ, ‘ਪੰਛੀ’ ਇਹ ਕਾਇਨਾਤ ਚਲਦੀ ਰਹੇ!