ਮਾਸੂਮ ਦਾ ਘਰ ਤੂੰ ਹੱਥੀਂ ਉਜਾੜੇਂ,
ਜੋ ਹੱਕ ਮੰਗੇ ਮਿੱਧ ਉਸ ਨੂੰ ਲਿਤਾੜੇਂ,
ਐਸੀ ਨਦੀ ਜਿਹਦੇ ਵੀਰਾਂ1 ਕਿਨਾਰੇ,
ਰਹੇਂ ਪਰ ਅਬਾਦ-ਦਰ-ਅਬਾਦ ਦਿੱਲੀ?

ਕਦੇ ਤੋਪਾਂ ਦੇ ਗੋਲੇ ਵਰ੍ਹਾਵੇਂ,
ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਵੜ੍ਹ ਕੇ ਲਹੂ ਵਹਾਵੇਂ,
ਹਕੂਕਾਂ ਤੇ ਕਦਰਾਂ ਨੂੰ ਜੜ੍ਹ ਤੋਂ ਮਿਟਾਵੇਂ,
ਰਹੇਂ ਫਿਰ ਵੀ ਬਿਲਕੁਲ ਬੇਦਾਗ ਦਿੱਲੀ?

ਬਜ਼ੁਰਗ ਨਾ ਬਾਲ ਨਾ ਅਬਲਾ ਨੂੰ ਛੱਡੇਂ,
ਟਾਇਰ ਪਾ ਸਾੜ੍ਹੇਂ ਅੰਗ-ਅੰਗ ਨੂੰ ਵੱਢੇਂ,
ਲਾਸ਼ਾਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ’ਤੇ ਝੰਡੇ ਨੂੰ ਗੱਡੇਂ,
ਇਨਸਾਨੀਅਤ ਦੀ ਬਣੇਂ ਅਲੰਬਰਦਾਰ ਦਿੱਲੀ?

ਇੱਜ਼ਤਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡੇਂ ਠਹਾਕੇ ਲਾਵੇਂ,
ਗੋਲੀ ਦੇ ਦਮ ’ਤੇ ਗੁਰਬੇ ਮਿਟਾਵੇਂ,
ਵਤਨਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਤਨੋਂ ਭਜਾਵੇਂ,
ਬੋਲੇ ਜੋ ਸੱਚ ਤੇਰਾ ਉਹ ਗਦਾਰ ਦਿੱਲੀ?

ਕਿਰਤੀ ਦੇ ਲਹੂ ਦੇ ਦੀਵੇ ਬਾਲੇਂ,
ਜਨਤਾ ਦੀ ਬੋਟੀਆਂ ’ਤੇ ਬਘਿਆੜ੍ਹ ਪਾਲੇਂ,
ਇਨਸਾਫ਼ ਨਾ ਦੇਵੇਂ ਉਮਰਾਂ ਤੂੰ ਗਾਲੇਂ,
ਕਲਾ-ਏ-ਦਰਿੰਦਗੀ ਤੂੰ ਫ਼ਨਕਾਰ ਦਿੱਲੀ?

ਤੇਰਾ ਸੱਚ ਮੈਂ ਆਖਾਂ ਮੇਰੀ ਔਕਾਤ ਕੀ ਏ,
ਨਿਆਂ ਲਈ ਜੋ ਤਾਂਘਾਂ ਮੇਰੀ ਔਕਾਤ ਕੀ ਏ,
ਹੱਕ ਆਪਣੇ ਜੇ ਮੰਗਾਂ ਮੇਰੀ ਔਕਾਤ ਕੀ ਏ,
ਸਭ ਔਕਾਤਾਂ ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਪਾਣੀਹਾਰ ਦਿੱਲੀ?