ਸ਼ਿਕਾਰ ਹਿਰਨੀ ਦਾ ਮੈਂ ਕੀ ਕੀਤਾ,
ਆਪਣੇ ਜਿਗਰ ’ਚ ਤੀਰ ਖੁਭਾ ਲਿਆ ਮੈਂ।
ਰੂਹ ਵਿਲਕੀ ਮਨ ਵਿਚ ਵੈਰਾਗ ਆਇਆ,
ਮਾਧੋਦਾਸ ਵੈਰਾਗੀ ਅਖਵਾ ਲਿਆ ਮੈਂ।

ਬੈਠ ਗਿਆ ਜਾ ਕੇ ਕੰਢੇ ਗੋਦਾਵਰੀ ਦੇ,
ਇੱਕ ਵੱਖਰਾ ਪਲੰਗ ਡੁਹਾ ਲਿਆ ਮੈਂ।
ਸਰਬੰਸਦਾਨੀ ਦੇ ਜਦੋਂ ਦਰਸ ਹੋਏ,
ਅੱਗਾ ਪਿੱਛਾ ਸਭ ਭੁਲਾ ਲਿਆ ਮੈਂ।

ਸੁਣੇ ਜਦੋਂ ਕਿੱਸੇ ਅਣਹੋਣੀਆਂ ਦੇ,
ਹੋਣੀ ਬਣਨ ਦਾ ਮਤਾ ਪਕਾ ਲਿਆ ਮੈਂ।
ਚਰਨ-ਧੂੜ ਦਸਮ ਪਿਤਾ ਦੀ ਨੂੰ,
ਚੁੱਕ ਕੇ ਮੱਥੇ ਨਾਲ ਲਾ ਲਿਆ ਮੈਂ।

ਬਿਨੈ ਕੀਤੀ ਕਿ ‘ਮੈਂ ਹਾਂ ਤੇਰਾ ਬੰਦਾ’,
ਗੁਰਾਂ ਆਪਣਾ ਬੰਦਾ ਬਣਾ ਲਿਆ ਮੈਂ।
ਬਦਲਾ ਲਵਾਂਗਾ ਜਾ ਕੇ ਜ਼ਾਲਮਾਂ ਤੋਂ,
ਉਸੇ ਘੜੀ ਚਿੱਤ ’ਚ ਧਿਆ ਲਿਆ ਮੈਂ।

ਆਇਆ ਸੋਧਦਾ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਥਾਂਓਂ-ਥਾਂਈਂ,
ਸਰਹਿੰਦ ਆ ਕੇ ਰਣ ਤੱਤਾ ਭਖਾ ਲਿਆ ਮੈਂ।
ਕਣ-ਕਣ ’ਚੋਂ ਰੋਹ ਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਆਈ,
ਉਸੇ ਰੋਹ ਨੂੰ ਸੀਨੇ ’ਚ ਵਸਾ ਲਿਆ ਮੈਂ।

ਹਰ ਸਾਹ ਮੇਰਾ ਹਉਕੇ ਜਿਹਾ ਹੋਇਆ,
ਹਰ ਹਉਕਾ ਤੂਫ਼ਾਨ ਬਣਾ ਲਿਆ ਮੈਂ।
ਕੀ ਸੂਬਾ ਕੀ ਸਿਪਾਹੀ ਕੋਈ,
ਹਰ ਕਿਸੇ ਦਾ ਹਿਸਾਬ ਮੁਕਾ ਲਿਆ ਮੈਂ।

ਇੱਟ ਨਾਲ ਇੱਟ ਖੜਕਾ ਮਹਿਲਾਂ-ਮੁਨਾਰਿਆਂ ਦੀ,
ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਕਰਜ ਚੁਕਾ ਲਿਆ ਮੈਂ।
ਸਿੱਜਦਾ ਕੀਤਾ ਸ਼ਹੀਦਾਂ ਸੂਰਿਆਂ ਨੂੰ,
ਦੀਪ ਸਿਦਕ ਦਾ ਸੀਨੇ ’ਚ ਜਗਾ ਲਿਆ ਮੈਂ।

ਥੇਹ ਸਰਹਿੰਦ ਦੇ ਅੱਜ ਵੀ ਦੱਸਦੇ ਨੇ,
ਕਿਵੇਂ ਮਹਿਲਾਂ ਨੂੰ ਮਿੱਟੀ ’ਚ ਮਿਲਾ ਲਿਆ ਮੈਂ।
ਸਦਕੇ ਆਪਣੇ ਸਿੰਘਾਂ ਪਿਆਰਿਆਂ ਦੇ,
ਚੱਪੜਚਿੜੀ ’ਚ ਝੰਡਾ ਲਹਿਰਾ ਲਿਆ ਮੈਂ।

ਗੇੜ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨੂੰ ਮੈਂ ਸੀ ਗੇੜਾ ਦਿੱਤਾ,
ਗੇੜ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨੇ ਫੇਰ ਉਲਝਾ ਲਿਆ ਮੈਂ।
ਸਿਦਕ ਛੱਡਿਆ ਨਾ, ਨਾ ਕਸੀਸ ਵੱਟੀ,
ਮਾਸ ਜਮੂਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਤੁੜਵਾ ਲਿਆ ਮੈਂ।

ਪੁੱਤਰ ਅਜੈ ਸਿੰਘ ਤੜਪੇ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗੇ,
ਅੱਖਾਂ ਅੱਗੇ ਗੁਰਾਂ ਨੂੰ ਖੜ੍ਹਾ ਲਿਆ ਮੈਂ।
ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਕਿ ‘ਉਹਨੇ’ ਚਾਰ ਵਾਰੇ,
ਕਲ਼ੇਜਾ ਪੁੱਤ ਦਾ ਮੂੰਹ ’ਚ ਪੁਆ ਲਿਆ ਮੈਂ।

ਮੇਰੇ ਵਾਰਸੋ, ਗੁਰੂ ਦੇ ਬੰਦੇ ਬਣੋ,
‘ਬੰਦਾ ਬਹਾਦਰ’ ਉਹਦਾ ਹੋ ਕੇ ਸਦਵਾ ਲਿਆ ਮੈਂ।
ਭਿੱਜੇ ਖ਼ੂਨ ਨਾਲ ਪੰਨੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ,
’ਤੇ, ਉਹਦੇ ਸਦਕੇ ਨਾਂ ਲਿਖਾ ਲਿਆ ਮੈਂ।

ਮੇਲੇ ਲਾ ਕੇ ਸ਼ਹੀਦਾਂ ਦੀ ਚਿਤਾ ਉੱਤੇ,
ਇਹ ਨਾ ਸੋਚਣਾ ਫ਼ਰਜ਼ ਪੁਗਾ ਲਿਆ ਮੈਂ।
ਇਹ ਨਾ ਸਮਝਣਾ ਸਾਡਾ ਕੰਮ ਮੁੱਕਾ,
ਯਾਦਗਾਰਾਂ ’ਤੇ ਝੰਡਾ ਝੁਲਾ ਲਿਆ ਮੈਂ।