ਲੱਗੀ ਰੌਣਕ ਵਿਚ ਪਟਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਹੈਸੀ,
ਦਸਮ ਪਿਤਾ ਸੀ ਧਾਰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਆਏ।
ਮਾਤਾ ਗੁਜਰੀ ਨੂੰ ਮਿਲੀ ਵਧਾਈ ਚੋਖੀ,
ਨੌਵੇਂ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਦੇ ਬਰਖੁਰਦਾਰ ਆਏ।
ਭੀਖਣ ਸ਼ਾਹ ਜਦ ਕਰਨ ਦੀਦਾਰ ਆਇਆ,
ਦੋਹਾਂ ਕੁੱਜੀਆਂ ’ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਹੱਥ ਦਾਤਾ।
ਸਾਰੇ ਚੋਜ ਨਿਆਰੇ ਸੀ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਦੇ,
ਕੀਤੀ ਗੱਲ ਨਾ ਜਾਏ ਅਕੱਥ ਦਾਤਾ।

ਨੌਂ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿਚ ਪਿਤਾ ਤਾਂਈਂ,
ਦਿੱਲੀ ਤੋਰਿਆ ਹੈ ਸੀ ਬਲੀਦਾਨ ਖਾਤਰ,
ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਦੇ ਲਈ,
ਪਿਤਾ ਵਾਰਿਆ ਸਿੱਖੀ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਖਾਤਰ।
ਬਖਸ਼ੀ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖੰਡੇ ਦੀ ਪਾਹੁਲ ਦਾਤੇ,
ਨਵਾਂ ਖਾਲਸਾ ਰੂਪ ਸਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਲੈ ਕੇ ਪੰਜਾਂ ਤੋਂ ਆਪ ਵੀ ਪਾਹੁਲ ਦਾਤੇ,
ਗੁਰੂ-ਚੇਲੇ ਦਾ ਭੇਦ ਮਿਟਾ ਦਿੱਤਾ।

ਰਹਿਤ ਬਹਿਤ ਵਿਚ ਰਹੂ ਪ੍ਰਪੱਕ ਜਿਹੜਾ,
ਸਦਾ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਖੇੜੇ ਹੀ ਮਾਣਦਾ ਰਹੂ।
ਜਿਹੜਾ ਬਿਪਰਨ ਦੀ ਰੀਤ ਵਿਚ ਜਾ ਬੈਠਾ,
ਸਾਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਖਾਕ ਹੀ ਛਾਣਦਾ ਰਹੂ।

ਬੜਾ ਹੌਂਸਲਾ ਤੇ ਜਿਗਰਾ ਸੀ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਦਾ,
ਖੇਰੂੰ ਖੇਰੂੰ ਸੀ ਸਾਰਾ ਪਰਵਾਰ ਹੋਇਆ।
ਹੋਇਆ ਜੋੜਾ ਸ਼ਹੀਦ ਚਮਕੌਰ ਅੰਦਰ,
ਦੂਜਾ ਜੋੜਾ ਸੀ ਵਿਚ ਦੀਵਾਰ ਹੋਇਆ।

ਸੁਣ ਕੇ ਖ਼ਬਰ ਵੀ ਅੱਖਾਂ ਨਾ ਨਮ ਹੋਈਆਂ,
ਕੀਤਾ ਫੇਰ ਸ਼ੁਕਰਾਨਾ ਦਾਤਾਰ ਦਾ ਸੀ।
ਹੋਣੀ ਕੀਤੀ ਕਬੂਲ ਸੀ ਖਿੜੇ ਮੱਥੇ,

ਭਾਣਾ ਮੰਨਿਆ ਉਸ ਕਰਤਾਰ ਦਾ ਸੀ।
ਖੁਰਾ ਖੋਜ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ ਜਾਲਮਾਂ ਦਾ,
ਬੰਦਾ ਸਿੰਘ ਫੇਰ ਸੀ ਆਇਆ ਪੰਜਾਬ ਅੰਦਰ,
ਇੱਟ ਨਾਲ ਇੱਟ ਸੀ ਖੜਕਾਈ ਉਸਨੇ,
ਝੰਡਾ ਆਣ ਝੁਲਾਇਆ ਪੰਜਾਬ ਅੰਦਰ।
ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਦਾ ਜੀਵਨ ਸੀ ਬੜਾ ਬਿਖੜਾ,
ਚੜਦੀ ਕਲਾ ’ਚ ਨਿਭਾਇਆ ਸੀ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਨੇ।
ਸਰਬੰਸਦਾਨੀ ਨਹੀਂ ਐਂਵੇ ਜਗ ਕਹਿੰਦਾ,
ਸਾਰਾ ਸਰਬੰਸ ਲੁਟਾਇਆ ਸੀ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਨੇ।
ਨੌਵੇਂ ਗੁਰੂ ਦੀ ਬਾਣੀ ਵੀ ਕਰ ਸ਼ਾਮਲ,

ਬੀੜ ਦਮਦਮੀ ਲਿਖਵਾਈ ਸੀ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਨੇ।
ਗੰ੍ਰਥ-ਪੰਥ ਨੂੰ ਦੇ ਗੁਰਤਾ,

ਨਵੀਂ ਰੀਤ ਚਲਾਈ ਸੀ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਨੇ।
ਸਾਰੇ ਜਗ ’ਤੇ ਨਹੀਂ ਮਿਸਾਲ ਮਿਲਦੀ,
ਸਤਿਗੁਰ ਨੀਲੇ ਦੇ ਸ਼ਾਹ ਅਸਵਾਰ ਵਰਗੀ।
ਦੀਪ ਨਹੀਂ ਬਰਾਬਰੀ ਕੋਈ ਕਰ ਸਕਦਾ,
ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੇ ਪਰਵਾਰ ਵਰਗੀ।
ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੇ ਪਰਵਾਰ ਵਰਗੀ।