ਛੇਵੇਂ ਗੁਰਾਂ ਘਰ ਸੋਹਣਾ ਇਕ ਲਾਲ ਆਇਆ,
ਮਾਤਾ ਨਾਨਕੀ ਨੂੰ ਭਾਗ ਲਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸੋਲਾਂ ਸੌ ਇੱਕੀ ਤੇ ਇਕ ਅਪ੍ਰੈਲ ਹੈ ਸੀ,
ਗੁਰੂ ਕੇ ਮਹਿਲ ਨੂੰ ਲਾਲ ਰੁਸ਼ਨਾ ਦਿੱਤਾ।
ਹੋਈ ਸਮਾਪਤੀ ਆਸਾ ਦੀ ਵਾਰ ਦੀ ਜਦ,
ਗੁਰਾਂ ਬਾਲਕੇ ਨੂੰ ਜਾ ਸੀਸ ਝੁਕਾ ਦਿੱਤਾ।
ਜੜ੍ਹ ਜੁਲਮ ਦੀ ਪੁੱਟ ਕੇ ਰੱਖ ਦਏਗਾ,
ਸਿੱਖਾਂ ਤਾਂਈਂ ਛੇਵੇਂ ਗੁਰਾਂ ਫੁਰਮਾ ਦਿੱਤਾ।
ਮੂਰਤ ਪਿਆਰ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੀ,
ਧਿਆਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨੀਂ ਟਿਕਾ ਦਿੱਤਾ।
ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਬਕਾਲੇ ਵਿਚ ਕਰੀ ਭਗਤੀ,
ਆਸਣ ਭੋਰੇ ਦੇ ਵਿਚ ਸੀ ਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸੱਚਖੰਡ ਜਾ ਰਹੇ ਸੀ ਅੱਠਵੇਂ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਜਦ,
ਬਾਬਾ ਵਿਚ ਬਕਾਲੇ ਸੁਣਾ ਦਿੱਤਾ।
ਮੱਖਣ ਸ਼ਾਹ ਦਾ ਬੇੜਾ ਸੀ ਲਾਇਆ ਬੰਨੇ,
ਸੁੱਖਣਾ ਲਾਹੁਣ ਲਈ ਚਾਲਾ ਉਸ ਪਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤੱਕੀਆਂ ਵਿਚ ਬਕਾਲੇ ਦੇ ਬਾਈ ਮੰਜੀਆਂ,
ਹੋਸ਼ ਆਪਣੀ ਤਾਂਈਂ ਭੁਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸੁੱਖ ਕੇ ਕਈ ਮੋਹਰਾਂ ਰੱਖੀਆਂ ਘੱਟ ਮੂਹਰੇ,
ਗੁਰਾਂ ਕਿਹਾ ਕਿਉਂ ਚਿੱਤ ਭੁਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਬੇੜਾ ਪਾਰ ਕੀਤਾ ਵੱਜੇ ਕਿੱਲ ਸਾਡੇ,
ਖੂਨ ਮੋਢਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਹਾ ਦਿੱਤਾ।
ਮੱਖਣ ਸ਼ਾਹ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਹੱਦ ਨਾ ਰਹੀ,
ਕੋਠੇ ਚੜ੍ਹ ਗੁਰੂ ਲਾਧੋ ਰੇ ਫੁਰਮਾ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਕੇ ਨੌਵੇਂ ਸਤਿਗੁਰਾਂ ਨੇ,
ਮਾਖੋਵਾਲ ਦੀ ਧਰਤ ਰਮਣੀਕ ਸੋਹਣੀ,
ਚੱਕ ਨਾਨਕੀ ਨਗਰ ਵਸਾ ਦਿੱਤਾ।
ਗੋਬਿੰਦ ਰਾਇ ਜਦ ਅਨੰਦ ਸਾਹਿਬ ਪੜ੍ਹੀ ਬਾਣੀ,
ਨਾਮ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਅਨੰਦਪੁਰ ਰਖਵਾ ਦਿੱਤਾ।
ਇਕ ਦਿਨ ਗੁਰੂ ਜੀ ਗਹਿਰ ਗੰਭੀਰ ਹੋਏ,
ਦੁਖੀ ਪੰਡਤਾਂ ਜਦ ਦਰਦ ਸੁਣਾ ਦਿੱਤਾ।
ਛਮ-ਛਮ ਨੈਣਾਂ 'ਚੋਂ ਡੋਲਿਆ ਨੀਰ ਪੰਡਤਾਂ,
ਗੋਬਿੰਦ ਜੀ ਪੁਛਦੇ ਕੀਹਨੇ ਰਵਾ ਦਿੱਤਾ।
ਕੀ ਗੱਲ ਹੈ ਪਿਤਾ ਜੀ ਖੋਲ੍ਹ ਦੱਸੋ,
ਧੋਣਾਂ ਸੁੱਟ ਬੈਠੇ ਕੀ ਗਵਾ ਦਿੱਤਾ।
ਜਾਨ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖ਼ਤਰੇ ਦੇ ਵਿਚ ਬੇਟਾ,
ਧਰਮ ਬਦਲੋ ਪਾਪੀ ਢੋਲ ਖੜਕਾ ਦਿੱਤਾ।
ਧਰਮ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਪਵੇਗਾ ਸੀਸ ਦੇਣਾ,
ਔਰੰਗੇ ਇੰਨਾ ਨਾਲ ਦਗ਼ਾ ਕਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਵਿਚ ਪਿਤਾ ਜੀ ਨੂੰ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ,
ਸ਼ਹੀਦ ਹੋਣ ਲਈ ਬਚਨ ਸੁਣਾ ਦਿੱਤਾ।
ਮੈਂ ਯਤੀਮ ਹੋਜਾਂ ਕੋਈ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ,
ਲੱਖਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਯਤੀਮ ਹੋਣੋ ਬਚਾ ਦਿੱਤਾ।
ਪਹੁੰਚੇ ਦਿੱਲੀ ਗੁਰੂ ਪਿੰਜਰੇ ਬੰਦ ਕੀਤਾ,
ਸਾਹਵੇਂ ਮਤੀ ਦਾਸ ਦੋ ਫਾੜ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸਤੀ ਦਾਸ ਨੂੰ ਰੂੰ ਦੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ,
ਅੱਗ ਲਾ ਕੇ ਜਿਊਂਦਾ ਸੜਵਾ ਦਿੱਤਾ।
ਰਿੱਝਦੇ ਪਾਣੀਆਂ 'ਚੋਂ ਦਿਆਲਾ ਜੀ ਰਿੰਨ੍ਹਿਆ ਸੀ,
ਨਹੀਂ ਡੋਲੇ ਮੁੱਖੋਂ ਜਪੁਜੀ ਨੂੰ ਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿੱਚੋਂ ਕੱਢ ਕੇ ਪਿੰਜਰੇ ਸਤਿਗੁਰਾਂ ਨੂੰ,
ਸ਼ਰੇਆਮ ਬਾਜ਼ਾਰ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ।
ਵੱਲ ਪਹਾੜੀਆਂ ਰੁਖ਼ ਅਪਣਾ ਦਿੱਤਾ।
ਮੁਸਲਮਾਨ ਹੋ ਜਾ ਜੇਕਰ ਜਿੰਦ ਚਾਹੁੰਨੈਂ,
ਹੋ ਪਾਪੀ ਜਾਲਮਾਂ ਕਹਿਰ ਬਰਸਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸਾਗਰ ਦਿਆਲਤਾ ਦੇ ਸ਼ਾਂਤ ਚਿੱਤ ਹੋ ਕੇ,
ਹਲੂਣਾ ਨਿਮਰਤਾ ਦਾ ਹੱਸ ਦਿਖਾ ਦਿੱਤਾ।
ਕਿਹਾ ਕਹਿਰਵਾਨ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਸਤਿਗੁਰਾਂ ਨੇ,
ਨਹੀਂ ਧਰਮ ਨੂੰ ਦਾਗ ਲਗਾਵਾਂਗਾ ਮੈਂ।
ਮਜ਼ਲੂਮ ਦਾ ਧਰਮ ਬਚਾਉਣਾ ਇਹ ਫ਼ਰਜ਼ ਮੇਰਾ,
ਧਰਮ ਹੇਤ ਸੀਸ ਕਟਾਂਵਾਗਾ ਮੈਂ।
ਬਾਂਹ ਫੜੀ ਹੈ ਗ਼ਰੀਬ ਮਜ਼ਲੂਮ ਦੀ ਜੋ,
ਉਸ ਤਾਂਈਂ ਅੱਜ ਤੋੜ ਨਿਭਾਵਾਂਗਾ ਮੈਂ।
ਦੀਵੇ ਬੁੱਝ ਚੁੱਕੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੰਦਰਾਂ 'ਚੋਂ,
ਖ਼ੂਨ ਪਾ ਕੇ ਫਿਰ ਜਗਾਵਾਂਗਾ ਮੈਂ।
ਗੁਰਾਂ ਪੜ੍ਹੀ ਬਾਣੀ ਸ਼ਾਂਤ ਚਿੱਤ ਹੋ ਕੇ,
ਆਰਾ ਸੀਸ ’ਤੇ ਜੱਲਾਦ ਚਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸੀਸ ਧੜ ਦੇ ਨਾਲੋਂ ਜਦ ਅੱਡ ਹੋਇਆ,
ਪੱਥਰ ਦਿਲਾਂ ਨੇ ਨੀਰ ਵਹਾ ਦਿੱਤਾ।
ਗਾਰਾ ਲਾ ਕੇ ਹੱਢ ’ਤੇ ਮਿੱਝ ਵਾਲਾ,
ਸੋਹਣਾ ਸਿੱਖੀ ਦਾ ਮਹਿਲ ਚਮਕਾ ਦਿੱਤਾ।
ਕਵੀ ਵਰਪਾਲ ਵਾਲਾ ਕਹੇ ਸਤਿਗੁਰਾਂ ਨੇ,
ਸੀਸ ਦੇ ਕੇ ਬਚਨ ਨਿਭਾ ਦਿੱਤਾ।
ਐਸੀ ਕਰਨੀ ਤੋਂ ਜਾਈਏ ਬਲਿਹਾਰ ਸੰਗਤੇ,
ਸੀਸ ਗੁਰੂ ਦੇ ਚਰਨੀਂ ਝੁਕਾਈਏ ਸਾਰੇ।
350-ਸਾਲਾ ਸ਼ਹੀਦੀ ਸ਼ਤਾਬਦੀ ਨੂੰ,
ਰਲ-ਮਿਲ ਕੇ ਅੱਜ ਮਨਾਈਏ ਸਾਰੇ।
ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹਾਂ ਸਾਡੀ ਇਸ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ’ਚੋਂ,
ਆਈਆਂ ਸ਼ਤਾਬਦੀਆਂ ਸੇਵਾ ਕਮਾਈਏ ਸਾਰੇ।
ਗੁਣ ਗਾਈਏ ਨੌਵੇਂ ਗੁਰਾਂ ਦੇ ਮਲਕੀਤ ਸਿੰਘਾ !
ਜੀਵਨ ਆਪਣਾ ਸਫਲ ਬਣਾਈਏ ਸਾਰੇ।