ਵਿਚ ਮੈਦਾਨੇ ਰਿਹਾ ਜੂਝਦਾ ਜਾਲਮ ਮੂਹਰੇ ਖੜ ਕੇ
ਜੱਸਾ ਸਿੰਘ ਨੇ ਜੱਸ ਖੱਟ ਲਿਆ, ਪੰਥ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਕੇ।
ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਲਾਹੌਰ ਦੇ ਆਹਲੂ ਪਿੰਡ ਵਿਚ ਬਦਰ ਸਿੰਘ ਸੀ ਰਹਿੰਦਾ,
ਕਰ ਕੇ ਸੁੱਚੀ ਕਿਰਤ ਕਮਾਈ ਮੁੱਖੋਂ ਸਤਿਨਾਮ ਸੀ ਕਹਿੰਦਾ।
ਲੋਕ ਪ੍ਰਲੋਕ ਸਵਾਰੇ ਬਾਣੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਦੀ ਪੜ੍ਹ ਕੇ,
ਜੱਸਾ ਸਿੰਘ ਨੇ ਜੱਸ ਖੱਟ ਲਿਆ, ਪੰਥ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਕੇ। ਛੋਟੀ ਉਮਰੇ ਸਿਰ ਤੋਂ ਉਠ ਗਿਆ,ਜਦੋਂ ਪਿਤਾ ਦਾ ਸਾਇਆ,
ਆਹਲੂਵਾਲੀਏ ਓਸ ਵਕਤ ਨੂੰ ਹੌਂਸਲੇ ਨਾਲ ਲੰਘਾਇਆ।
ਵੱਧਦਾ ਰਿਹਾ ਵੱਲ ਅਗਾਂਹ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਤਕਲੀਫ਼ਾਂ ਜਰ ਕੇ,
ਜੱਸਾ ਸਿੰਘ ਨੇ ਜੱਸ ਖੱਟ ਲਿਆ, ਪੰਥ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਕੇ। ਮਾਤਾ ਸੁੰਦਰੀ ਨੇ ਜੱਸੇ ’ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਮਿਹਰ ਦੀ ਕੀਤੀ,
ਪੁੱਤ ਸਮਝਕੇ ਤੋੜ ਨਿਭਾਈ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰੀਤੀ।
ਸ਼ਸਤਰ ਸੌਂਪ ਕੇ ਆਖਿਆ ਜੀਣਾ ਨਹੀਂ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ,
ਜੱਸਾ ਸਿੰਘ ਨੇ ਜੱਸ ਖੱਟ ਲਿਆ, ਪੰਥ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਕੇ। ਧੰਨ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਤੋਂ ਲੈਂਦਾ ਰਿਹਾ ਅਗਵਾਈ,
ਇਸ ਅਗਵਾਈ ਨੇ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਜਾਚ ਸਿਖਾਈ।
ਚੁੱਕੇ ਹੋਏ ਕਦਮ ਕਦੇ ਨਾ ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਨੂੰ ਸਰਕੇ,
ਜੱਸਾ ਸਿੰਘ ਨੇ ਜੱਸ ਖੱਟ ਲਿਆ, ਪੰਥ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਕੇ। ਮੱਘਦੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗੀ ਸੀ ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ’ਤੇ ਲਾਲੀ,
ਕੰਬਦਾ ਸੀ ਤੱਕ ਕੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਹਿਮਦਸ਼ਾਹ ਅਬਦਾਲੀ।
ਮੁੜ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਖ਼ਾਲੀ ਆਪਣੀ ਜਿੱਤੀ ਬਾਜ਼ੀ ਹਰਕੇ,
ਜੱਸਾ ਸਿੰਘ ਨੇ ਜੱਸ ਖੱਟ ਲਿਆ, ਦੇਸ਼ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਕੇ। ਏਨਾ ਸੌਖਾ ਹੁੰਦਾ ਨਹੀਂ ਸੁਲਤਾਨ ਕੌਮ ਦਾ ਬਣਨਾ,
ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀਆਂ ਬੰਦੂਕਾਂ ਅੱਗੇ ਸੀਨਾ ਪੈਂਦਾ ਤਣਨਾ।
ਬਿਨ ਕੁਰਬਾਨੀ ਨਹੀਂ ਬਦਲਦੇ ਕਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਵਰਕੇ,
ਜੱਸਾ ਸਿੰਘ ਨੇ ਜੱਸ ਖੱਟ ਲਿਆ, ਦੇਸ਼ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਕੇ। ‘ਚੋਹਲੇ’ ਵਾਲਿਆ ਜਗ ਦੇ ਉੱਤੇ ਆਉਂਦੇ ਵਿਰਲੇ ਟਾਵੇਂ,
ਭਰੇ ਹੁੰਦੇ ਕੁਰਬਾਨੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਜਿਹਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰਨਾਵੇਂ।
ਤਾਹੀਂਓ ਸੀਸ ਝੁਕਾਉਂਦੇ ਲੋਕੀਂ ਆ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰ ’ਤੇ,
ਜੱਸਾ ਸਿੰਘ ਨੇ ਜੱਸ ਖੱਟ ਲਿਆ ਕੌਮ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਕੇ। | 
