ਨਾਲ ਬਬੀਹੇ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਈ
ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵੇਲੇ ਜਾਗ।
ਖੁੱਲ੍ਹਣ ਭੈਣਾਂ ਨੀਂਦਰਾਂ
ਜਾਗਣ, ਮੇਰਾ ਸੁਭਾਗ।
ਭਿੰਨੀ-ਭਿੰਨੀ ਰੈਨੜੀ
ਬਖ਼ਸ਼ੀਂ ਐਸੀ ਜਾਗ।
ਜੋ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਚਰਨ ਤੋਂ
ਲੈ ਉੱਡੇ ਪਰਵਾਜ਼।
ਸੱਜਰੇ ਬੋਲ ਸਵੇਰ ਦੇ
ਸੱਜੜਾ ਛਿੜੇ ਸੰਗੀਤ।
ਬੋਲ ਲੁਕਾਈ ਮੁੰਦ ਦਾ
ਧੰਨ ਹਮਾਰਾ ਮੀਤ।
ਕਿਰਤੀ ਖੇਤਾਂ ਸਾਧਿਆ
ਰੁਮਕੇ ਯਾਦ ਅਮੋਲ।

ਛਿੱਟਾ ਵਣਜ ਅਖੀਰ ਦਾ
ਦਿੱਤਾ ਪੰਛੀ ਬੋਲ।
ਭਾਵੇਂ ਦੁਧੀਆ ਚਾਨਣੀ
ਸੂਰਜ ਪੀਆ ਕੋਲ।
ਸਰਘੀ ਦੀ ਛੰਨ ਨੇਰ੍ਹ ਨਾ
ਕੋਲ ਰਬਾਬੀ ਬੋਲ।

ਗੁਰੂ ਘਰਾਂ ’ਚੋਂ ਛਿੜ ਪਏ
ਬਾਣੀ ਦੇ ਸੁਰਤਾਲ।
ਕੇਸਰ ਕਿਸੇ ਤਰੌਂਕਿਆ
ਆਸਾ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ।
ਟੁਰੀਆਂ ਤਿਲ-ਫੁਲ ਲੈ ਕੇ
ਮਾਵਾਂ ਗੁਰੂ ਦੁਆਰ।

ਗੁਰ ਵਿਟਹੋਂ ਕੁਰਬਾਣੀਆਂ
ਰਤਾ ਨਾ ਕਰਨ ਵਿਥਾਰ।
ਟਿਕੀ-ਟਿਕੀ ਜਹੀ ਚਾਨਣੀ
ਦਬੀ-ਦਬੀ ਜਹੀ ਪੌਣ।
ਕੁਦਰਤ ਰੰਗ ਨਿਹਾਰਦੀ
ਗਾ, ਸਾਹਿਬ ਦਾ ਗਉਣ।
ਕੰਨੀਂ ਬੋਲ ਨਾ ਵੱਜਦਾ

ਪਰ ਸੁਣਦਾ ਸੰਗੀਤ।
ਰੁੱਖਾਂ, ਨਦੀਆਂ, ਪੌਣ ਦਾ
ਨਗਰੀ ਗੂੰਜੇ ਗੀਤ।
ਮਧੁਰ ਸੁਵੰਨੀ ਰੈਨੜੀ
ਉਹ ਨੈਣਾਂ ਦੇ ਕੋਲ।
ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵੇਲਾ ਸਾਂਭਿਆ।
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਜਾਣ ਅਮੋਲ।