ਜਿੱਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਸਮਲਿੰਗੀ ਵਿਆਹ ਨੂੰ ਕਾਨੂੰਨੀ ਮਾਨਤਾ ਦਿਵਾਉਣ ਸੰਬੰਧੀ ਲਗਾਤਾਰ ਚਰਚਾ ਚੱਲ ਰਹੀ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਅਮਰੀਕਾ, ਕੈਨੇਡਾ, ਇੰਗਲੈਂਡ, ਆਸਟਰੇਲੀਆ, ਜਰਮਨੀ ਅਤੇ ਨਿਊਜ਼ੀਲੈਂਡ ਆਦਿ ਕਰੀਬ 30 ਦੇਸ਼ਾਂ ਜਿੱਥੇ ਸਿੱਖਾਂ ਦੀ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਹੈ, ਵਿਚ ਕਾਨੂੰਨੀ ਮਾਨਤਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਕੁਝ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਇੰਗਲੈਂਡ ਦੇ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਸਾਹਿਬ ਵਿਖੇ ਉੱਥੋਂ ਦੇ ਵਸਨੀਕ ਸਿੱਖਾਂ ਦਰਮਿਆਨ ਸਮਲਿੰਗੀ ਅਨੰਦ ਕਾਰਜ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਵਿਵਾਦ ਭਖਿਆ। ਸੰਨ 2017 ਵਿਚ ਆਸਟਰੇਲੀਆ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਸਮਲਿੰਗੀ ਵਿਆਹ ਨੂੰ ਮਾਨਤਾ ਦੇਣ ਸੰਬੰਧੀ ਉੱਥੋਂ ਦੇ ਵਸਨੀਕਾਂ (ਸਮੇਤ ਸਿੱਖਾਂ) ਕੋਲੋਂ ਰਾਇ ਮੰਗੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਉੱਥੋਂ ਦੇ ਸਿੱਖਾਂ ਵਿਚ ਆਪਸੀ ਮਤਭੇਦ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ ਜਿਸ ਨਾਲ ਕੌਮੀ ਪਾੜਾ ਵੀ ਵਧਿਆ। ਸਿੱਖ ਸਮਾਜ ਅੰਦਰ ਅਜਿਹਾ ਮੱਤਭੇਦ ਹਰੇਕ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਦੇਖਣ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ। ਵਿਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਕਈ ਸਿੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਮਲਿੰਗੀ ਅਨੰਦ ਕਾਰਜ ਕਰਵਾਏ ਗਏ ਜਿਸ ਦਾ ਸ੍ਰੀ ਅਕਾਲ ਤਖਤ ਸਾਹਿਬ ਵੱਲੋਂ ਸਖ਼ਤ ਨੋਟਿਸ ਲਿਆ ਗਿਆ। ਸਮਲਿੰਗੀ ਅਨੰਦ ਕਾਰਜ ਦਾ ਵਿਵਾਦ ਜਿੱਥੇ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਸਿੱਖਾਂ ਅੰਦਰ ਆਪਸੀ ਮਤ ਭੇਦ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਇਸ ਮੁੱਦੇ ਨੂੰ ਉਛਾਲ ਕੇ ਸਿੱਖ ਧਰਮ ਨੂੰ ਬਦਨਾਮ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਝੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵੀ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ।

ਸਮਲਿੰਗੀ ਅਨੰਦ ਕਾਰਜ ਦੇਸ਼-ਵਿਦੇਸ਼ ਦੇ ਸਿੱਖਾਂ ਲਈ ਚਿੰਤਾ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਬਣ ਚੁੱਕਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਸਿੱਖ ਧਰਮ ਅੰਦਰ ਵਿਆਹ ਦੀ ਰਸਮ ਧਾਰਮਿਕ ਵਿਧੀ ‘ਅਨੰਦ ਸੰਸਕਾਰ’ ਰਾਹੀਂ ਨਿਭਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਇਹ ਧਾਰਮਿਕ ਮਸਲਾ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਹੱਲ ਕੇਵਲ ਗੁਰਮਤਿ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚੋਂ ਹੀ ਲੱਭਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਸੰਨ 2005 ਵਿਚ ਇਹ ਮਸਲਾ ਸ੍ਰੀ ਅਕਾਲ ਤਖ਼ਤ ਸਾਹਿਬ ਵਿਖੇ ਪੁੱਜਾ ਤਾਂ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਜਥੇਦਾਰ ਗਿਆਨੀ ਜੋਗਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਵੇਦਾਂਤੀ ਜੀ ਨੇ ਸਮਲਿੰਗੀ ਅਨੰਦ ਕਾਰਜ ਕਰਨ/ਕਰਵਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਸੰਬੰਧੀ ਸਖਤ ਨੋਟਿਸ ਲੈਂਦਿਆਂ ਸ੍ਰੀ ਅਕਾਲ ਤਖ਼ਤ ਸਾਹਿਬ ਤੋਂ ਨੰਬਰ ਅਤ/ਸੰਦੇਸ਼/005 ਮਿਤੀ 16-01-2005 ਰਾਹੀਂ ਸੰਦੇਸ਼ ਜਾਰੀ ਕਰ ਕੇ ਸਮੂਹ ਸਿੱਖ ਸੰਗਤਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਕਿ ਸਮਲਿੰਗੀ ਅਨੰਦ ਕਾਰਜ ਗੁਰਮਤਿ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਦੇ ਉਲਟ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਕਮੇਟੀ ਦੇ ਸਾਬਕਾ ਪ੍ਰਧਾਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਿੱਖ ਵਿਦਵਾਨ ਪ੍ਰੋ. ਕਿਰਪਾਲ ਸਿੰਘ ਬਡੂੰਗਰ ਵੱਲੋਂ ਲਿਖਿਆ ਕਿਤਾਬਚਾ ‘ਸਮਲਿੰਗੀ ਵਿਆਹ-ਇਕ ਵਿਨਾਸ਼ਕਾਰੀ ਪ੍ਰਵਿਰਤੀ’ ਜੋ ਕਿ ਧਰਮ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਮੇਟੀ (ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਕਮੇਟੀ, ਸ੍ਰੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ) ਵੱਲੋਂ ਛਾਪਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਵਿਚ ਵੀ ਇਸ ਬਾਬਤ ਵਿਸਥਾਰ ਸਹਿਤ ਸਾਵਧਾਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।

ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਪਿਛਲੇ ਦਿਨੀਂ ਬਠਿੰਡਾ ਦੇ ਇੱਕ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਸਾਹਿਬ ਵਿਖੇ ਸਮਲਿੰਗੀ ਅਨੰਦ ਕਾਰਜ ਕਰਵਾਇਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਸਬੰਧੀ ਮਿਤੀ 16 ਅਕਤੂਬਰ, 2023 ਈ. ਨੂੰ ਸ੍ਰੀ ਅਕਾਲ ਤਖ਼ਤ ਸਾਹਿਬ ਵਿਖੇ ਪੰਜ ਸਿੰਘ ਸਾਹਿਬਾਨ ਵੱਲੋਂ ਸਖ਼ਤ ਫੈਸਲਾ ਲੈਂਦਿਆਂ ਉਸ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਕਮੇਟੀ ਨੂੰ ਸਦਾ ਲਈ ਅਯੋਗ ਕਰਾਰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਭਾਵ ਉਸ ਕਮੇਟੀ ਦੇ ਮੈਂਬਰ ਦੁਬਾਰਾ ਕਿਸੇ ਵੀ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਪ੍ਰਬੰਧ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦੇ। ਇਸਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਮੁੱਖ ਗ੍ਰੰਥੀ, ਗ੍ਰੰਥੀ, ਰਾਗੀ ਤੇ ਤਬਲਾਵਾਦਕ ਨੂੰ ਪੰਜ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਬਲੈਕ ਲਿਸਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਭਾਵ ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਸਾਹਿਬ ਜਾਂ ਧਾਰਮਿਕ ਸਮਾਗਮ ਵਿਚ ਸੇਵਾ/ਡਿਊਟੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨਗੇ। ਦੋਸ਼ੀਆਂ ਖਿਲਾਫ ਇਹ ਫੈਸਲਾ ‘ਸਿੱਖ ਰਹਿਤ ਮਰਯਾਦਾ' ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਨ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਵਜੋਂ ਲਿਆ ਗਿਆ।

ਦੇਸ਼-ਵਿਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਸਮਲਿੰਗੀ ਅਨੰਦ ਕਾਰਜ ਕਰਵਾਉਣ ਦੇ ਹੱਕ ਵਿਚ ਲਗਾਤਾਰ ਆਵਾਜ਼ ਉੱਠ ਰਹੀ ਹੈ। ਸ੍ਰੀ ਅਕਾਲ ਤਖ਼ਤ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਪੰਥ ਪ੍ਰਵਾਨਿਤ 'ਸਿੱਖ ਰਹਿਤ ਮਰਯਾਦਾ' ਅੰਦਰ ਕੇਵਲ ਇਸਤਰੀ ਅਤੇ ਪੁਰਸ਼ ਦੇ ਆਪਸੀ ਅਨੰਦ ਕਾਰਜ (ਵਿਆਹ) ਸਬੰਧੀ ਹੀ ਵਿਧੀ-ਵਿਧਾਨ ਭਾਵ ਅਨੰਦ ਸੰਸਕਾਰ' ਦਰਜ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਹਜ਼ੂਰੀ ਵਿਚ ਇਸਤਰੀ ਅਤੇ ਪੁਰਸ਼ ਅਨੰਦ ਕਾਰਜ ਰਾਹੀਂ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੋ ਪਰਵਾਰਾਂ ਅਤੇ ਸਾਕ-ਸੰਬੰਧੀਆਂ ਦਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਵੀ ਜੁੜਦਾ ਹੈ ਜੋ ਆਪਸੀ ਮਿਲਵਰਤਨ ਰਾਹੀਂ ਸੱਭਿਅਕ ਸਮਾਜ ਨੂੰ ਹੋਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਸਮਲਿੰਗੀ ਅਨੰਦ ਕਾਰਜ ਦੀ ਹਿਮਾਇਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅਨੰਦ ਕਾਰਜ ਸਮੇਂ ਗਾਇਨ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ 'ਲਾਵਾਂ' ਦੀ ਬਾਣੀ ਨੂੰ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦਾ ਵਿਆਹ ਦੱਸ ਕੇ ਇਸਨੂੰ ਇਸਤਰੀ ਅਤੇ ਪੁਰਸ਼ ਦੇ ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਨਿਖੇੜਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਆਤਮਾ ਕੁਝ ਵੀ ਕਰਨ ਲਈ ਆਜ਼ਾਦ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਅਜਿਹਾ ਮੰਨ ਲਿਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਫਿਰ ਵਿਆਹ ਲਈ ਜੀਵ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਆਤਮਾ ਦੇ ਵਿਆਹ ਦੇ ਤਰਕ ਨੂੰ ਆਧਾਰ ਬਣਾ ਕੇ ਇਹ ਲੋਕ ਕੱਲ੍ਹ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਰਚਾਉਣ ਦੀ ਮੰਗ ਵੀ ਉਠਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮਾਜਕ ਰਿਸ਼ਤੇ ਦੇ ਵਿਆਹ ਦੀ ਮੰਗ ਵੀ ਇਸੇ ਤਰਕ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਉੱਠਣ ਦਾ ਸ਼ੰਕਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਮਲਿੰਗੀ ਵਿਆਹ ਪਿੱਛੇ ਨਿਰੋਲ ਕਾਮੁਕ ਭਾਵਨਾ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ ਅਤੇ ਸਰੀਰਕ ਖਿੱਚ ਕਿਸੇ ਵੱਲ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਗੁਰਬਾਣੀ ਦੇ ਅਰਥ ਆਪਣੇ ਸੁਆਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਤੋੜ-ਮਰੋੜ ਕੇ ਪੇਸ਼ ਕਰਨੇ ਪਾਪ ਹਨ। ਇਸ ਸੱਚ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਇਸਤਰੀ ਅਤੇ ਪੁਰਸ਼ ਦੀ ਸਰੀਰਕ ਬਣਤਰ, ਸਰੀਰਕ ਲੋੜਾਂ ਅਤੇ ਸਰੀਰਕ ਸਮਰੱਥਾ ਵੱਖਰੀ-ਵੱਖਰੀ ਬਣਾਈ ਹੈ। ਵਿਆਹ ਕੇਵਲ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਨੀਯਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਗੁਰਬਾਣੀ ਅਨੁਸਾਰ ਜੀਵ-ਆਤਮਾ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਕੇਵਲ ਭਗਤੀ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਵਿਆਹ ਕਰਨਾ।

ਗੁਰਬਾਣੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਜੀਵ ‘ਇਸਤਰੀ ਰੂਪ' ਹਨ ਅਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ‘ਪਤੀ ਰੂਪ’ ਹੈ। ਭਾਵ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਸਮੁੱਚੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ‘ਕਰਤਾ ਪੁਰਖ’ ਜਾਣ ਕੇ ਧਿਆਉਣਾ ਹੈ। ਗੁਰਬਾਣੀ ਅੰਦਰ ਜੀਵ ਆਤਮਾ ਦੇ ‘ਇਸਤਰੀ ਰੂਪ’ ਅਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ‘ਪਤੀ ਰੂਪ’ ਦੀ ਜੋ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸਮਾਦ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਗਿਆਨ ਦੀ ਉਸ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਇਸਤਰੀ ਜਾਂ ਪੁਰਸ਼ ਹੋਣ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂਮਿਲਾਪ ਭਾਵ ਆਤਮਾ ਦਾ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਣਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਸਿੱਖ ਧਰਮ ਵਿਚ ਵਿਆਹ ਦੀ ਰਸਮ ਨੂੰ ਅਨੰਦ ਕਾਰਜ ਰਾਹੀਂ ਅਧਿਆਤਮਕਤਾ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੈ। ਲਾਵਾਂ ਦੀ ਬਾਣੀ ਇਸਤਰੀ ਅਤੇ ਪੁਰਸ਼ ਨੂੰ ਇਸੇ ਅਵਸਥਾ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਯਤਨਸ਼ੀਲ ਰਹਿਣਾ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਕਰਵਾਉਂਦੀ ਹੈ।

ਲਾਵਾਂ ਦੀ ਬਾਣੀ ਸਾਵਧਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਕਿਤੇ ਦੰਪਤੀ ਇਹ ਨਾ ਸਮਝ ਲਵੇ ਕਿ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਉਣ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਕੇਵਲ ਇਕੱਠੇ ਰਹਿਣ ਭਾਵ ਗ੍ਰਹਿਸਥ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲ ਜਾਣਾ ਹੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਮੋਲਕ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ-ਭਗਤੀ ਕਰਨ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਭਟਕ ਨਾ ਜਾਣ। ਇਸ ਲਈ ਲਾਵਾਂ ਦੀ ਬਾਣੀ ਵਿਚ ਇਸਤਰੀ-ਪੁਰਸ਼ ਨੂੰ ਇਹ ਸਪੱਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਗ੍ਰਹਿਸਥ ਵਿਚ ਵਿਚਰਦਿਆਂ ਓਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਚਿੱਤ ਵਿਚ ਰੱਖਣਾ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਕਾਮ ਵਾਸ਼ਨਾ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਦੁਸ਼ਮਣ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖੀ ਮਨ ਨੂੰ ਭੋਗ-ਵਿਲਾਸ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਵਿਚ ਭਟਕਾਈ ਰੱਖਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੜਾਵਾਂ ਦੌਰਾਨ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਕਾਰ-ਵਿਹਾਰ ਕਰਦਿਆਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਨ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਭਾਵ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਪਾਉਣ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਵਿਆਹੁਤਾ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜਿਊਣੀ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਇਸਤਰੀ ਅਤੇ ਪੁਰਸ਼ ਦੇ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਬਣਨ ਉਪਰੰਤ ਰਿਸ਼ਤੇ ਵਿਚ ਇਮਾਨਦਾਰ ਬਣੇ ਰਹਿਣ ਬਾਬਤ ਫੁਰਮਾਇਆ ਹੈ-ਘਰ ਕੀ ਨਾਰਿ ਤਿਆਗੈ ਅੰਧਾ॥ ਪਰ ਨਾਰੀ ਸਿਉ ਘਾਲੈ ਧੰਧਾ॥ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਫੁਰਮਾਉਂਦੇ ਹਨ-ਨਿਜ ਨਾਰੀ ਕੇ ਸੰਗ ਨੇਹੁ ਤੁਮ ਨਿਤ ਬਢੈਯਹੁ॥ ਪਰ ਨਾਰੀ ਕੀ ਸੇਜ ਭੂਲਿ ਸੁਪਨੇ ਹੂੰ ਨ ਜੈਯਹੁ॥ ਭਾਈ ਗੁਰਦਾਸ ਜੀ ਫੁਰਮਾਉਂਦੇ ਹਨ- ਏਕਾ ਨਾਰੀ ਜਤੀ ਹੋਇ ਪਰ ਨਾਰੀ ਧੀ ਭੈਣ ਵਖਾਣੈ। ਅਤੇ ਹਉ ਤਿਸੁ ਘੋਲਿ ਘੁਮਾਇਆ ਪਰ ਨਾਰੀ ਦੇ ਨੇੜਿ ਨ ਜਾਵੈ। ਉਪਰੋਕਤ ਹਿਦਾਇਤਾਂ ਤੋਂ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਇਸਤਰੀ ਅਤੇ ਪੁਰਸ਼ ਦੇ ਵਿਆਹ ਬਾਰੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਸਪੱਸ਼ਟ ਰੂਪ ਵਿਚ ਇਸਤਰੀ ਅਤੇ ਮਰਦ ਬਾਰੇ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਨਾ ਕਿ ਆਤਮਾਵਾਂ ਬਾਰੇ।

ਇਹ ਤਰਕ ਦੇਣਾ ਗ਼ਲਤ ਹੈ ਕਿ ਧਰਮ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਸਮਲਿੰਗੀ ਅਨੰਦ ਕਾਰਜ ਨਾਲ ਇਸ ਕਰਕੇ ਹੈ ਕਿ ਧਰਮੀ ਲੋਕ ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕਾਮ ਭੋਗਣਾ ਕੇਵਲ ਅਬਾਦੀ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਹੈ, ਸਰੀਰਕ ਅਨੰਦ ਲਈ ਨਹੀਂ ਜਦਕਿ ਕਾਮ ਭੋਗਣਾ ਕੁਦਰਤੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਮਨੁੱਖੀ ਵਿਵਹਾਰ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ। ਅਸਲ ਵਿਚ ਸਿੱਖ ਧਰਮ ਅੰਦਰ ਵਿਆਹ ਦੀ ਰਸਮ ਨੂੰ ‘ਕਾਮ ਵਾਸ਼ਨਾ’ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਲਈ ਨਹੀਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ। ਮਨੁੱਖੀ ਸੁਭਾਅ ਅੰਦਰ ਕੁਦਰਤੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਮੁੱਖ ਪੰਜ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾਵਾਂ ਪਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ- ਕਾਮ, ਕ੍ਰੋਧ, ਲੋਭ, ਮੋਹ ਤੇ ਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਸਿੱਖ ਧਰਮ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਦੀ ਵੀ ਪੂਰਤੀ ਦਾ ਹਾਮੀ ਨਹੀਂ। ਬਲਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪੰਜਾਂ ਵਿਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਗੁਰਬਾਣੀ ਅੰਦਰ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਵੈਰੀ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਜ਼ਰੂਰੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਪ੍ਰਤੀ ਇਮਾਨਦਾਰ ਰਹਿਣ ਦੀ ਪੁਰਜ਼ੋਰ ਹਿਦਾਇਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਧਰਮ ਦੀਆਂ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਬੇਈਮਾਨੀ, ਧੋਖੇਬਾਜ਼ੀ, ਫਰੇਬ, ਬਦਇਖਲਾਕੀ ਆਦਿ ਤੋਂ ਵਰਜਦੀਆਂ ਹਨ। ਕਾਮ ਵਾਸ਼ਨਾ ਵਿਚ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋਇਆ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨਸਾਥੀ ਨਾਲ ਤਾਂ ਧੋਖਾ ਕਰਦਾ ਹੀ ਹੈ ਨਾਲ ਹੀ ਅਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਵੀ ਚੱਲ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਲਈ ਪੰ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕਾਮ ਨੂੰ ਪਹਿਲੇ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਪਾਵਨ ਫੁਰਮਾਨ ਹਨ:

-ਕਾਮੁ ਕ੍ਰੋਧੁ ਕਾਇਆ ਕਉ ਗਾਲੈ॥
ਜਿਉ ਕੰਚਨ ਸੋਹਾਗਾ ਢਾਲੈ॥ (ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ, 932)
-ਪਾਪੀ ਹੀਐ ਮੈ ਕਾਮੁ ਬਸਾਇ॥
ਮਨੁ ਚੰਚਲੁ ਯਾ ਤੇ ਗਹਿਓ ਨ ਜਾਇ॥1॥ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ, 1186)
-ਇਸੁ ਦੇਹੀ ਅੰਦਰਿ ਪੰਚ ਚੋਰ ਵਸਹਿ ਕਾਮੁ ਕ੍ਰੋਧੁ ਲੋਭੁ ਮੋਹੁ ਅਹੰਕਾਰਾ॥
ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਲੂਟਹਿ ਮਨਮੁਖ ਨਹੀ ਬੂਝਹਿ ਕੋਇ ਨ ਸੁਣੈ ਪੁਕਾਰਾ॥ (ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ, 600)

ਉਕਤ ਪੰਕਤੀਆਂ ਤੋਂ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੈ ਕਿ ਸਿੱਖ ਧਰਮ ਅੰਦਰ ਕਾਮ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਵੱਡਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪੰਜੇ ਵਿਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਜਿੱਤ ਕੇ, ਕਾਬੂ ਕਰ ਕੇ ਅਧਿਆਤਮਕ ਮੰਡਲ ਵਿਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਨਾ ਹੀ ਸਿੱਖ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਇੱਕ-ਮਾਤਰ ਉਦੇਸ਼ ਹੈ।

ਕੁਝ ਕੁ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਹੈ ਕਿ ਜੇਕਰ ਸਮਲਿੰਗੀ ਵਿਆਹ ਗ਼ਲਤ ਹੁੰਦਾ ਤਾਂ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਇਸ ਬਾਰੇ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਲਿਖਿਆ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਾਂ ਹਰੇਕ ਧਰਮ ਅਤੇ ਸੱਭਿਅਕ ਸਮਾਜ ਅਨੁਸਾਰ ਪਰਿਵਾਰਕ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਵਿਚ ਸਰੀਰਕ ਸੰਬੰਧ ਬਣਾਉਣੇ ਪਾਪ ਹਨ, ਪਰੰਤੂ ਜੋ ਗੱਲਾਂ ਆਪ-ਮੁਹਾਰੇ ਸਪੱਸ਼ਟਤਾ ਰੱਖਦੀਆਂ ਹੋਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਲਿਖਣ ਦੀ ਭਲਾ ਕੀ ਲੋੜ? ਅਨੰਦ ਕਾਰਜ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬਾਨ ਵੱਲੋਂ ਹੋਂਦ ਵਿਚ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਅਨੇਕਾਂ ਵਿਆਹ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬਾਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਅਨੰਦ ਕਾਰਜ ਰਾਹੀਂ ਹੁੰਦੇ ਰਹੇ। ਦਸ ਪਾਤਸ਼ਾਹੀਆਂ ਦਾ ਸਰੀਰਕ ਰੂਪ ਵਿਚ ਗੁਰਿਆਈ ਦਾ ਸਮਾਂ 200 ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ ਅਤੇ ਇੰਨੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬਾਨ ਨੇ ਸਮਾਜ ਅੰਦਰੋਂ ਅਨੇਕਾਂ ਕੁਰੀਤੀਆਂ ਖਤਮ ਕੀਤੀਆਂ ਸਨ। ਸਮਲਿੰਗੀ ਵਿਆਹ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਧਰਮ ਨੇ ਪ੍ਰਵਾਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਜੇਕਰ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਇਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਸਮਾਜਿਕ ਨੂੰ ਕੁਰੀਤੀ ਸਮਝਦੇ ਹੁੰਦੇ ਤਾਂ ਉਹ ਇਸ ਕੁਰੀਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੇ, ਪਰੰਤੂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਗੁਰ-ਇਤਿਹਾਸ ਅਤੇ ਸਿੱਖ-ਇਤਿਹਾਸ ਅੰਦਰ ਸਮਲਿੰਗੀ ਅਨੰਦ ਕਾਰਜ ਦੀ ਇੱਕ ਵੀ ਉਦਾਹਰਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।

ਸਮਲਿੰਗੀ ਵਿਆਹ ਨੂੰ ਪ੍ਰਵਾਨਗੀ ਮਿਲਣ ਨਾਲ ਭਵਿੱਖ ਵਿਚ ਸਮਲਿੰਗਿਕ ਲੋਕ, ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਬਣਨ ਲਈ ਕੁਦਰਤ ਨਾਲ ਛੇੜਛਾੜ ਕਰਨ ਵੱਲ ਵੀ ਤੁਰ ਪੈਣਗੇ ਕਿਉਂਕਿ ਵਿਗਿਆਨ ਨੇ ਕਈ ਸੰਭਾਵਨਾਵਾਂ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹਨ। ਬੱਚਾ ਗੋਦ ਲੈਣ ਦੀ ਮੰਗ ਵੀ ਉਠੇਗੀ, ਸ਼ਾਇਦ ਮੰਨੀ ਵੀ ਜਾਵੇ। ਗੋਦ ਲਏ ਗਏ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਮਾਨਸਿਕਤਾ ਕਿੱਧਰ ਨੂੰ ਜਾਵੇਗੀ? ਉਹ ਸਮਾਜ ਵਿਚ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘੁਲ-ਮਿਲ ਸਕਣਗੇ? ਭਾਵੇਂ ਸਮਲਿੰਗਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਗੋਦ ਲਏ ਗਏ ਬੱਚੇ ਸਮਲਿੰਗਕ ਨਾ ਵੀ ਹੋਣ ਤਾਂ ਵੀ ਆਮ ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਵਰਤਨ ਕਰਨਗੇ ਜੇਕਰ ਉਹ ਬੱਚੇ ਅਜਿਹੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਹੋਣਗੇ ਜੋ ਆਮ ਮਨੁੱਖੀ ਮਾਨਸਿਕਤਾ ਦੇ ਵਿਪਰੀਤ ਅਤੇ ਕਾਮੁਕਤਾ ਦੇ ਆਧਾਰ ਉੱਪਰ ਬਣਿਆ ਹੋਵੇਗਾ। ਕਿਤੇ ਸਮਾਜ ਕਾਨੂੰਨੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵਿਭਚਾਰ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਨਾ ਹੋ ਜਾਵੇ ਕਿਉਂਕਿ ਸਮਲਿੰਗੀ ਵਿਆਹ ਦੀ ਕਾਮੁਕਤਾ ਹੈ। ਪਸ਼ੂ, ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਸੋਚਣ ਸ਼ਕਤੀ ਨਹੀਂ, ਦਿਮਾਗ ਵੀ ਚੇਤੰਨ ਨਹੀਂ, ਪਰੰਤੂ ਕੁਦਰਤੀ ਵਰਤਾਰੇ ਅਨੁਸਾਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਅੰਦਰ ਵੀ ਨਰ ਤੇ ਮਾਦੇ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਸਮਲਿੰਗੀ ਵਿਆਹ ਨੂੰ ਸਮਾਜ ਲਈ ਸਹੀ ਠਹਿਰਾਇਆ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਇਹ ਕੁਦਰਤ ਵੱਲੋਂ ਨੀਯਤ ਕੀਤੀ ਗਈ 'ਨਰ' ਤੇ 'ਮਾਦੇ' ਦੀ ਲੋੜ ਅਤੇ ਮਹੱਤਤਾ ਨੂੰ ਗ਼ਲਤ ਦਰਸਾਏਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਰਿਵਾਰ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਘੱਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ ਜੋ ਸਮਾਜਕ ਢਾਂਚੇ ਦਾ ਧੁਰਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਨਸਾਨ ਧਰਤੀ ਉੱਪਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰੰਤੂ ਧਰਮ ਅਤੇ ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਨਿਯਮ ਇਨਸਾਨ ਦੀ ਹੋਂਦ ਜਾਂ ਅਣਹੋਂਦ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਬਦਲ ਸਕਦੇ।

ਮੰਗ ਦਾ ਆਧਾਰ

ਸਮਲਿੰਗੀ ਵਿਆਹ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਅਧਿਕਾਰ ਨਾਲ ਜੋੜਨ ਦਾ ਯਤਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਧਰਮ ਉਪਰ ਥੋਪਿਆ ਜਾ ਸਕੇ। ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਵਾਚਿਆਂ ਪਤਾ ਚੱਲਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਮਾਜ ਨੂੰ ਇਹ ਮਨੁੱਖੀ ਅਧਿਕਾਰ ਧਰਮ ਨੇ ਹੀ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੇ ਹਨ। ਧਰਮ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਮਾਜ ਅੰਦਰ ਅਧਰਮ, ਪਾਪ, ਜ਼ੁਲਮ, ਵਾਸ਼ਨਾਵਾਂ, ਕੁਰੀਤੀਆਂ ਦਾ ਬੋਲਬਾਲਾ ਸੀ। ਧਰਮ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਹਾਲਾਤਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦਿਆਂ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਫੁਰਮਾਉਂਦੇ ਹਨ- ਕਲਿ ਕਾਤੀ ਰਾਜੇ ਕਾਸਾਈ ਧਰਮੁ ਪੰਖ ਕਰਿ ਉਡਰਿਆ॥ ਕੂੜੁ ਅਮਾਵਸ ਸਚੁ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀਸੈ ਨਾਹੀ ਕਹ ਚੜਿਆ॥ ਅਜੋਕੇ ਸੱਭਿਅਕ ਸਮਾਜ ਦੇ ਹੋਂਦ ਵਿਚ ਆਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਨੁੱਖੀ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਦਾ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਘਾਣ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਤਕੜੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਗਰੀਬ ਜਾਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਗੁਲਾਮ ਬਣਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਣਮਨੁੱਖੀ ਤਸ਼ੱਦਦ ਅਤੇ ਕੁਕਰਮ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨਰਕ ਦੇ ਤੁਲ ਬਣਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਕੁਕਰਮਾਂ ਪਿੱਛੇ ਕਾਮ ਦੀ ਵਾਸ਼ਨਾ ਪ੍ਰਚੰਡ ਸੀ। ਕਾਮ-ਵੱਸ ਹੀ ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸੈਂਕੜੇ ਰਾਣੀਆਂ ਰੱਖੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਇਸਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਬਲਾਤਕਾਰ ਹੋਣੇ ਆਮ ਗੱਲ ਸੀ, ਜੋ ਕਾਮੁਕ ਮਾਨਸਿਕਤਾ ਦੀ ਸਿਖ਼ਰ ਵਿੱਚੋਂ ਉਪਜਿਆ ਵਰਤਾਰਾ ਸੀ। ਸਮਾਜ ਅੰਦਰ ਅਸੱਭਿਅਕ ਮਾਨਸਿਕਤਾ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਵੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦਿਮਾਗ਼ ਕਿਸੇ ਕੁਕਰਮ ਨੂੰ ਕਰਨ ਲਈ ਸਦਾ ਵਿਚਲਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਗੁਰਬਾਣੀ ਦਾ ਫੁਰਮਾਨ ਹੈ- ਅਸੰਖ ਮੂਰਖ ਅੰਧ ਘੋਰ॥ ਅਸੰਖ ਚੋਰ ਹਰਾਮਖੋਰ॥ ਅਸੰਖ ਅਮਰ ਕਰਿ ਜਾਹਿ ਜੋਰੁ॥ ਅਸੰਖ ਗਲਵਢ ਹਤਿਆ ਕਮਾਹਿ॥ ਅਸੰਖ ਪਾਪੀ ਪਾਪੁ ਕਰਿ ਜਾਹਿ॥ ਅਸੰਖ ਕੂੜਿਆਰ ਕੂੜੇ ਫਿਰਾਹਿ॥ ਅਸੰਖ ਮਲੇਛ ਮਲੁ ਭਖਿ ਖਾਹਿ॥ ਅਸੰਖ ਨਿੰਦਕ ਸਿਰਿ ਕਰਹਿ ਭਾਰੁ॥ ਅਤੇ ਕਾਮਿ ਕਰੋਧਿ ਨਗਰੁ ਬਹੁ ਭਰਿਆ... ਅਨੇਕਾਂ ਉਦਾਹਰਣਾਂ ਮੁਤਾਬਕ ਸਦੀਆਂ ਤੋਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਅੰਦਰ ਅਸੱਭਿਅਕ ਪ੍ਰਵਿਰਤੀਆਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀਆਂ ਆ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਕਾਮ ਵਾਸ਼ਨਾ ਜਿਸ ਹੱਦ ਤਕ ਮੰਦੇ ਖਿਆਲਾਂ ਅਤੇ ਕੁਕਰਮਾਂ ਤਕ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦੀ ਹੈ ਉਹ ਮਨੁੱਖੀ ਸੋਚ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਪਰ੍ਹੇ ਹੈ।

ਕਾਮੁਕਤਾ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਨਸਿਕਤਾਵਾਂ/ਲਿੰਗ-ਭੇਦ ਪਛਾਣਾਂ/ਮਨੋਬਿਰਤੀਆਂ ਆਦਿ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।

ਪਰੰਤੂ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਧਰਮ ਅਧੀਨ ਸਮਾਜ ਦੇ ਬਣਾਏ ਗਏ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸਤਰੀ-ਪੁਰਸ਼ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਬਾਕੀ ਲੋਕ ਸੱਭਿਅਕ ਸਮਾਜ ਅੰਦਰ ਵਿਆਹ ਕਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰਵਾਨ ਨਹੀਂ ਹੋਏ ਭਾਵ ਕੇਵਲ ਮਰਦ ਅਤੇ ਇਸਤਰੀ ਦਾ ਆਪਸੀ ਵਿਆਹ ਪ੍ਰਵਾਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਸੰਸਾਰ ਅੰਦਰ ਵੱਖਰੇ-ਵੱਖਰੇ ਮਨੁੱਖ, ਵੱਖਰੀਆਂ-ਵੱਖਰੀਆਂ ਮਾਨਸਿਕਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾਵਾਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ ਪ੍ਰੰਤੂ ਗ਼ੈਰ-ਪ੍ਰਵਾਨਿਤ ਸੰਬੰਧਾਂ ਲਈ ਕਦੇ ਵੀ ਧਰਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਿਯਮ ਨਹੀਂ ਬਦਲੇ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਬਦਲੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਘੜੀਆਂ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਬਿਰਤੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ ਸਿੱਖ ਧਰਮ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਵਿਚ ਬਦਲਾਅ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਬਲਕਿ ਧਰਮ ਆਪਣੀਆਂ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸਮਾਜਿਕ ਕੁਰੀਤੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਸਮਾਜ ਨੂੰ ਧਰਮ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠੋਂ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਸਮਾਜ ਮੁੜ ਸਦੀਆਂ ਪਹਿਲੋਂ ਵਾਲੀ ਦਰਿੰਦਗੀ, ਵਹਿਸ਼ੀ ਤੇ ਵਾਸ਼ਨਾਵਾਂ ਭਰੀ ਦਲਦਲ ਵਿਚ ਗ੍ਰਸਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।

ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬਾਨ ਨੇ ਸਮੁੱਚੀ ਮਨੁੱਖਤਾ ਨੂੰ ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦਾ ਮਾਰਗ ਦਿਖਾਉਣ ਲਈ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ ਤਾਂ ਜੋ ਸਿੱਖ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਸਫਲਾ ਕਰ ਸਕੇ, ਨਾ ਕਿ ਵਿਸ਼ਵੀਕਰਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ ਆ ਕੇ ਸਿੱਖ ਆਪਣੇ ਮੂਲ ਤੋਂ ਪਰ੍ਹੇ ਚਲਾ ਜਾਵੇ। ਸਿੱਖ ਧਰਮ ਦੀ ਨਿਰਮਲਤਾ, ਮਨੁੱਖਤਾਵਾਦੀ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਅਤੇ ਸਮੁੱਚੀ ਲੋਕਾਈ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਲਾਵੇ ਵਿਚ ਲੈਣ ਦੀ ਦਿਆਲਤਾ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਬਣਾ ਕੇ ਪੱਛਮੀ ਸੱਭਿਅਤਾ ਨੂੰ ਸਿੱਖੀ ਵਿਚ ਰਲਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਡੂੰਘੀ ਸਾਜ਼ਿਸ਼ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ। ਸਿੱਖ ਧਰਮ ਇੱਕ ਵੱਖਰਾ ਧਰਮ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਸਿੱਖ ਵਿਆਹ ਲਈ ਵੱਖਰੀ ਵਿਧੀ ‘ਅਨੰਦ ਸੰਸਕਾਰ’ ਕਾਇਮ ਕੀਤੀ। ਪੱਛਮੀ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨੇ ਕੁਝ ਸਿੱਖਾਂ ਦਾ ਬ੍ਰੇਨਵਾਸ਼ (Brainwash) ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਹੀ ਨਹੀਂ ਕਿ ਅਨੰਦ ਕਾਰਜ ਦਾ ਮਹੱਤਵ ਕੀ ਹੈ।

ਪੱਛਮੀ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾ ਦੇ ਅਧੀਨ ਸਮਲਿੰਗੀ ਅਨੰਦ ਕਾਰਜ ਨੂੰ ਬਰਾਬਰਤਾ ਤੇ ਅਜ਼ਾਦੀ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ ਸਿੱਖੀ ਰਹੁ-ਰੀਤਾਂ ਉੱਪਰ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜਦਕਿ ਬਰਾਬਰਤਾ ਤੇ ਅਜ਼ਾਦੀ ਦਾ ਨਿੱਘ ਸਮਾਜ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦੇ ਦਾਇਰੇ ਅੰਦਰ ਰਹਿ ਕੇ ਹੀ ਮਾਨਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅਧਿਕਾਰ ਸਮਾਜ ਵੱਲੋਂ ਹੀ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ ਅਤੇ ਸਮਾਜਿਕ ਨਿਯਮ ਹੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਧਰਮ ਤੇ ਸਮਾਜ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕੋਈ ਵੀ ਬਰਾਬਰਤਾ ਤੇ ਅਜ਼ਾਦੀ ਦੀ ਹੋਂਦ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੱਛਮੀ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੀ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾ ਸਹੀ ਜਾਪਦੀ ਹੈ ਉਹ ਵਿਆਹ ਵੀ ਪੱਛਮੀ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰਵਾ ਲੈਂਦੇ? ਜੇਕਰ ਸਮਲਿੰਗੀ ਲੋਕ ਧਰਮ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦਾ ਦਾਇਰਾ ਟੱਪ ਸਕਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਫਿਰ ਧਰਮ ਰਾਹੀਂ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੀ ਕੀ ਹੈ? ਸਮਲਿੰਗੀ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਦਾ ਕੋਈ ਵੈਰ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਨਿੱਜੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਚ ਜੋ ਮਰਜ਼ੀ ਕਰਨ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਭਲਾ ਕੀ ਇਤਰਾਜ਼। ਪਰੰਤੂ ਸਿੱਖ ਧਰਮ ਵਿਚ ਬਰਾਬਰਤਾ ਤੇ ਅਜ਼ਾਦੀ ਦੇ ਨਾਮ 'ਤੇ ਸਿੱਖ ਰਹਿਤ ਮਰਯਾਦਾ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਦਾਚਿਤ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ।

ਸਮਲਿੰਗੀ ਵਿਆਹ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਤੇ ਹਿਮਾਇਤ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਨਾਸਤਕ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਹੈ। ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਨਾਸਤਕ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕਿਸੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਹੋਂਦ ਉੱਪਰ ਸਵਾਲ ਖੜ੍ਹੇ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਅਜੀਬੋ-ਗਰੀਬ ਤਰਕ ਦੇ ਕੇ ਧਰਮ ਦੀਆਂ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਗਲਤ ਸਾਬਤ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਬੋਲਣ ਦੀ ਅਜ਼ਾਦੀ ਦਾ ਦੁਰਉਪਯੋਗ ਕਰਦਿਆਂ ਨਾਸਤਕ ਲੋਕ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਬੋਲ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਸੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ ਸੰਸਾਰ ਭਰ ਵਿਚ ਖਾਸਕਰ ਪੱਛਮੀ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਨਾਸਤਕ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਧੀ ਹੈ। ਸਮਾਜ ਅੰਦਰ ਆਸਤਕ ਅਤੇ ਨਾਸਤਕ ਦੋਵੇਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਅਰੰਭ ਤੋਂ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਆ ਰਹੇ ਹਨ ਪਰੰਤੂ ਸਮਾਜ ਨੂੰ ਸੱਭਿਅਕ ਬਣਾਉਣ ਵਿਚ ਕੇਵਲ ਆਸਤਕ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਯੋਗਦਾਨ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਮਾਰਗ-ਦਰਸ਼ਨ ਲੈ ਕੇ ਮਨੁੱਖੀ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਅਤੇ ਸਮਾਜਿਕ ਨਿਯਮਾਂ ਦਾ ਨਿਰਮਾਣ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਸੱਭਿਅਕ ਸਮਾਜ ਹੀ ਹੈ ਜੋ ਇਨਸਾਨ ਅਤੇ ਜਾਨਵਰ ਵਿਚ ਫਰਕ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਤੇ ਨਿਖੇੜਦਾ ਹੈ। ਧਰਮ ਅਧੀਨ ਬਣਿਆ ਸੱਭਿਅਕ ਸਮਾਜ ਵਹਿਸ਼ੀ ਮਾਨਸਿਕਤਾ ਕੋਲੋਂ ਮਾਸੂਮ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਸੱਭਿਅਕ ਸਮਾਜ ਵਿਚ ‘ਵਿਆਹ’ ਦੀ ਪਰੰਪਰਾ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਣ, ਸੰਤਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਜਾਂ ਕਹਿ ਲਉ ਕਿ ਮਨੁੱਖੀ ਨਸਲ ਨੂੰ ਇਸ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਖਤਮ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਹੋਂਦ ਵਿਚ ਆਈ। ਸਮਾਜ ਦੀਆਂ ਕਦਰਾਂ-ਕੀਮਤਾਂ ਜਾਂ ਰੀਤਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਕਿਸੇ ਗ਼ੈਰ-ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨਾਲ ਪਰਿਵਾਰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਰਿਸ਼ਤਾ ਕਾਇਮ ਕਰਨ ਲਈ ‘ਵਿਆਹ’ ਦੀ ਰਸਮ ਕਾਇਮ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਜੋ ਸਦੀਆਂ ਤੋਂ ਹਰ ਧਰਮ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਅੰਦਰ ਪ੍ਰਵਾਨ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਹਰ ਧਰਮ ਦੇ ਰੀਤੀ-ਰਿਵਾਜ਼ ਤੇ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਨ ਪਰ ‘ਵਿਆਹ’ ਦੀ ਰਸਮ ਨੂੰ ਲਗਪਗ ਸਭ ਧਰਮਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਵਾਨ ਕੀਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਸੰਤਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਇਹੀ ਇੱਕ ਸੱਭਿਅਕ ਢੰਗ ਹੈ।

ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਸਮਲਿੰਗਿਕ ਆਪਸ ਵਿਚ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾ ਲੈਣ ਤਾਂ ਇਸ ਨਾਲ ਸੰਤਾਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖੀ ਪ੍ਰਜਾਤੀ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਵਧਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਇਸਨੂੰ ‘ਵਿਆਹ’ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਸਮਲਿੰਗੀ ਵਿਆਹ ਦੀ ਮੰਗ ਮਨੁੱਖੀ ਨਸਲ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਲਈ ਬਣੀ ‘ਵਿਆਹ ਦੀ ਰਸਮ’ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਉੱਪਰ ਖਰੀ ਨਹੀਂ ਉਤਰਦੀ। ਸਮਲਿੰਗੀ ਵਿਆਹ ਨੂੰ ਮਾਨਤਾ ਦੇਣ ਨਾਲ ਜਿੱਥੇ ਵਿਆਹ ਦੇ ਸੰਸਕਾਰ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਹੋਵੇਗੀ, ਉਥੇ ਹੀ ਸਿੱਖ ਰਹਿਤ ਮਰਯਾਦਾ ਦੀ ਵੀ ਉਲੰਘਣਾ ਹੋਵੇਗੀ। ਇਸ ਨਾਲ ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਸਮਾਜਕ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਘੱਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ ਕਿਉਂਕਿ ਵਿਆਹ ਨਾਲ ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਮਾਜ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਸਮਲਿੰਗੀ (ਲੈਸਬਿਅਨ ਜਾਂ ਗੇ) ਹੋਣਾ ਕੋਈ ਅਪਰਾਧ ਨਹੀਂ ਪਰੰਤੂ ਸਮਲਿੰਗੀ ਵਿਆਹ ਕੁਦਰਤੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵਧਾ ਸਕਦਾ ਇਸ ਲਈ ਸਮਲਿੰਗੀ ਵਿਆਹ ਦੀ ਸਮਾਜ ਨੂੰ ਕੋਈ ਦੇਣ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਸਮਲਿੰਗੀ ਸੰਬੰਧ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਦੀ ਸੰਗਿਆ ਦੇਣਾ ਗ਼ਲਤ ਹੈ।

ਕਈ ਸਦੀਆਂ ਪਸ਼ੂ-ਬਿਰਤੀ ਵਾਲੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜਿਊਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਧਰਮ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਹੇਠ ਸੱਭਿਅਕ ਸਮਾਜ ਦੀ ਸਿਰਜਣਾ ਲਈ ਨਿਯਮ ਬਣਾਏ ਅਤੇ ਲਾਗੂ ਕੀਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਿਆਹ ਦੀ ਰਸਮ ਇੱਕ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਨਿਯਮ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਬਦੌਲਤ ਮਨੁੱਖ ਪਸ਼ੂ ਬਿਰਤੀ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਉੱਠ ਕੇ ਅਜੋਕੀ ਸੱਭਿਅਕ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜਿਊਣ ਦੇ ਕਾਬਲ ਹੋ ਸਕਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਨਿਯਮ ਵੱਡੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਇਸਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਰਦਾਂ ਦੀ ਕਾਮ ਵਾਸ਼ਨਾ ਦੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਵਿਚ ਸਹਾਈ ਹੋਏ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਮਰਦ-ਜ਼ਾਤ ਨੂੰ ਵੀ ਕੁਕਰਮੀਆਂ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਬਣਨ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਮਾਜਿਕ ਨਿਯਮਾਂ ਸਦਕਾ ਹੀ ਮਨੁੱਖੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਜਾਤੀ ਦਾ ਵਿਕਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਿਯਮਾਂ ਦੇ ਦਾਇਰੇ ਅੰਦਰ ਰਹਿ ਕੇ ਹੀ ਨਰੋਏ ਸਮਾਜ ਦੀ ਸਿਰਜਣਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਵਿਭਚਾਰ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਲਈ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਿਯਮਾਂ ਅੰਦਰ ਭੰਨ-ਤੋੜ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਮਾਜ ਦਾ ਢਾਂਚਾ ਨਰੋਇਆ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕੇਗਾ।

ਸਿੱਖ ਧਰਮ ਅੰਦਰ ਕਿਸੇ ਪ੍ਰਤੀ ਨਫਰਤ ਕਰਨੀ ਨਹੀਂ ਸਿਖਾਈ ਜਾਂਦੀ ਬਲਕਿ ਸਭਨਾਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲੇਖ ਦਾ ਮਨੋਰਥ ਕੇਵਲ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬਾਨ ਵੱਲੋਂ ਬਖਸ਼ੇ ਧਰਮ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਅਤੇ ਸ੍ਰੀ ਅਕਾਲ ਤਖਤ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਪੰਥ ਪ੍ਰਵਾਨਿਤ ‘ਸਿੱਖ ਰਹਿਤ ਮਰਯਾਦਾ' ਦੀ ਪ੍ਰੋੜ੍ਹਤਾ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਅਜੋਕਾ ਸੱਭਿਅਕ ਸਮਾਜ, ਧਰਮ ਦੀ ਹੀ ਉਪਜ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਕਦਰਾਂਕੀਮਤਾਂ ਦੀ ਹੋਂਦ ਧਰਮ ਦੇ ਦਾਇਰੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਕਿਉਂਕਿ ਧਰਮਾਂ ਦੀਆਂ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਨੇ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਸੀ ਸਹਿਹੋਂਦ, ਭਾਈਚਾਰਕ ਸਾਂਝ, ਮਨੁੱਖੀ ਅਧਿਕਾਰ ਅਤੇ ਆਪਸੀ ਮਿਲਵਰਤਨ ਦੇ ਨਿਯਮ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੇ ਹਨ। ਆਦਿ ਕਾਲ ਤੋਂ ਹੀ ਸਮਾਜ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਨਸਲ ਦਾ ਗੁਲਾਮ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਸਮਾਜ ਕਿਸੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਨਸਲ ਦੀ ਦੇਣ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਸਮਾਜਿਕ ਸੰਤੁਲਨ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਰੱਖਦਿਆਂ ਧਾਰਮਿਕ ਪਾੜਾ ਵਧਾਉਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਸਿੱਖ ਧਰਮ ਦੀਆਂ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਅਤੇ ਰਹੁ-ਰੀਤਾਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗੁਰ-ਇਤਿਹਾਸ, ਸਿੱਖ-ਇਤਿਹਾਸ ਤੇ ਗੁਰਮਤਿ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿਚ ਸਿੱਖ ਰਹਿਤ ਮਰਯਾਦਾ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਿਆਂ ਭਾਈਚਾਰਕ ਸਾਂਝ ਕਾਇਮ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। 

ਫੁੱਟ ਨੋਟ

(1) ਹੀਟਰੋਸੈਕਸੁਅਲ (Hetero Sexual): ਉਹ ਲੋਕ ਜੋ ਵਿਪਰੀਤ ਲਿੰਗ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਭਾਵ ਇਸਤਰੀ ਅਤੇ ਮਰਦ ਦਾ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ। (2) ਗੇ (Gay): ਉਹ ਮਰਦ ਜੋ ਦੂਜੇ ਮਰਦ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। (3) ਲੈਸਬਿਅਨ (Lesbian): ਉਹ ਇਸਤਰੀ ਜੋ ਦੂਜੀ ਇਸਤਰੀ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਗੇ ਅਤੇ ਲੈਸਬਿਅਨ ਨੂੰ ਹੋਮੋਸੈਕਸੂਅਲ (HomoSexual) ਭਾਵ ਸਮਲਿੰਗੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। (4) ਬਾਈਸੈਕਸੂਅਲ (Bi-Sexual): ਉਹ ਲੋਕ ਜੋ ਦੋਵੇਂ ਲਿੰਗਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਭਾਵ ਇੱਕ ਇਸਤਰੀ ਕਿਸੇ ਮਰਦ ਅਤੇ ਇਸਤਰੀ ਦੋਨਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਮਰਦ ਕਿਸੇ ਇਸਤਰੀ ਅਤੇ ਮਰਦ ਦੋਨਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। (5) ਮੋਨੋਗੈਮਸ (Monogamous): ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਜੋ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਜੀਵਨਸਾਥੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹੁਤਾ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜਿਊਂਦਾ ਹੈ। (6) ਪੋਲੀਗੈਮੀ (Polygamy): ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਜੋ ਇੱਕ ਤੋਂ ਵੱਧ ਜੀਵਨਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਵਿਆਹੁਤਾ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜਿਊਂਦਾ ਹੈ। (7) ਓਪਨ ਮੈਰਿਜ (Open Marriage): ਉਹ ਮਰਦ ਜਾਂ ਔਰਤ ਜੋ ਵਿਆਹੁਤਾ ਹੁੰਦਿਆਂ ਹੋਇਆਂ ਖੁੱਲ੍ਹੇਆਮ ਕਿਸੇ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਵੀ ਸੰਬੰਧ ਬਣਾਵੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਜੀਵਨ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਕੋਈ ਇਤਰਾਜ਼ ਨਾ ਹੋਵੇ। (8) ਟਰਾਂਸਜੈਂਡਰ (Transgender): ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਜਿਸਦੀ ਨਿੱਜੀ ਪਛਾਣ ਅਤੇ ਲਿੰਗ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਉਸਦੇ ਜਨਮ ਲਿੰਗ ਨਾਲ ਮੇਲ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦੀ ਅਤੇ ਜੋ ਲੋਕ ਡਾਕਟਰੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ ਇੱਕ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਲਿੰਗ ਵਿਚ ਤਬਦੀਲੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। (9) ਸੁਡੋਹਰਮਾਤ੍ਰੋਡਿਟਿਜ਼ਮ (Pseudohermaphroditism): ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਜਿਸਦੀ ਬਾਹਰੀ ਜਣਨ-ਅੰਗ ਆਪਣੀ ਲਿੰਗ ਪਛਾਣ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਦੂਜੇ/ਵਿਪਰੀਤ ਲਿੰਗ ਦੇ ਵਰਗਾ ਹੋਵੇ। (10) ਬੇਸਟੀਐਲਟੀ (Bestiality): ਉਹ ਲੋਕ ਜੋ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨਾਲ ਕਾਮ ਭੋਗਦੇ ਹਨ। (11) ਪੀਡੋਫਾਈਲ (Pedophile): ਉਹ ਲੋਕ ਜੋ ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਬੱਚਿਆਂ ਪ੍ਰਤੀ ਕਾਮੁਕ ਮਾਨਸਿਕਤਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। (12) ਹਾਈਪਰਸੈਕਸੁਐਲਿਟੀ (HyperSexuality): ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਕਿਸੇ ਦੇ ਹੱਥ ਜਾਂ ਪੈਰ ਦੇਖ ਕੇ, ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਿਸੇ ਦੀ ਬਾਂਹ ਦੇਖ ਕੇ ਆਦਿ ਨਾਲ ਕਾਮੁਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਈ ਲੋਕ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਕਾਮੁਕਤਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਕਈਆਂ ਦੀ ਮਾਨਸਿਕਤਾ ਇਸਤਰੀ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਲੁੱਟਣ ਵਾਲੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਅਜਿਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਬਾਰੇ ਪੱਛਮੀ ਦੇਸ਼ਾਂ ਅੰਦਰ ਸ਼੍ਰੇਣੀਬੱਧ ਰੂਪ ਵਿਚ ਪਛਾਣ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਏਸੈਕਸੁਅਲ (ASexual), ਡੇਮੀਸੈਕਸੁਅਲ (DemiSexual), ਗ੍ਰੇਸੈਕਸੁਅਲ (GreySexual) ਆਦਿ ਵੀ ਸੁਣਨ ਵਿਚ ਆ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।