ਬਿਛੀ ਜੋ ਘਾਸ ਧਰਤੀ ਪਰ ਹੈ, ਬਨ ਕੇ ਖ਼ਾਰ ਬੋਲੇਗੀ।
ਗ਼ਰੀਬੋਂ ਕੀ ਜ਼ੁਬਾਂ ਬਨ ਕਰ, ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾਨ ਬੋਲੇਗੀ।
ਯਿਹ ਗਰਦਨ ਕਟ ਤੋ ਸਕਤੀ ਹੈ, ਮਗਰ ਯਿਹ ਝੁਕ ਨਹੀਂ ਸਕਤੀ,
ਅਭੀ ਚਮਕੌਰ ਫਿਰ ਸਰਹੰਦ ਕੀ, ਦੀਵਾਰ ਬੋਲੇਗੀ।
ਛੁਪਾਏ ਛੁਪ ਨਹੀਂ ਸਕਤੇ, ਸ਼ਹੀਦੋਂ ਕੇ ਯਿਹ ਅਫ਼ਸਾਨੇ,
ਅਗਰ ਸੂਲੀ ਨਾ ਬੋਲੀ ਤੋ ਲਹੂ ਕੀ ਧਾਰ ਬੋਲੇਗੀ।
ਯੁਗੋਂ ਤਕ ਰੋਸ਼ਨੀ ਮਿਲਤੀ ਰਹੇਗੀ ਇਨ ਚਿਰਾਗ਼ੋਂ ਸੇ,
ਕਿ ਹਰ ਲੋਅ ਅਪਨੇ ਪਰਵਾਨੋਂ ਕੀ ਜੈ ਜੈਕਾਰ ਬੋਲੇਗੀ।
ਮਿਲਾਨਾ ਆਂਖ ਹੈ ਅਬ ਝੋਂਪੜੀ ਕੋ ਸ਼ੀਸ਼ ਮਹਿਲੋਂ ਸੇ,
ਬਗ਼ਾਵਤ ਕੀ ਯਿਹ ਚਿੰਗਾਰੀ ਸਰੇ-ਦਰਬਾਰ ਬੋਲੇਗੀ।
ਨ ਹੋਗੀ ਪੱਥਰੋਂ ਕੀ, ਹੋਗੀ ਪੂਜਾ ਅਬ ਭਗੌਤੀ ਕੀ,
ਜਹਾਂ ਭੀ ਜ਼ੁਲਮ ਬੋਲੇਗਾ ਵਹੀਂ ਕਿਰਪਾਨ ਬੋਲੇਗੀ।
ਕੋਈ ਰੌਂਦੇ ਨਹੀਂ ਇਨਸਾਨੀਅਤ ਕੋ ਆਪਣੇ ਪਾਓਂ ਮੇਂ,
ਕਿ ਗ਼ੈਰਤ ਆਦਮੀ ਕੀ ਬਨ ਕੇ ਪਹਿਰੇਦਾਰ ਬੋਲੇਗੀ।
ਜਹਾਂ ਰਖ ਦੂੰ ਕਦਮ ਅਪਨਾ ਵਹੀਂ ਹੋਗੀ ਹਰ ਇਕ ਮੰਜ਼ਿਲ,
ਮੇਰੇ ਹਰ ਕਦਮ ਕੀ ਗਰਮੀ-ਏ-ਰਫ਼ਤਾਰ ਬੋਲੇਗੀ।
ਤੁਮ੍ਹਾਰੇ ਪਾਓਂ ਕੀ ਬੇੜੀ ਜ਼ੁਬਾਂ ਬਨ ਜਾਏਗੀ ‘ਪੰਛੀ’,
ਰਹੋਗੇ ਤੁਮ ਅਗਰ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ ਤੋ ਝਨਕਾਰ ਬੋਲੇਗੀ।