ਦੀਪ ਸਿੰਘ ਨੇ ਵਿਚ ਸ਼ਹੀਦਾਂ, ਉੱਚਾ ਰੁਤਬਾ ਪਾਇਆ।
ਭਾਈ ਭਗਤਾ ਦਾ ਬਲੀ ਬੇਟਾ ਸੀ, ਜੀਊਣੀ ਮਾਂ ਦਾ ਜਾਇਆ। ਸਿੰਘ ਸੂਰਮਾ ਸਿਰਲੱਥ ਜੰਮਿਆ, ਯੋਧਾ ਤੇ ਵਿਦਵਾਨ।
ਗੁਣੀ-ਗਿਆਨੀ, ਸੰਤ-ਸਿਪਾਹੀ, ਦੀਪਾ ਮੁੱਢਲਾ ਨਾਮ। ਛਕ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਸਮੇਸ਼ ਪਿਤਾ ਤੋਂ, ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਲਈ ਅਸੀਸ।
ਹਰਿਮੰਦਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਖਾਤਰ, ਤਲੀ ’ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਸੀਸ। ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੈਨਾ ਵਿਚ ਰਹਿ ਉਸ ਨੇ, ਕੀਤੇ ਯੁੱਧ ਅਨੇਕ।
ਸੱਚੇ ਪਰਵਦਗਾਰ ’ਤੇ ਉਸ ਨੇ, ਰੱਖੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਟੇਕ। ਸਾਬੋ ਕੀ ਤਲਵੰਡੀ ਆਇਆ, ਗੁਰੂ ਦੀ ਸਿਖਿਆ ਧਾਰੀ।
ਖੁਸ਼ ਹੋ ਉਹਦੀ ਸੇਵਾ ਤੋਂ ਗੁਰ, ਸੌਂਪ ਦਿੱਤੀ ਜੱਥੇਦਾਰੀ। ਬਾਬਾ ਜੀ ਨੇ ਵਿਚ ਤਲਵੰਡੀ, ਇਕ ਖੂਹ ਸੀ ਲਗਵਾਇਆ।
ਠੰਡੇ ਮਿੱਠੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਪਿਆ, ਵਗੇ ਅਜੇ ਸਰਮਾਇਆ। ਭੋਰੇ ਬੈਠ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ, ਓਸ ਬਹਾਦਰ ਸੂਰੇ।
ਬੁਰਜ ਉਸ ਦੀ ਯਾਦ ’ਚ ਅੱਜ ਤਕ, ਪਿਆ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਘੂਰੇ। ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਬਾਬੇ, ਕੀਤੇ ਚਾਰ ਉਤਾਰੇ।
ਉਹਦੇ ਕੌਤਕ ਅਜਬ-ਅਨੋਖੇ, ਮੈਂ ਜਾਵਾਂ ਬਲਿਹਾਰੇ। ਮਿਲ ਕੇ ਨਾਲ ‘ਬਹਾਦਰ ਬੰਦੇ’, ਦੁਸ਼ਮਣ ਸਨ ਕਈ ਸੋਧੇ।
ਕੋਈ ਮੁਗ਼ਲ ਨਾ ਟਿਕਿਆ ਸਾਹਵੇਂ, ਏਸ ਬਹਾਦਰ ਯੋਧੇ। ਕਰਕੇ ਇਕਮੁੱਠ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ, ਉਸ ‘ਮਿਸਲ ਸ਼ਹੀਦ’ ਬਣਾਈ।
ਥਰ-ਥਰ ਜ਼ਾਲਮ ਕੰਬਣ ਲੱਗੇ, ਐਸੀ ਪੈਂਠ ਜਮਾਈ। ਅਬਦਾਲੀ ਨੇ ਹਮਲਾ ਕਰਕੇ, ਹਿੰਦੁਸਤਾਨ ਡਰਾਇਆ।
ਬਾਬੇ ਨੇ ਫਿਰ ਬੋਲ ਕੇ ਹੱਲਾ, ਅਬਲਾ ਔਰਤਾਂ ਤਾਈਂ ਛੁਡਵਾਇਆ। ਖਾਨ ਜਹਾਨ ਬੇਅਦਬੀ ਕੀਤੀ, ਸਾਡੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦੀ।
ਪੂਰ ਦਿੱਤਾ ਉਸ ਪਾਕ ਸਰੋਵਰ, ਜੀਭ ਆਖਣੋਂ ਡਰਦੀ। ਸੁਣੀ ਖ਼ਬਰ ਜਦ ਦੀਪ ਸਿੰਘ ਨੇ, ਖਾਧਾ ਖੂਨ ਉਬਾਲੇ।
ਸਿੰਘ ਝੱਈਆਂ ਲੈ ਉਠੇ ਸਨ, ਜੋ ਮਰਨ-ਮਾਰਨ ਨੂੰ ਕਾਹਲੇ। ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ ਦੀਪ ਸਿੰਘ ਨੇ, ਖਿੱਚੀ ਇਕ ਲਕੀਰ।
‘ਜਾਨ ਵਾਰਨੀ ਜਾਣੇ ਜਿਹੜਾ, ਵਧੇ ਅੱਗੇ ਉਹ ਵੀਰ’। ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਤੋਂ ਕੁਝ ਦੂਰੀ ’ਤੇ ਸਖ਼ਤ ਟਾਕਰਾ ਹੋਇਆ।
ਵੇਖ ਮੁਗ਼ਲ ਦੀ ਫੌਜ ਵਡੇਰੀ, ਜ਼ਰਾ ਨਾ ਧੀਰਜ ਖੋਇਆ। ਰੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਬਾਬੇ ਨੇ ਫਿਰ, ਉਹ ਖੜਕਾਇਆ ਖੰਡਾ।
ਏਦੂੰ ਪਾਰੋਂ ਓਸ ਪਾਰ, ਉਸ ਕੀਤਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਠੰਡਾ। ਗਹਿਗੱਚ ਓਸ ਲੜਾਈ ਦੇ ਵਿਚ, ਸਿੰਘ ਜ਼ਰਾ ਨਾ ਡੋਲੇ।
ਹੱਸ-ਹੱਸ ਦੇਣ ਸ਼ਹੀਦੀ ਜੰਗ ਵਿਚ, ਗਾਉਂਦੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਸੋਹਿਲੇ। ਸਿੰਘ ਸੂਰਮੇ ਰਣਭੂਮੀ ਵਿਚ, ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗਰ ਗੱਜੇ।
ਸੀਸ ਤਲੀ ’ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਬਾਬੇ, ਵੈਰੀ ਲਾ ਲਏ ਅੱਗੇ। ਸੀਸ ਭੇਟ ਕਰ ਗੁਰ-ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ, ਅੰਤਿਮ ਫ਼ਤਹਿ ਬੁਲਾਈ।
ਬਾਬਾ ਦੀਪ ਸਿੰਘ ਨੇ ਏਦਾਂ, ਸਿੱਖੀ ਤੋੜ ਨਿਭਾਈ। ਖੰਨਿਓਂ ਤਿੱਖੀ, ਵਾਲੋਂ ਨਿੱਕੀ, ਪਾਕ ਪਵਿੱਤਰ ਸਿੱਖੀ।
ਹੋ ਨਤਮਸਤਕ ਦੀਪ ਸਿੰਘ ਨੂੰ, ਕਵੀ ਨੇ ਕਵਿਤਾ ਲਿਖੀ। ਪ੍ਰੀਤ ਦੀ ਰੀਤ ਨਿਭਾਉਣੀ ਔਖੀ, ਸੌਖਾ ਬਹੁਤ ਹੈ ਕਹਿਣਾ।
ਦਰ ਦਾਤੇ ਦੇ ਢਹਿ ਪੈ ਬੰਦਿਆ, ਚਾਹਵੇਂ ਜੇ ਕੁਝ ਲੈਣਾ। | 
