ਸੇਵਾ ਸਿਦਕ ਸਚਾਈ ਤੇ ਸੋਚ ਡੂੰਘੀ, ਸਿਫਤਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਨਾਮ ਹੈ ਇਸਤਰੀ ਦਾ।
ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਇਹ ਹੈ ਜਨਮ ਦਾਤੀ, ਬੜਾ ਉੱਚਾ ਮੁਕਾਮ ਹੈ ਇਸਤਰੀ ਦਾ। ਧੀ ਕਿਸੇ ਦੀ ਕਿਸੇ ਦੀ ਭੈਣ ਲਗਦੀ, ਸਮਾਂ ਪਾ ਕੇ ਕਿਸੇ ਦੀ ਮਾਂ ਬਣਦੀ।
ਜਦੋਂ ਵਿਚ ਪਰਵਾਰ ਦੇ ਖੁੱਭ ਜਾਵੇ, ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਠੰਡੀ ਛਾਂ ਬਣਦੀ।
ਸੋਮੇਂ ਏਸ ’ਚੋਂ ਫੁੱਟਣ ਪਿਆਰ ਵਾਲੇ, ਸੰਘਣੇ ਪਿਆਰ ਦੀ ਮੋਹਕਲੀ ਥਾਂ ਬਣਦੀ।
ਮੱਥਾ ਟੇਕਦੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਚੰਨ ਤਾਰੇ, ਖੁਸ਼ਨੁਮਾਂ ਇਹ ਸੋਹਣਾ ਜਹਾਂ ਬਣਦੀ। ਇਹਦੀ ਹੋਂਦ ਅਣਮੁੱਲੀ ਨੂੰ ਜੋ ਸਮਝੇ, ਮਿਲਦਾ ਉਹਨੂੰ ਪ੍ਰਨਾਮ ਹੈ ਇਸਤਰੀ ਦਾ।
ਜੰਮਿਆ ਏਸ ਨੇ ਸਿੰਘਾਂ ਸੂਰਿਆਂ ਨੂੰ, ਬੜਾ ਉੱਚਾ ਮੁਕਾਮ ਹੈ ਇਸਤਰੀ ਦਾ। ਵਿਚ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਮਾਂਵਾਂ ਪੰਜਾਬਣਾਂ ਨੇ, ਬੜੇ ਕੀਤੇ ਨੇ ਬੀਰ ਬਲਵਾਨ ਪੈਦਾ।
ਕੀਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਾਮ ਕਮਾਣ ਵਾਲੇ, ਬਚਿੱਤਰ ਸਿੰਘ ਵਰਗੇ ਇਨਸਾਨ ਪੈਦਾ।
ਜਿਸ ਓਡਵਾਇਰ ਤੋਂ ਲੰਡਨ ਵਿਚ ਲਏ ਬਦਲੇ, ਊਧਮ ਸਿੰਘ ਵਰਗੇ ਨੌਜਵਾਨ ਪੈਦਾ।
ਕੀਤੇ ਫ਼ਾਂਸੀ ਦੇ ਰੱਸੇ ਨੂੰ ਚੁੰਮਣੇ ਲਈ, ਭਗਤ ਸਿੰਘ ਜਿਹੇ ਸੂਰੇ ਇਨਸਾਨ ਪੈਦਾ। ਮਾਂ ਬਣ ਕੇ ਦੁੱਧ ਪਿਲਾਏ ਪਹਿਲਾਂ, ਸੇਵਾ ਭਾਵ ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਹੈ ਇਸਤਰੀ ਦਾ।
ਸੂਰਬੀਰਤਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਫੇਰ ਭਰਦੀ, ਬੜਾ ਉੱਚਾ ਮੁਕਾਮ ਹੈ ਇਸਤਰੀ ਦਾ। ਪ੍ਰੀਤਾਂ ਏਸ ਵਿਚ ਰੱਬ ਨੇ ਆਪ ਭਰੀਆਂ, ਸੱਚੇ ਰੱਬ ਦੀ ਇਹ ਹੈ ਸ਼ਾਨ ਸੁੱਚੀ।
ਇਹਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਮਲਿਹਾਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੰਦੀ, ਕੱਢਦੀ ਗਲੇ ’ਚੋਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਤਾਨ ਸੁੱਚੀ।
ਮਹਿਕੀ ਹੋਈ ਗ਼ੁਲਾਬ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗੂੰ, ਇਹਦੀ ਵਾਂਗ ਕਰੂੰਬਲਾਂ ਜਾਨ ਸੁੱਚੀ।
ਭਰੀ ਨਾਲ ਦਇਆਲਤਾ ਸ਼ੀਲਤਾ ਦੇ, ਵਾਂਗ ਭਾਨੀ ਜੀ ਦੇ ਮਿਹਰਬਾਨ ਸੁੱਚੀ। ਇਹਦੇ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ ਗੁਲਜ਼ਾਰ ਦੀਆਂ, ਚਿਹਰਾ ਵਾਂਗ ਗ਼ੁਲਾਬ ਹੈ ਇਸਤਰੀ ਦਾ।
ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੀ ਮਾਤਾ ਤ੍ਰਿਪਤਾ ਸੀ, ਬੜਾ ਉੱਚਾ ਮੁਕਾਮ ਹੈ ਇਸਤਰੀ ਦਾ। ਇਹਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਸ਼ੇਰ ਜਿਗਰਾ, ਦੁਖ ਸੁੱਖ ਇਹ ਸਾਰੇ ਸਹਾਰ ਲੈਂਦੀ।
ਕਦੇ ਵਿਚ ਮਹੱਲਾਂ ਦੇ ਰਹਿ ਲੈਂਦੀ, ਕਦੇ ਝੌਂਪੜੇ ਵਿਚ ਗੁਜ਼ਾਰ ਲੈਂਦੀ।
ਕਦੇ ਮਾਈ ਭਾਗੋ ਇਹ ਬਣ ਜਾਂਦੀ, ਪਕੜ ਹੱਥ ਦੇ ਵਿਚ ਤਲਵਾਰ ਲੈਂਦੀ।
ਕਦਮ ਚੁੱਕ ਕੇ ਬੜੇ ਹੀ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹਤਾ ਦੇ, ਵਿਗੜੇ ਕੰਮ ਇਹ ਸਾਰੇ ਸਵਾਰ ਲੈਂਦੀ। ਕੁੱਲ ਦੁਨੀਆ ਏਹਨੂੰ ਡੰਡੌਤ ਕਰਦੀ, ਮਿਲਣਾ ਰੱਬ ਦਾ ਧਾਮ ਹੈ ਇਸਤਰੀ ਦਾ।
ਜਗ ਦੇ ਵਿਚ ਇਹ ਪਿਆਰ ਸਤਿਕਾਰ ਵੰਡੇ, ਬੜਾ ਉੱਚਾ ਮੁਕਾਮ ਹੈ ਇਸਤਰੀ ਦਾ। | 
