ਤੱਤੀ ਤਵੀ ’ਤੇ ਚੌਂਕੜਾ ਮਾਰ ਕੇ ਤੇ ਜ਼ੁਲਮ ਤਾਈਂ ਵੰਗਾਰ ਗਏ ਗੁਰੂ ਪੰਚਮ।
ਜਾਲਮ ਜ਼ੁਲਮ ਦਾ ਅੰਤ ਹੈ ਨਾਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਇਹਦੇ ਲਾਹ ਲੰਗਾਰ ਗਏ ਗੁਰੂ ਪੰਚਮ।
ਦੇਗ ਉਬਲਦੀ ਦੇ ਵਿਚ ਬੈਠ ਕੇ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜਗ ਨੂੰ ਠਾਰ ਗਏ ਗੁਰੂ ਪੰਚਮ।
ਨਹੀਂ ਚੰਦੂ ਹੰਕਾਰੀ ਦਾ ਸਾਕ ਲੈਣਾ ਉਹਦਾ ਤੋੜ ਹੰਕਾਰ ਗਏ ਗੁਰੂ ਪੰਚਮ।

ਪੰਜਵੇਂ ਗੁਰੂ ਸ਼ਹੀਦੀ ਜਦੋ ਪਾਈ ਭਰ-ਭਰ ਅੱਖੀਆਂ ਨੀਲਾ ਅਸਮਾਨ ਰੋਇਆ।
ਝੱਖੜਾਂ ਅਤੇ ਤੂਫਾਨਾਂ ਤੂਫਾਨ ਆਂਦਾ ਝੱਖੜ ਝੁੱਲੇ ਤੇ ਰੱਜ ਤੂਫਾਨ ਰੋਇਆ।
ਹਿੰਦੋਸਤਾਨ ਸਰੇ ਤੱਕ ਕੇ ਧਾਹ ਮਾਰੀ, ਮੀਆਂ ਮੀਰ ਮੁਰਸ਼ਦ ਮੁਸਲਮਾਨ ਰੋਇਆ।
ਜਗ ’ਤੇ ਹਰ ਇਕ ਨੇਕ ਇਨਸਾਨ ਰੋਇਆ ਉੱਤੇ ਅਰਸ਼ ’ਤੇ ਬੈਠਾ ਭਗਵਾਨ ਰੋਇਆ।
ਮੀਆਂ ਮੀਰ ਨੂੰ ਭਾਣੇ ਦਾ ਸਬਕ ਦੇ ਕੇ ਛੱਡ ਆਪਣਾ ਯਾਰ ਗਏ ਗੁਰੂ ਪੰਚਮ।
ਪੱਕੀ ਕੌਮ ਦੀ ਨੀਂਹ ਉਸਾਰਨੇ ਲਈ ਜ਼ਿੰਦੜੀ ਕੌਮ ਤੋਂ ਵਾਰ ਗਏ ਗੁਰੂ ਪੰਚਮ।

ਉਦੋਂ ਪੰਜਾਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਨੇ ਵੈਣ ਪਾਏ ਰੋਈ ਰਾਵੀ ਤੇ ਉਦੋਂ ਝਨਾਬ ਰੋਇਆ।
ਫੁੱਲਾਂ ਜਿਹੀ ਜਾਨ ਤੇ ਵੇਖ ਪਏ ਛਾਲੇ ਸਾਰੇ ਫੁੱਲ ਰੋਏ ਤੇ ਗ਼ੁਲਾਬ ਰੋਇਆ।
ਸਤਲੁਜ ਬਿਆਸ ਜਿਹਲਮ ਦਰਿਆ ਰੋਏ ਪੰਜਾਂ ਪਾਣੀਆਂ ਵਾਲਾ ਪੰਜਾਬ ਰੋਇਆ।
ਵੱਢੀ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੀ ਤਾਰ ਕੇ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜਗ ਨੂੰ ਤਾਰ ਗਏ ਗੁਰੂ ਪੰਚਮ।
ਪੱਕੀ ਕੌਮ ਦੀ ਨੀਂਹ ਉਸਾਰਨੇ ਲਈ ਜ਼ਿੰਦੜੀ ਕੌਮ ਤੋਂ ਵਾਰ ਗਏ ਗੁਰੂ ਪੰਚਮ।

ਸਾਨੂੰ ਜਾਚ ਸ਼ਹੀਦੀ ਸਿਖਾਣ ਖਾਤਰ ਕੌਮ ਵਿਚ ਸ਼ਹੀਦੀ ਦਾ ਰੰਗ ਭਰਿਆ।
ਨਿੱਤ ਲਾਲੀਆਂ ਵਿਚ ਇਹ ਰੰਗ ਰਹਿਣਾ ਏਸ ਰੰਗ ਨੂੰ ਨਾਲ ਉਮੰਗ ਭਰਿਆ।
ਫੇਰ ਨਾਮ ਦੀ ਬਾਣੀ ਦੇ ਮਾਰੇ ਛਿੱਟੇ ਇਹਦੇ ਵਿਚ ਸੁੱਚਾ ਸਤਿਸੰਗ ਭਰਿਆ।
ਸਾਨੂੰ ਨਾਮ ਦੇ ਜਾਮ ਪਿਲਾ ਕੇ ਤੇ ਸਾਡਾ ਜਨਮ ਸਵਾਰ ਗਏ ਗੁਰੂ ਪੰਚਮ।
ਪੱਕੀ ਕੌਮ ਦੀ ਨੀਂਹ ਉਸਾਰਨੇ ਲਈ ਜ਼ਿੰਦੜੀ ਕੌਮ ਤੋਂ ਵਾਰ ਗਏ ਗੁਰੂ ਪੰਚਮ।

ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਸ਼ਹੀਦਾਂ ਦਾ ਨਾਂ ਹੁੰਦੈ ਕੌਮਾਂ ਪਲਦੀਆਂ ਸਦਾ ਕੁਰਬਾਨੀਆਂ ’ਤੇ।
ਅਰਬਾਂ ਖਰਬਾਂ ਦੀ ਅਣਖ ਹੈ ਭਰ ਜਾਂਦੀ ਇਹ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਦੀ ਆਨੇ ਦੁਆਨੀਆਂ ’ਤੇ।
ਉਦੋਂ ਹੈ ਜਵਾਨੀ ਦੀ ਰੁੱਤ ਆਉਂਦੀ ਚੜ੍ਹਦਾ ਜੋਬਨ ਹੈ ਜਦੋਂ ਜਵਾਨੀਆਂ ’ਤੇ।
ਵੇਖੋ ਜੂਨ 84 ਦੇ ਸਿੰਘ ਕਿੰਨੇ ਜਾਨਾਂ ਵਾਰ ਗਏ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ’ਤੇ।
ਜੀਹਦੇ ਸੰਗ ਸ਼ਹੀਦੀ ਦੇ ਚਾਅ ਨੱਚਣ ਖੁਸ਼ਬੂ ਐਸੀ ਖਿਲਾਰ ਗਏ ਗੁਰੂ ਪੰਚਮ।
ਪੱਕੀ ਕੌਮ ਦੀ ਨੀਂਹ ਉਸਾਰਨੇ ਲਈ ਜਿੰਦੜੀ ਕੌਮ ਤੋਂ ਵਾਰ ਗਏ ਗੁਰੂ ਪੰਚਮ।

ਥੋੜੀ ਨੇੜ੍ਹੇ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ ਦੂਰ ਦੀ ਨਹੀਂ ਸਿੰਘਾਂ ਤਾਈਂ ਸ਼ਹੀਦੀ ਦਾ ਚਾਅ ਚੜ੍ਹਿਆ।
ਹਰਿਮੰਦਰ ਸਾਹਿਬ ਪਰਕਰਮਾ ’ਚੋਂ ਨਾਮ ਜਪ ਕੇ ਨਸ਼ਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾਮ ਦਾ ਆ ਚੜ੍ਹਿਆ।
ਟੱਕਰ ਹੋਈ ਇਨਸਾਫ ਤੇ ਜ਼ੁਲਮ ਵਾਲੀ ਜ਼ਾਲਮ ਆਪਣਾ ਜ਼ੋਰ ਸੀ ਲਾਅ ਚੜ੍ਹਿਆ।
ਉੱਥੇ ਕਈ ਜਰਨੈਲ਼ ਸ਼ਹੀਦ ਹੋ ਗਏ ਰੰਗ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਿਚ ਖਲਾਅ ਚੜ੍ਹਿਆ।
ਜਾਚਕ ਕਈ ਇਹ ਸੂਏ ਕੁਰਬਾਨੀਆਂ ਦੇ ਨਾੜਾਂ ਵਿਚ ਉਤਾਰ ਗਏ ਗੁਰੂ ਪੰਚਮ।
ਪੱਕੀ ਕੌਮ ਦੀ ਨੀਂਹ ਉਸਾਰਨੇ ਜ਼ਿੰਦੜੀ ਕੌਮ ਤੋਂ ਵਾਰ ਗਏ ਗੁਰੂ ਪੰਚਮ