ਦੇਸ਼ ਮੇਰਾ ਸੋਨੇ ਦੀ ਚਿੜੀ ਕਹਾਉਂਦਾ ਸੀ,
ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਵਿਚ ਮਾਣ ਪਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਚਾਅ ਤੇ ਮਲਾਰ ਖੁੱਸ ਗਏ ਖੁਆਬ ਜੀ,
ਖਾ ਲਈ ਜਵਾਨੀ ਨਸ਼ਿਆਂ ਪੰਜਾਬ ਦੀ। ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਜਵਾਨੀ ਡਲਕਾਂ ਸੀ ਮਾਰਦੀ,
ਅਣਖੀ ਜਵਾਨੀ ਬੀਰਤਾ ਕਮਾਲ ਦੀ।
ਗਏ ਮੁਰਝਾਅ ਫੁੱਲ ਜੋ ਗੁਲਾਬ ਜੀ,
ਖਾ ਲਈ ਜਵਾਨੀ ਨਸ਼ਿਆਂ ਪੰਜਾਬ ਦੀ। ਜਵਾਨੀ ਦੁੱਧ ਘਿਉ ਦੇ ਨਾਲ ਪਲਦੀ ਸੀ ਜੋ,
ਵਿਚ ਨਸ਼ਿਆਂ ਦੇ ਜਾਂਦੀ ਗਲਦੀ ਏ ਉਹ।
ਬਣ ਗਿਆ ਚਿੱਟਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਰਾਕ ਜੀ,
ਖਾ ਲਈ ਜਵਾਨੀ ਨਸ਼ਿਆਂ ਪੰਜਾਬ ਦੀ। ਜਿਸ ਮਾਂ ਦਾ ਨਸ਼ਿਆਂ ’ਚ ਹੋਵੇ ਲਾਲ ਜੀ,
ਚੁੱਕ ਕੇ ਦੋਹੱਥੜਾ ਮੱਥੇ ’ਤੇ ਮਾਰ ਦੀ।
ਔਲਾਦ ਨਾ ਨਸ਼ਈ ਹੋਵੇ ਕਿਸੇ ਬਾਪ ਦੀ,
ਖਾ ਲਈ ਜਵਾਨੀ ਨਸ਼ਿਆਂ ਪੰਜਾਬ ਦੀ। ਹੋਵੇ ਗ਼ਲਤਾਨ ਨਸ਼ਿਆਂ ’ਚੋਂ ਵੀਰ ਜੇ,
ਭੈਣ ਦੁਖਿਆਰੀ ਡੋਲੇ ਨੈਣੋਂ ਨੀਰ ਏ।
ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਿਊਣਾ ਸਾਡਾ ਬਰਬਾਦ ਜੀ,
ਖਾ ਲਈ ਜਵਾਨੀ ਨਸ਼ਿਆਂ ਪੰਜਾਬ ਦੀ। ਲਾ ਲਾ ਟੀਕੇ ਨਾੜਾਂ ਵੀ ਸੁਕਾ ਲਈਆਂ,
ਸਾਂਝਾਂ ਡੋਡੇ ਭੰਗ ਭੁੱਕੀ ਨਾਲ ਪਾ ਲਈਆਂ।
ਨਸ਼ੇੜੀ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਏ ਮਾੜਾ ਇਖ਼ਲਾਕ ਜੀ,
ਖਾ ਲਈ ਜਵਾਨੀ ਨਸ਼ਿਆਂ ਪੰਜਾਬ ਦੀ। ਮਿੱਟੀ ਘੱਟੇ ਵਿਚ ਇਹ ਜਵਾਨੀ ਰੁਲ ਗਈ,
ਲਹੂ ਭਿੱਜਾ ਸਿੱਖੀ ਇਤਿਹਾਸ ਭੁੱਲ ਗਈ।
ਯਾਦ ਕਰੋ ਸੁੱਖਾ ਸਿੰਘ ਤੇ ਮਹਿਤਾਬ ਜੀ,
ਖਾ ਲਈ ਜਵਾਨੀ ਨਸ਼ਿਆਂ ਪੰਜਾਬ ਦੀ। ਛੱਡੋ ਨਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਕੋਹੜ ਜਿਹੀ ਬਿਮਾਰੀ ਨੂੰ,
ਮਲਕੀਤ ਸਿੰਘਾ ਹੋਜਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤਧਾਰੀ ਤੂੰ।
ਗਾਉਂਦੇ ਜਗਬੀਰ, ਦੋਧੀ, ਪ੍ਰਤਾਪ ਜੀ,
ਖਾ ਲਈ ਜਵਾਨੀ ਨਸ਼ਿਆਂ ਪੰਜਾਬ ਦੀ। | 
