ਖਾਲਸਾ ਪੰਥ ਤਿੰਨ ਸਦੀਆਂ ਦਾ ਪੰਧ ਤੈਅ ਕਰ ਕੇ ਚੌਥੀ ਸਦੀ ਵਿਚ ਪੈਰ ਰੱਖ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਸੰਸਾਰ ਨਿਰਾਸ਼ਾਵਾਦ ਵੱਲ ਵਧਦਾ ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਜਾਇਜ਼-ਨਜਾਇਜ਼ ਢੰਗ ਨਾਲ ਧਨ ਇਕੱਤਰ ਕਰ ਕੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਸੁਖ-ਸਾਧਨ ਜੁਟਾਉਣ ਤਕ ਸੀਮਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਮਨੁੱਖੀ ਸਮਾਜ ਨੂੰ ਭ੍ਰਿਸ਼ਟਾਚਾਰ, ਆਦਰਸ਼ਹੀਨਤਾ, ਅਨੈਤਿਕਤਾ, ਨਸ਼ਿਆਂ, ਕੈਂਸਰ ਤੇ ਏਡਜ਼ ਵਰਗੀਆਂ ਬੀਮਾਰੀਆਂ, ਘੱਟ ਗਿਣਤੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਸੀ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਦਾ ਹਨਨ, ਦਲਿਤਾਂ ’ਤੇ ਅੱਤਿਆਚਾਰ, ਨਿਰਧਨਾਂ ਅਤੇ ਇਸਤਰੀਆਂ ਦਾ ਸ਼ੋਸ਼ਣ ਆਦਿਕ ਅਨੇਕਾਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੋਹੜ ਨੇ ਗ੍ਰਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਐਸੀ ਦਸ਼ਾ ਕਈ ਵਾਰ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਵਿਚ ਰੋਹ ਭਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਸੰਘਰਸ਼ ਦੇ ਰਾਹ ’ਤੇ ਤੁਰ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਅੱਜ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੋਨਿਆਂ ਵਿਚ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਸੰਘਰਸ਼ ਜਾਰੀ ਹਨ, ਰੋਜ਼ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਜੁਆਨ ਆਪਣੀਆਂ ਜਾਨਾਂ ਵਾਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਐਸੀ ਭਿਆਨਕ ਦਸ਼ਾ ਵਿਚ ਖਾਲਸਾ ਪੰਥ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਭੂਮਿਕਾ ਬਣਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਖਾਲਸਾ ਪੰਥ ਦੀ ਸਿਰਜਣਾ ਹੀ “ਹਲੇਮੀ ਰਾਜ” ਕਾਇਮ ਕਰਨ, ਅਕਾਲ ਪੁਰਖੀ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਸਮਾਜ ਸਿਰਜਣ ਲਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਇਸ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਦਸਮ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਦਾ ਦਰਬਾਰੀ ਕਵੀ, ‘ਸੈਨਾਪਤਿ’ ਆਪਣੀ ਕ੍ਰਿਤ “ਸ੍ਰੀ ਗੁਰ ਸੋਭਾ” ਵਿਚ ਇੰਝ ਕਰਦਾ ਹੈ : ਅਸੁਰ ਸਿੰਘਾਰਬੇ ਕੋ ਦੁਰਜਨ ਕੇ ਮਾਰਬੇ ਕੋ
ਸੰਕਟ ਨਿਵਾਰਬੇ ਕੋ ਖਾਲਸਾ ਬਨਾਯੋ ਹੈ। ਖਾਲਸਾ ਪੰਥ ਨੂੰ “ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ ਕੀ ਫੌਜ” ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਦਾ ਸੰਗਠਨ ਹੈ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ‘ਸੰਤ’ ਹਨ। ਇਸ ਫੌਜ ਦਾ ਕਰਤੱਵ ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ ਦੀ ਸੱਤਾ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਅਧਿਆਤਮਿਕ ਅਤੇ ਸਦਾਚਾਰਕ ਕਦਰਾਂ-ਕੀਮਤਾਂ ਦਾ ਬੋਲਬਾਲਾ ਕਾਇਮ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਅਧਿਆਤਮਵਾਦ ਨੂੰ ਫੈਲਾਉਣਾ, ਧਰਮ ਤੇ ਧਰਮੀਆਂ ਦੀ ਜੈ-ਜੈ ਕਾਰ ਕਰਾਉਣੀ ਅਤੇ ਸਚਾਈ ਤੇ ਇਨਸਾਫ਼ ਦਾ ਗਲਾ ਘੁੱਟਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ’ਤੇ ਜ਼ਬਰ, ਜ਼ੁਲਮ ਢਾਹੁਣ ਵਾਲੇ ਦਰਿੰਦਿਆਂ ਦਾ ਟਾਕਰਾ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਅੱਜ ਲੋੜ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਹੈ ਕਿ ਕੇਵਲ ਧਰਮ-ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੀ ਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਸਗੋਂ ਧਰਮ-ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਨੂੰ ਅਮਲੀ (ਵਿਹਾਰਕ) ਸ਼ਕਲ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ। ਖਾਲਸਾ ਪੰਥ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀ-ਸ੍ਰੋਤ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੀ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾ ਦੇ ਓਟ-ਆਸਰੇ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖੀ ਸੋਚ ਵਿਚ ਪਰਿਵਰਤਨ ਲਿਆਂਦਾ ਜਾਵੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਾਇਆ-ਮੁਖੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭੂ-ਮੁਖੀ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਲ ਜੁੜ ਕੇ ਹੀ ਆਤਮਿਕ ਤੇ ਸਦਾਚਾਰਕ ਕਦਰਾਂ-ਕੀਮਤਾਂ ਦਾ ਧਾਰਨੀ ਹੋਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜੀਵਨ ਦੇ ਸੱਚ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਸੋ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲੀ ਲੋੜ ਹੈ- ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਮਝਣ, ਉਸ ਦੀ ਯਾਦ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿਚ ਵਸਾਉਣ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਢਾਲਣ ਦੀ। ਆਰਥਿਕ ਲੁੱਟ ਅਤੇ ਆਰਥਿਕ ਸ਼ੋਸ਼ਣ ਤੋਂ ਵੀ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਬਹੁਤੇ ਲੋਕ ਪੀੜਿਤ ਹਨ। ਵਿੱਦਿਆ ਦੇ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਇਹ ਰੁਚੀ ਘਟਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਸੀ, ਸਗੋਂ ਇਹ ਹੋਰ ਵਧ ਰਹੀ ਹੈ। ਅਮੀਰਾਂ ਤੇ ਗਰੀਬਾਂ ਵਿਚ ਪਾੜਾ ਵਧਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇੱਥੋਂ ਤਕ ਕਿ ਆਰਥਿਕ ਪੱਖੋਂ ਮਜ਼ਲੂਮ ਦੇਸ਼, ਗਰੀਬ ਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ’ਤੇ ਨਚਾਉਣ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਇਸ ਦਾ ਇੱਕੋ-ਇੱਕ ਹੱਲ ‘ਕਿਰਤ ਕਰਨਾ’ ਤੇ ‘ਵੰਡ ਛਕਣਾ’ ਹੈ। ਸਮਾਜ ਨੂੰ ਸੁਖੀ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਆਰਥਿਕ ਅਸਮਾਨਤਾ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨਾ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਸ ਬਾਰੇ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਦੇਵ ਜੀ ਸਪੱਸ਼ਟ ਸੇਧ (ਜਾਂ ਫੈਸਲਾ) ਦਿੰਦੇ ਹਨ : ਜਿਸੁ ਗ੍ਰਿਹਿ ਬਹੁਤੁ ਤਿਸੈ ਗ੍ਰਿਹਿ ਚਿੰਤਾ ॥
ਜਿਸੁ ਗ੍ਰਿਹਿ ਥੋਰੀ ਸੁ ਫਿਰੈ ਭ੍ਰਮੰਤਾ ॥
ਦੁਹੂ ਬਿਵਸਥਾ ਤੇ ਜੋ ਮੁਕਤਾ ਸੋਈ ਸੁਹੇਲਾ ਭਾਲੀਐ ॥ (ਪੰਨਾ 1019) ਗੁਰੂ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਦੇ ਇਸ ਮਹਾਨ ਸਿਧਾਂਤ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਤਾਂ ਸਿੱਖ ਪੰਥ ਵਿਚ ਹੋਰ ਵੀ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹਤਾ ਨਾਲ ਲਾਗੂ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਇਸ ਦੀ ਸਾਰਥਕਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅੱਜ ਮਨੁੱਖੀ ਸਮਾਜ ਦੇਸ਼ਾਂ, ਪ੍ਰਾਂਤਾਂ, ਨਸਲਾਂ, ਜਾਤ-ਪਾਤ, ਧਾਰਮਿਕ ਕੱਟੜਤਾ ਕਾਰਨ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡਿਆ ਪਿਆ ਹੈ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਧਾਰ ’ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣੀਆਂ ਪਾਲੀਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਜੰਗਾਂ ਲੜੀਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਮਾਣੂ ਜੰਗ ਦਾ ਖ਼ਤਰਾ ਬਣਿਆ ਪਿਆ ਹੈ। ਉਂਝ “ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਇੱਕ ਪਰਵਾਰ” ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਵੀ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਅੱਜ “ਹਿੰਦੂ ਤੁਰਕ ਕੋਊ ਰਾਫਜੀ ਇਮਾਮ ਸਾਫੀ ਮਾਨਸ ਕੀ ਜਾਤ ਸਬੈ ਏਕੈ ਪਹਿਚਾਨਬੋ” ਅਤੇ “ਦੇਹਰਾ ਮਸੀਤ ਸੋਈ ਪੂਜਾ ਔ ਨਿਵਾਜ ਓਈ ਮਾਨਸ ਸਬੈ ਏਕ ਪੈ ਅਨੇਕ ਕੋ ਭ੍ਰਮਾਉ ਹੈ” ਦਾ ਹੋਕਾ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਹਰ ਕੋਨੇ ਵਿਚ ਦੇਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਅੱਜ ਮਨੁੱਖੀ ਹੱਕਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ ਵਧੇਰੇ ਯਤਨਸ਼ੀਲ ਹੋਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਅੱਜ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਮਨੁੱਖੀ ਅਧਿਕਾਰ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਬਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ‘ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਸ਼ਟਰ ਸੰਘ’ (U.N.O.) ਵੀ ਇਸ ਪਾਸੇ ਯਤਨਸ਼ੀਲ ਹੋਣ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਮਨੁੱਖੀ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਦਾ ਹਨਨ ਹੋਣਾ ਜਾਰੀ ਹੈ। ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਲੋਕ-ਵਰਗ/ਦੇਸ਼ ਸ਼ਕਤੀਹੀਨ ਲੋਕ-ਵਰਗਾਂ/ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਇਸ ਸਮੱਸਿਆ ਦਾ ਹੱਲ ਕਰਨ ਦਾ ਢੰਗ, ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਤੇਗ ਬਹਾਦਰ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਨੇ ਅਮਲੀ ਤੌਰ ’ਤੇ ਕਰ ਕੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉਸ ਧਰਮ ਲਈ ਜੀਵਨ ਵਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਸਿੱਖ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬਾਨ ਤੇ ਸਿੱਖਾਂ ਨੇ ਲੋਕ-ਹਿੱਤਾਂ ਦੀ ਖ਼ਾਤਰ ਆਪਣਾ ਸਭ ਕੁਝ ਦਾਅ ’ਤੇ ਲਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਅੱਜ ਇਸ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਪੁਨਰ-ਜੀਵਤ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਸਮਾਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਿਵਾਉਣੀ ਸਮੇਂ ਦੀ ਅਹਿਮ ਲੋੜ ਹੈ। ਕੁਝ ਸਿੱਖ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਇਸ ਪਾਸੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਯਤਨਸ਼ੀਲ ਹਨ, ਪਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਯਤਨਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵਿਸਥਾਰ ਦੇਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਸਿੱਖਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ‘ਪੰਜਾਬ’ ਵਿਚ ਨਸ਼ੇ ਮਹਾਂਮਾਰੀ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫੈਲੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਪੰਜਾਬ ਨੂੰ ਨਸ਼ਾ-ਮੁਕਤ ਕਰ ਕੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਾ-ਮੁਕਤ ਕਰਨ ਲਈ ਉੱਦਮ ਕੀਤੇ ਜਾਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬਾਨ ਦੀਆਂ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਸੁਖ,ਸ਼ਾਂਤੀ, ਅਮਨ, ਖੇੜਾ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਲਈ ਸਾਨੂੰ ਸਪੱਸ਼ਟ ਸੇਧ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬਾਨ ਅਤੇ ਗੁਰਸਿੱਖਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰਬੱਤਵਾਦੀ ਕਾਰਜਾਂ ਦੁਆਰਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਦੀ ਸਾਰਥਕਤਾ ਨੂੰ ਸਿੱਧ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਲੋੜ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਅਪਣਾਉਣ (ਵਰਤੋਂ ਵਿਚ ਲਿਆਉਣ) ਦੀ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ/ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਚਾਰ-ਪ੍ਰਸਾਰ ਨਾਲ ਸਿੱਖ-ਪੰਥ ਨੂੰ ਆਦਰਸ਼ਕ ਗੁਰਮਤਿ-ਸਮਾਜ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਢਾਲਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਐਸਾ ਸਮਾਜ ਹੀ ਸਹੀ ਅਰਥਾਂ ਵਿਚ ਆਦਰਸ਼ਕ ਮਨੁੱਖੀ ਸਮਾਜ ਅਖਵਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਸੋ, ਪਹਿਲਾਂ ਸਿੱਖ ਪੰਥ ਨੂੰ ਆਦਰਸ਼ਕ ਸਮਾਜ ਦੇ ‘ਮਾਡਲ’ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਇਸ ਮਾਡਲ ਦੀ ਨਕਲ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਨਿਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਸਿਧਾਂਤਕ-ਚਰਚਾ ਨਾਲ, ਫੋਕੇ ਲੈਕਚਰਾਂ ਨਾਲ, ਗੋਸ਼ਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਮਾਜ ਵਿਚ ਪਰਿਵਰਤਨ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦਾ। ਪਰਿਵਰਤਨ ਲਈ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹਤਾ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਆਸ਼ੀਲ ਹੋਣ ਤੇ ਸਮੁੱਚੇ ਕਾਰਜ ਨੂੰ ਯੋਜਨਾਬੱਧ ਢੰਗ ਨਾਲ ਤੇ ਕੌਮੀ (ਪੰਥਕ) ਪੱਧਰ ’ਤੇ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਦ੍ਰਿੜ੍ਹਤਾ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਵਰਗੀ ਹੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਈਰਖਾ, ਹਉਮੈਂ, ਅੰਧਵਿਸ਼ਵਾਸਾਂ, ਕਰਮ-ਕਾਂਡਾਂ, ਧਾਰਮਿਕ ਜਨੂੰਨ, ਜਾਤ-ਪਾਤ, ਗਰੀਬੀ ਤੇ ਰਾਜਸੀ ਅੱਤਿਆਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿਲਕਦੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਨਿਵੇਕਲੀ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾ ਦੁਆਰਾ ਸੁਖ-ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਰਤਾਉਣ ਲਈ ਬੜੀ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹਤਾ ਨਾਲ ਕਦਮ ਚੁੱਕਿਆ। ਆਪ ਉਦੋਂ ਤਕ ਨਿਰੰਤਰ ਸੰਘਰਸ਼-ਸ਼ੀਲ ਰਹੇ ਜਦ ਤਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁਪਨਿਆਂ ਵਾਲਾ ਸਮਾਜ ਹੋਂਦ ਵਿਚ ਨਾ ਆ ਗਿਆ। ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਵਰਤਮਾਨ ਦਸ਼ਾ ਵੀ ਸਿੱਖ ਪੰਥ ਨੂੰ ਵੰਗਾਰ ਰਹੀ ਹੈ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਦੇ ਮਾਰਗ ’ਤੇ ਚੱਲਣ ਲਈ। ਹੁਣ ਸਿੱਖਾਂ ਨੇ ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਕਰਨਾ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਉਹ ਇਸ ਵੰਗਾਰ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ? | 
