ਆਈ ਵੈਸਾਖੀ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਵਾਲੀ, ਦਮਦਮਾ ਸਾਹਿਬ ਨੂੰ ਚੱਲੀਏ।
ਤਖਤ ਸਾਹਿਬ ਜਾ ਟੇਕੀਏ ਮੱਥਾ, ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਦੇ ਰਲ਼ੀਏ।
ਆਏ ਏਥੇ ਸਨ ਦਸਮ ਪਾਤਸ਼ਾਹ, ਚੱਲ ਕੇ ਢਾਬ ਖਿਦਰਾਣਾ।
ਨੌਂ ਮਹੀਨੇ ਨੌਂ ਦਿਨ ਸਤਿਗੁਰ, ਕੀਤਾ ਇਥੇ ਟਿਕਾਣਾ।
ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਯੁੱਧਾਂ ਪਿੱਛੋਂ, ਵੇਲ਼ਾ ਮੁੱਕਿਆ ਔਖਾ।
ਤਲਵੰਡੀ ਸਾਬੋ ਫਿਰ ਬਣਿਆ, ਤਖਤ ਪੰਥ ਦਾ ਚੌਥਾ।
ਭਾਈ ਡੱਲੇ ਨੂੰ ਦਾਤੇ ਨੇ ਫਿਰ, ਦਿੱਤੀ ਸੀ ਵਡਿਆਈ।
ਸਿੰਘ ਸਜਾ ਕੇ ਗਲ਼ ਨਾਲ ਲਾਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਪੈਜ ਰਖਾਈ।
ਮੌਜ ’ਚ ਆ ਕੇ ਦਸਮ ਗੁਰੂ ਨੇ, ਕਈ ਕੌਤਕ ਸਨ ਕੀਤੇ।
ਸੰਗਤ ਨੇ ਵੀ ਦਾਤੇ ਕੋਲੋਂ, ਘੁੱਟ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਪੀਤੇ।
ਗੁਰ-ਪਿਤਾ ਨੇ ਮਨੀ ਸਿੰਘ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਬਿਠਾਇਆ।
ਆਤਮ-ਬਲ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਲਗਾ ਕੇ, ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਲਿਖਵਾਇਆ।
ਸੁਣੀ ਸੰਗਤ ਨੇ ਗੁਰੂ ਜੀ ਕੋਲੋ, ਗ੍ਰੰਥ ਕੀ ਕਥਾ ਨਿਰਾਲੀ।
‘ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀ’ ਬਣ ਗਏ ਸਾਰੇ, ਸਿੰਘ ਉਹ ਕੁੱਲ ਅਠਤਾਲੀ।
‘ਗੁਰੂ ਕਾਸ਼ੀ’ ਅਖਵਾਏ ਧਰਤੀ, ਖੁੱਲੇ ਕਈ ਵਿਦਿਆਲੇ।
ਗੁਰ-ਦਾਤੇ ਦੀ ਅਜ਼ਮਤ ਤੋਂ ਸਭ, ਹੁੰਦੇ ਜਾਣ ਨਿਹਾਰੇ।
ਮੇਲੇ ਵਾਲੇ ਦਿਨਾਂ ਨੂੰ ਏਥੇ, ਲੱਗਣ ਅਜਬ ਬਹਾਰਾ।
ਗੁਰ-ਦਰਬਾਰ ਚ ਮੱਥਾ ਟੇਕਣ, ਬੰਨ੍ਹਣੀਆਂ ਪੈਣ ਕਤਾਰਾਂ।
ਚੋਜੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਕੋਲੋਂ ਓਹੀ, ਮਨ-ਇੱਛਿਤ ਫਲ ਪਾਵੇ,
ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਤੇ ਸੱਚੇ ਦਿਲੋਂ ਧਿਆਵੇ।
ਕਿਧਰੇ ਕਵੀ, ਕਵੀਸ਼ਰ ਕਿਧਰੇ, ਢਾਡੀ ਵਾਰਾਂ ਗਾਉਂਦੇ।
ਧੂੜ ਸੰਗਤ ਦੀ ਚੁੱਕ ਕੇ ਲੋਕੀਂ, ਮਸਤਕ ਉੱਤੇ ਲਾਉਂਦੇ।
ਦਸਮ ਪਿਤਾ ਦੇ ਦਰ ’ਤੇ ਸਾਰੇ, ਆਓ ਸੀਸ ਝੁਕਾਈਏ।
ਧੰਨ ਗੁਰੂ, ਧੰਨ ਅੰਮ੍ਰਿਤ-ਦਾਤਾ, ਨਾਲ ਰੂਹੀ ਦੇ ਗਾਈਏ।