ਨਲੂਆ, ਬੀਰ, ਅਣਖੀਲਿਆ, ਹਰੀ ਸਿੰਘਾ।
ਤੇਗ ਆਪਣੀ ਖੂਬ ਖੜਕਾ ਗਿਉਂ ਤੂੰ।
ਕੀਤਾ ਪੰਥ ਦਾ ਨਾਮ ਤੂੰ ਹੈ ਰੋਸ਼ਨ।
ਸ਼ਾਨ ਲਾਹੌਰ ਦਰਬਾਰ ਦੀ ਚਮਕਾ ਗਿਉਂ ਤੂੰ।

ਧਾਂਕ ਪੈ ਗਈ ਤੇਰੀ ਬਹਾਦਰੀ ਦੀ।
ਤੇਗ ਸੂਤ ਰਣ ਵਿਚ ਜਦ ਆ ਗਿਉਂ ਤੂੰ।
ਲਾਸ਼ਾਂ ਲਹੂ ਵਿਚ ਤਾਰੀਆਂ ਲਾਉਣ ਓਥੇ।
ਜਿੱਥੇ ਟੱਪ ਸ਼ਮਸ਼ੀਰ ਦੇ ਲਾ ਗਿਉਂ ਤੂੰ।

ਥਰ-ਥਰ ਕੰਬਦੇ ਸੂਰ ਅਫ਼ਗਾਨ ਤੈਥੋਂ।
ਸਭ ਨੂੰ ਈਨ ਆਪਣੀ ਮਨਾ ਗਿਉਂ ਤੂੰ।
ਅਸ਼ਕੇ ਦੁੱਲਿਆ ਤੇਰੀ ਕੁਰਬਾਨੀਆਂ ਦੇ।
ਸਿੱਖ ਪੰਥ ਦੀ ਮੁੱਛ ਅਖਵਾ ਗਿਉਂ ਤੂੰ।

ਦਿਲ ਦਾ ਗਨੀ, ਕਰਮ ਦਾ ਧਨੀ ਪੂਰਾ।
ਦੇਗ, ਤੇਗ ਦੋਵੇਂ ਵਰਤਾ ਗਿਉਂ ਤੂੰ।
ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਿਆਂਦੀ, ਕਸ਼ਮੀਰ, ਅਫ਼ਗਾਨ ਅੰਦਰ।
ਗੜ੍ਹਿਆਂ ਵਾਂਗ ਜਦ ਤੀਰ ਵਰਸਾ ਗਿਉਂ ਤੂੰ।

ਭਾਵੇਂ ਚਮਕਦਾ ਸਿੱਖਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦਿਆ ‘ਚ’
‘ਖਾਲਸਾ’ ਕੌਮ ਦਾ ਰੁਤਬਾ ਵਧਾ ਗਿਉਂ ਤੂੰ।