ਸੰਤ, ਸੂਰਮੇ, ਕਵੀ ਤੇ ਦਾਨੀਆਂ ਦਾ, ਹੋਵੇ ਜ਼ਿਕਰ ਜਦ ਗੁਣੀਂ-ਬਜ਼ਾਰ ਅੰਦਰ।
ਕਲਗੀ ਵਾਲਿਆ ਸਾਰਾ ਇਤਿਹਾਸ ਆਖੇ, ਸਾਨੀ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਤੇਰਾ ਸੰਸਾਰ ਅੰਦਰ।
ਸੁੰਦਰ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਗੁਲ ਨਾ ਕੋਈ ਐਸਾ, ਜੋ ਨਾ ਜਿਸਮ ਤੇਰੇ ਗੁਲਦਾਨ ਅੰਦਰ।
ਗੁਣੀਂ-ਰੰਗ ਖੁਸ਼ਬੂ ਭਰਪੂਰ ਭਰਿਆ, ਹਰ ਇਕ ਫੁੱਲ ਹੈ ਤੇਰੀ ਗੁਲਜ਼ਾਰ ਅੰਦਰ।
ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਤੇ ਸ਼ਸਤਰ ਨਾਲ ਨਾਲ ਚੱਲਦੇ, ਨਜ਼ਰ ਆਂਵਦੇ ਤੇਰੇ ਦਰਬਾਰ ਅੰਦਰ।
ਕੀਲ ਕਦਰਦਾਨਾਂ ਤਾਈਂ ਕਰੇ ਤੇਰੀ, ਕਰਾਮਾਤ ਜੋ ਕਲਮ, ਕਟਾਰ ਅੰਦਰ।
ਚਰਚਾ ਕਰੇ ਜਦ ਕੋਈ ਕੁਰਬਾਨੀਆਂ ਦੀ, ਝੁਕੇ ਸੀਸ ਝੱਟ ਤੇਰੇ ਸਤਿਕਾਰ ਅੰਦਰ।
ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ, ਪੜਦਾਦਾ ਤੇ ਪੁੱਤ ਤੇਰੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਅ ਸ਼ਹੀਦ ਪਰਵਾਰ ਅੰਦਰ।
ਰੱਬੀ ਨੂਰ ਤੇ ਜਾਹੋ ਜਲਾਲ ਜਗ ਦਾ, ਜ਼ਾਹਰ ਦਿੱਸੇ ਪਿਆ ਤੇਰੇ ਦੀਦਾਰ ਅੰਦਰ।
ਕਲਗੀ ਵਾਲਿਆ ਸਾਰਾ ਇਤਿਹਾਸ ਆਖੇ, ਸਾਨੀ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਤੇਰਾ ਸੰਸਾਰ ਅੰਦਰ।
ਚੱਲੇ ਗੱਲ ਜਦ ਸੂਰਮੇਂ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ, ਹਰ ਕੋਈ ਆਖਦਾ ਕਰ ਵੀਚਾਰ ਅੰਦਰ।
ਨੇਜ਼ੇਬਾਜ਼ ਤੇ ਤੀਰ-ਅੰਦਾਜ਼ ਤੇਰੇ, ਜਿਹਾ ਕੋਈ ਨਾ ਤੇਰੀ ਕਤਾਰ ਅੰਦਰ। ਤੇਰੀ ਤੇਗ ਦੇ ਵਾਰ ਨੂੰ ਰੋਕਣੇ ਦੀ, ਤਾਕਤ ਕਿਸੇ ਨਹੀਂ ਬਖਤਾਵਾਰ ਅੰਦਰ।
ਫੁਰਤੀ ਘੋੜ-ਸਵਾਰੀ ਜੋ ਵਿਚ ਤੇਰੇ, ਦਿੱਸੇ ਹੋਰ ਨਾ ਕਿਸੇ ਅਸਵਾਰ ਅੰਦਰ।
ਗੱਲ ਸਾਹਿਤ ਦੇ ਰਚਨ ਦੀ ਕੀ ਕਰੀਏ? ਭਰਿਆ ਪਿਆ ਉਹ ਤੇਰੇ ਭੰਡਾਰ ਅੰਦਰ।
ਸਾਹਿਤਕਾਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਚਕਰਾ ਜਾਂਦੇ, ਪੜ੍ਹਨ ਛੰਦ ਜਦ ਤੇਰੀ ਹਰ ਵਾਰ ਅੰਦਰ।
ਸੁੰਦਰ ਪੱਖ ਹਰ ਪੀਰ ਤੇ ਮੀਰ ਵਾਲਾ, ਝਲਕਾਂ ਮਾਰਦਾ ਤੇਰੇ ਕਿਰਦਾਰ ਅੰਦਰ। ਕਲਗੀ ਵਾਲਿਆ ਸਾਰਾ ਇਤਿਹਾਸ ਆਖੇ, ਸਾਨੀ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਤੇਰਾ ਸੰਸਾਰ ਅੰਦਰ।
ਰੱਬੀ ਰਹਿਬਰ ਤੂੰ ਕਦੀ ਦਿਖਾਈ ਦੇਵੇਂ, ਕਦੀ ਭੇਸ ਫਿਰ ਸਿਪਾਹ-ਸਲਾਰ ਅੰਦਰ।
ਕਦੀ ਬਾਦਸ਼ਾਹ, ਕਦੀ ਦਰਵੇਸ਼ ਬਣਿਆ, ਜੁਟਿਆ ਰਿਹਾ ਤੂੰ ਪਰਉਪਕਾਰ ਅੰਦਰ।
ਕਵੀਆਂ ਤਾਂਈਂ ਤੂੰ ਨਦਰ ਨਿਹਾਲ ਕਰ ਕੇ, ਵੰਡੇਂ ਰਹਿਮਤਾਂ ਕਦੀ ਦਰਬਾਰ ਅੰਦਰ।
ਕਲਗੀ ਸੀਸ ਤੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਬਾਜ਼ ਤੇਰੇ, ਬੈਠੇ ਕਦੇ ਤੂੰ ਸ਼ਾਹੀ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਅੰਦਰ।
ਮਾਛੀਵਾੜੇ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਕਦੀ ’ਕੱਲਾ, ਸੁੱਤਾ ਸੂਲਾਂ ’ਤੇ ਰੱਬੀ ਪਿਆਰ ਅੰਦਰ।
ਬਖਸ਼ੇਂ ਕਦੀ ਖ਼ਿਤਾਬ ਤੂੰ ਮੁਕਤਿਆਂ ਦਾ, ਆਵੇ ਮੌਜ ਜਦ ਬਖਸ਼ਣਹਾਰ ਅੰਦਰ।
ਟੋਟੇ ਜ਼ਿਗਰ ਦੇ ਤੌਰ ਤੂੰ ਪੰਥ ਖਾਤਰ, ਜਿਊਂਦੇ ਤੱਕਦਾ ਸਿੰਘਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਅੰਦਰ।
ਕਲਗੀ ਵਾਲਿਆ ਸਾਰਾ ਇਤਿਹਾਸ ਆਖੇ, ਸਾਨੀ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਤੇਰਾ ਸੰਸਾਰ ਅੰਦਰ।
ਸਿੱਟਾ ਕੱਢਿਆ ਦਸਾਂ ਤੂੰ ਜਾਮਿਆਂ ਦਾ, ਪ੍ਰਗਟ ਖਾਲਸਾ ਕਰ ਸੰਸਾਰ ਅੰਦਰ।
ਬਾਣੀ ਨਾਲ ਤੂੰ ਬਾਣਾ ਵੀ ਬਖਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਵਰਦੀ ਖਾਲਸਾ ਪੰਜ ਕਕਾਰ ਅੰਦਰ।
‘ਸਿੰਘ’ ‘ਕੌਰ’ ਦਾ ਬਖਸ਼ ਤੂੰ ਨਾਮ ਏਹਨੂੰ, ਵਾਧਾ ਕੀਤਾ ਸੀ ਏਦੇ੍ਹ ਵਕਾਰ ਅੰਦਰ।
ਜਾਤ-ਪਾਤ ਦਾ ਰੋਗ ਤੂੰ ਕੱਟ ਏਦ੍ਹਾ, ਨਾਲੇ ਮੇਟਿਆ ਭੇਦ ਨਰ-ਨਾਰ ਅੰਦਰ।
ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਕੁਰਹਿਤ ਦੱਸ ਖਾਲਸੇ ਨੂੰ, ਪੱਕਾ ਕੀਤਾ ਤੂੰ ਪਾਕ-ਵਿਹਾਰ ਅੰਦਰ।
ਇਹ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਅਗਰ ਹੋ ਅੱਤ ਜਾਵੇ, ਹਰਜ਼ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਚੁੱਕਣ ਤਲਵਾਰ ਅੰਦਰ। ਰੂਪ ਆਪਣਾ ਖਾਸ ਕਹਿ ਖਾਲਸੇ ਨੂੰ, ਬਖਸ਼ੇ ਤੱਤ ਸਭ ਸਿੰਘ ਸਰਦਾਰ ਅੰਦਰ।
ਕਲਗੀ ਵਾਲਿਆ ਸਾਰਾ ਇਤਿਹਾਸ ਆਖੇ, ਸਾਨੀ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਤੇਰਾ ਸੰਸਾਰ ਅੰਦਰ।
ਐਸਾ ਮਹਿਲ ਤੂੰ ਸਿੱਖੀ ਦਾ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ, ਛੱਡੀ ਕਸਰ ਨਾ ਕੋਈ ਉਸਾਰ ਅੰਦਰ।
ਕਲਾ ਐਸੀ ਕਮਾਲ ਦੀ ਕਰੀ ਵਰਤੋਂ, ਮਿਲਦੀ ਕਿਸੇ ਨਾ ਕਲਾਕਾਰ ਅੰਦਰ।
ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਤੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵੀ, ਵਾਧਾ ਕੀਤਾ ਏਦੇ੍ਹ ਆਕਾਰ ਅੰਦਰ। ਰੱਤ ਹੱਡੀਆਂ ਤਾਈਂ ਬਣਾ ਚੂਨਾ, ਖ਼ੁਦ ਪਏ ਸੀ ਏਦ੍ਹੀ ਤਗਾਰ ਅੰਦਰ।
ਨਿੱਗਰ ਨੀਂਹ ਲਈ ਸਿੱਲ ਤੇ ਬਣ ਸਰੀਏ, ਛੋਟੇ ਪੁੱਤ ਸੀ ਖੜੇ ਦੀਵਾਰ ਅੰਦਰ।
ਗਰਜ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਜੇ ਪਈ ਗੂੰਜਦੀ ਏ, ਏਸ ਮਹਿਲ ਦੇ ਹਰ ਮੀਨਾਰ ਅੰਦਰ।
ਖਾਤਰ ਸਾਂਭ ਸੰਭਾਲ ਤੇਰੇ ਖਾਲਸੇ ਵੀ, ਤੇਰਾ ਹੱਥ ਵਟਾਇਆ ਇਸ ਕਾਰ ਅੰਦਰ।
ਕਲਗੀ ਵਾਲਿਆ ਸਾਰਾ ਇਤਿਹਾਸ ਆਖੇ, ਸਾਨੀ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਤੇਰਾ ਸੰਸਾਰ ਅੰਦਰ।
ਹਨ ਤਾਂ ਮੁੱਢ ਤੋਂ ਹੀ ਬੁੱਕਲ ਸੱਪ ਬੈਠੇ, ਡੰਗ ਮਾਰਨੇ ਦੇ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਅੰਦਰ। ਤੇੜਾਂ ਪਾਉਣ ਲਈ ਅੱਜ ਫਿਰ ਹੋਏ ਕਾਹਲੇ, ਤੇਰੇ ਮਹਿਲ ਇਸ ਗੁੰਬਦਦਾਰ ਅੰਦਰ।
ਰੋਕਣ ਲਈ ਮਨਮਤ, ਦਾਤਾ ਬਖਸ਼ ਹਿੰਮਤ, ਹਰ ਇਕ ਪੰਥ ਦੇ ਪਹਿਰੇਦਾਰ ਅੰਦਰ।
ਡਟੇ ਰਹਿਣ ਉਹ ਸਿੱਖੀ ਸਿਧਾਂਤ ਉੱਤੇ, ਗੁਰਮਤਿ ਕਾਇਮ ਰੱਖ ਸਿੱਖੀ ਪ੍ਰਚਾਰ ਅੰਦਰ।
ਰਹਿਣ ਝੂਲਦੇ ਸਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਿੱਖੀ, ਤੇਰੇ ਪੰਥ ਦੀ ਜੈ ਜੈ ਕਾਰ ਅੰਦਰ।
ਕਲਗੀ ਵਾਲਿਆ ਸਾਰਾ ਇਤਿਹਾਸ ਆਖੇ, ਸਾਨੀ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਤੇਰਾ ਸੰਸਾਰ ਅੰਦਰ। |
