ਦੇਸ਼ ਮੇਰੇ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਬੱਚਿਓ,
ਮਾਂ ਬੋਲੀ ਨਾਲ਼ ਕਰੋ ਪਿਆਰ।
ਮਾਂ ਦਾ ਜਿਸ ਨੂੰ ਨਾਂ ਹੈ ਦਿੱਤਾ,
ਮਾਂ ਜਿਹਾ ਫਿਰ ਕਰੋ ਸਤਿਕਾਰ।
ਮਾਂ ਬੋਲੀ ਅਨਮੋਲ ਬੱਚਿਓ,
ਮਿੱਠੜੇ ਏਹਦੇ ਬੋਲ ਬੱਚਿਓ।
ਜੀਭ ਦੇ ਉੱਤੇ ਜਦੋਂ ਆਵੇ,
ਮਿਸ਼ਰੀ ਦੇਵੇ ਘੋਲ ਬੱਚਿਓ।
ਜੀਹਨੇ ਦਿੱਤੀ ਨਿੱਘੀ ਲੋਰੀ,
ਉਹ ਤੋਂ ਜਾਵੋਂ ਕਿਉਂ ਮੁਖੜਾ ਮੋੜੀ?
ਬਚਪਨ ਬੁੱਕਲ ਵਿਚ ਹੰਢਾਕੇ,
ਹੋਰ ਕਿਸੇ ’ਤੇ ਕਿਉਂ ਰੱਖੋਂ ਡੋਰੀ?

ਮਾਂ ਬੋਲੀ ਹੀ ਦੱਸਦੀ ਸਾਨੂੰ,
ਵੱਖੋ ਵੱਖਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਜਗ ਦੇ।
ਕੋਈ ਸਾਡਾ ਕੀ ਹੈ ਲੱਗਦਾ,
ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਦੇ ਕੀ ਹਾਂ ਲੱਗਦੇ।
ਗੁਰੂਆਂ ਅਤੇ ਭਗਤਾਂ ਨੇ ਵੀ,
ਸਭ ਨੇ ਇਹ ਸਤਿਕਾਰੀ ਬੋਲੀ।
ਸ਼ਬਦਾਂ ਅਤੇ ਸਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਿਚ,
ਆਪਣੇ ਮੁੱਖੋਂ ਉਚਾਰੀ ਬੋਲੀ।
ਮਾਂ ਬੋਲੀ ਦੇ ਸਦਕਾ ਬੱਚਿਓ,
ਬਣੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਵਿਦਵਾਨ।
ਮਾਂ ਬੋਲੀ ਨੇ ‘ਤਲਵੰਡੀ’ਨੂੰ ਵੀ,
ਬੜਾ ਬਖ਼ਸ਼ਿਆ ਹੈ ਸਨਮਾਨ।