ਵਾਂਗ ਭਰਾਵਾਂ ਰੱਖਿਆ ਜਿਸਨੂੰ ਜਾਣਿਆ ਨਾ ਬਿਗਾਨਾ।
ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦਾ ਸੱਚਾ ਸਾਥੀ ਸੀ ਭਾਈ ਮਰਦਾਨਾ।
ਧਿਆਨ ਲਗਾ ਕੇ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਜਦ ਦੇਖਿਆ ਜਗਤ ਜਲੰਦਾ,
ਆਪਣੇ ਸਫ਼ਰ ਦਾ ਸਾਥ ਬਣਾ ਲਿਆ ਉਸ ਨੇ ਹੁਕਮੀ ਬੰਦਾ,
ਵਿਚ ਹੁਕਮ ਦੇ ਰਹਿ ਕੇ ਜਿਹੜਾ ਛੇੜਦਾ ਰਿਹਾ ਤਰਾਨਾ।
ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ . . .

ਲਾ ਮੋਢੇ ਨਾਲ ਮੋਢਾ ਜਿਸ ਨੇ ਲੰਮੇ ਪੰਧ ਨਿਬੇੜੇ,
ਦੁੱਖ ਭੁੱਖ ਦੇ ਵਿਚ ਵੀ ਲੱਗਾ ਰਿਹਾ ਗੁਰੂ ਦੇ ਨੇੜੇ,
ਜਿਸ ਪਾਸੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਬਾਬੇ ਉਧਰ ਹੋਇਆ ਰਵਾਨਾ।
ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ . . .

ਸੁਰਤ ਜੋੜ ਕੇ ਸੱਚ ਨਾਲ ਬਾਬੇ ਬਾਣੀ ਜਦੋਂ ਉਚਾਰੀ,
ਨਾਲ ਰਬਾਬ ਦੇ ਭਾਈ ਮਰਦਾਨੇ ਸੰਗੀਤ ਦੇ ਵਿਚ ਸ਼ਿੰਗਾਰੀ,
ਰੱਬੀ ਰੰਗ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ ਜਿਸਦੀ ਪਹੁੰਚ ਹੋਈ ਰਬਾਨਾ।
ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ . . .

ਨਾਲ ਤਾਰ ਦੇ ਇਕਸੁਰ ਹੁੰਦਾ ਜਦ ਸੀ ਸ਼ਬਦ ਇਲਾਹੀ,
ਠੱਗ ਬਿਰਤੀਆਂ ਵਾਲੇ ਵੀ ਫਿਰ ਕਰਦੇ ਸਨ ਵਡਿਆਈ,
ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚ ਦੋਵਾਂ ਵੰਡਿਆ ਰਲ ਕੇ ਨਾਮ ਖਜ਼ਾਨਾ।
ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ . . .

ਮਾਈ ਲੱਖੋ ਤੇ ਭਾਈ ਬਦਰੇ ਦੀਆਂ ਸੀ ਅੱਖੀਆਂ ਦਾ ਤਾਰਾ,
ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਨੂੰ ਭਾਈ ਮਰਦਾਨਾ ਜਾਨੋਂ ਵੱਧ ਪਿਆਰਾ,
‘ਚੋਹਲੇ’ ਵਾਲਾ ‘ਬੱਗਾ' ਉਸ ਦਾ ਪੇਸ਼ ਕਰੇ ਅਫ਼ਸਾਨਾ।
ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦਾ ਸੱਚਾ ਸਾਥੀ ਸੀ ਭਾਈ ਮਰਦਾਨਾ।