ਮੈਨੂੰ ਵਿਚ ਕੁੱਖ ਦੇ ਨਾ ਮਾਰ ਨੀ ਮਾਏ ਮੇਰੀਏ!
ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੇ ਸੰਸਾਰ ਨੀ ਮਾਏ ਮੇਰੀਏ!
ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਗੋਦੀ ਵਿਚ ਬਹਿਣਾ।
ਹੋਰ ਮੈਂ ਤੈਥੋਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ।
ਗੋਦੀ ਦੇ ਵਿਚ ਬਹਿਣ ਦਾ ਮੇਰਾ
ਨਾ ਖੋਹੀਂ ਅਧਿਕਾਰ ਨੀ ਮਾਏ ਮੇਰੀਏ! ਮਾਏ ਤੂੰ ਵੀ ਅੰਮੜੀ ਜਾਈ,
ਵੇਖਣ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਤੂੰ ਆਈ।
ਫਿਰ ਕਿਉਂ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੇ ਲਈ
ਹੋਈ ਫਿਰੇ ਤਿਆਰ ਨੀ ਮਾਏ ਮੇਰੀਏ! ਮਾਰ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਤੂੰ ਲੈਣਾ?
ਧੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਘਰ ਦਾ ਗਹਿਣਾ।
ਜਿਸ ਘਰ ਦੇ ਵਿਚ ਧੀ ਨਾ ਹੋਵੇ
ਰਹਿੰਦਾ ਘਰ ਬਿਮਾਰ ਨੀ ਮਾਏ ਮੇਰੀਏ! ਕਿਉਂ ਤੂੰ ਰਲ ਗਈ ਨਾਲ ਕਸਾਈਆਂ,
ਦਾਈਆਂ ਨਰਸਾਂ ਮਾਰਨ ਆਈਆਂ।
ਇਹ ਜੰਬੂਰਾਂ ਵਾਲੇ ਡਾਕਟਰ
ਦੇਣਗੇ ਕਹਿਰ ਗੁਜ਼ਾਰ ਨੀ ਮਾਏ ਮੇਰੀਏ! ਮਾਰ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਕਰੇਂਗੀ,
ਹਉਕੇ ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਭਰੇਂਗੀ!
ਇਸ ਸਮਾਜ ਦੇ ਆਖੇ ਲੱਗ ਕੇ,
ਨਾ ਤੂੰ ਘਰ ਉਜਾੜ ਨੀ ਮਾਏ ਮੇਰੀਏ! ਕੁੱਖ ਨੂੰ ਤੂੰ ਨਾ ਕਬਰ ਬਣਾਈਂ,
ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਵਿਚ ਨਾ ਦਫਨਾਈਂ।
ਹੱਥ ਜੋੜਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ
ਸੁਣ ਲੈ ਚੀਕ-ਪੁਕਾਰ ਨੀ ਮਾਏ ਮੇਰੀਏ! ਧੀ ਜੰਮਣ ’ਤੇ ਪੈਣ ਸਿਆਪੇ,
ਰੋਂਦੇ ਫਿਰਦੇ ਮੂਰਖ ਮਾਪੇ।
ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਵਣਜਾਰੇ ਬਣ ਕੇ,
ਪਾਪ ਦਾ ਕਰਨ ਵਪਾਰ ਨੀ ਮਾਏ ਮੇਰੀਏ! ਕੀ ਤੇਰਾ ਸਮਾਜ ਨੀ ਮਾਏ,
ਇਹ ਕੈਸਾ ਰਿਵਾਜ ਨੀ ਮਾਏ,
ਪੁੱਤ ਜੰਮਣ ’ਤੇ ਚੰਨ ਚੜ੍ਹ ਜਾਵੇ,
ਧੀ ਜੰਮੇ ਤਾਂ ਕਿਉਂ ਅੰਧਕਾਰ ਨੀ ਮਾਏ ਮੇਰੀਏ? ਧੀ ਤਾਈਂ ਜੇ ਮਾਰ-ਮੁਕਾਇਆ,
ਪੁੱਤਰ ਜਾਣਾ ਨਹੀਂ ਵਿਆਹਿਆ।
ਤਹਿਸ-ਨਹਿਸ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋ ਜਾਣਾ,
ਗਰਕ ਹੋਊ ਸੰਸਾਰ ਨੀ ਮਾਏ ਮੇਰੀਏ! ਗੱਲ ਇਹ ‘ਸਿੰਘ ਪ੍ਰਤਾਪ’ ਕਰ ਰਿਹਾ,
ਹਉਕੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਭਰ ਰਿਹਾ।
ਧੀਆਂ ਮਾਰਨ ਤੋਂ ਕਰ ਤੋਬਾ,
ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਰ ਪਿਆਰ ਨੀ ਮਾਏ ਮੇਰੀਏ! | 
