ਇਹ ਦਾਤ ਬੜੀ ਵਡਮੁੱਲੀ ਹੈ, ਐਵੇਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ ਸਿੱਖੀ ਹੈ।
ਇਸ ’ਤੇ ਤੁਰਨਾ ਡਾਢਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਖੰਡੇ ਦੀ ਧਾਰੋਂ ਤਿੱਖੀ ਹੈ।
ਉਹ ਲੋਕੀਂ ਕਰਮਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ, ਜੀਹਨਾਂ ਦੇ ਲੇਖੇ ਲਿਖੀ ਹੈ।
ਇਹ ਤੋੜ ਨਿਭਾਉਣੀ ਵੀ ਔਖੀ, ਜੋ ਵਾਲ ਤੋਂ ਵਧਕੇ ਨਿੱਕੀ ਹੈ।
ਇਹ ਬਖਸ਼ਿਸ਼ ਬਾਜਾਂ ਵਾਲੇ ਦੀ, ਐਵੇਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ
ਜੀਹਨਾਂ ’ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਸਵੱਲੀ ਹੈ, ਇਹ ਮਿਲਦੀ ਗੁਰੂ ਪਿਆਰਿਆਂ ਨੂੰ

ਇਹ ਵਸਤ ਪਿਆਰੀ ਲੈਣ ਲਈ, ਬੜਿਆਂ ਨੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਾਰੀ ਹੈ।
ਭਾਈ ਮਤੀ ਦਾਸ ਜਿਹੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਫਿਰ ਗਈ ਆਰੀ ਹੈ।
ਗੱਲ ਛੱਡੋ ਸੋਨੇ ਚਾਂਦੀ ਦੀ, ਇਹ ਜਾਨੋਂ ਵੱਧ ਪਿਆਰੀ ਹੈ।
ਦੁੱਖ ਹੁੰਦਾ ਜਦ ਇਹ ਸੋਚੀਦਾ, ਕਿਉਂ ਲੋਕਾਂ ਮਨੋਂ ਵਿਸਾਰੀ ਹੈ।
ਫਿਰ ਆਪ ਮੁਹਾਰੇ ਅੱਖਾਂ ’ਚੋਂ ਪੈਂਦੇ ਨੇ ਅੱਥਰੂ ਡੁੱਲ੍ਹ ਵੀਰੋ।
ਕਿਉਂ ਭੁੱਲੀ ਜਾਂਦੇ ਸਿੱਖੀ ਨੂੰ, ਨਹੀਂ ਕੋਈ ਏਸ ਦਾ ਮੁੱਲ ਵੀਰੋ।

ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਪੁੱਤਰ ਭਾਨੀ ਦਾ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਾ ਪੁੰਜ ਕਹਾਏ ਨੇ।
ਭਾਣਾ ਮੰਨ ਮਿੱਠਾ ਦਾਤੇ ਦਾ, ਲੋਹ ਉੱਤੇ ਆਸਣ ਲਾਏ ਨੇ।
ਭਰ ਭਰ ਕੇ ਕੜਛੇ ਰੇਤੇ ਦੇ, ਵੈਰੀ ਨੇ ਸਿਰ ਵਿਚ ਪਾਏ ਨੇ।
ਪਰ ਸਿੱਖੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮੋਹ ਦੇਖੋ, ਉਹ ਰਤਾ ਨਹੀਂ ਘਬਰਾਏ ਨੇ।
ਸਭ ਦੁਨੀਆ ਪੂਜੇ ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਨੂੰ, ਵੈਰੀ ਦਾ ਦੀਵਾ ਗੁੱਲ ਵੀਰੋ
ਕਿਉਂ ਭੁੱਲੀ ਜਾਂਦੇ ਸਿੱਖੀ ਨੂੰ, ਨਹੀਂ ਕੋਈ ਇਸਦਾ ਮੁੱਲ ਵੀਰੋ।

ਅੱਜ ਕਲ੍ਹ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨ ਵੀਰ, ਕਿਉਂ ਕੇਸ ਕਟਾਈ ਜਾਂਦੇ ਨੇ।
ਫਸ ਕੇ ਵਿਚ ਮਾੜੇ ਨਸ਼ਿਆਂ ਦੇ, ਕਿਉਂ ਜਾਨ ਗੁਆਈ ਜਾਂਦੇ ਨੇ।
ਕੀਤਾ ਜੋ ਸਾਡੇ ਗੁਰੂਆਂ ਨੇ, ਉਪਕਾਰ ਭੁਲਾਈ ਜਾਂਦੇ ਨੇ।
ਸੋਹਣੀ ਸ਼ਾਨ ਜੋ ਸਾਡੇ ਵਿਰਸੇ ਦੀ, ਮਿੱਟੀ ’ਚ ਮਿਲਾਈ ਜਾਂਦੇ ਨੇ।
ਓਇ ਵੀਰੋਂ ਜਾਗੋ ਹੋਸ਼ ਕਰੋ, ਨਾ ਕੌਮ ਦਾ ਸੱਤਿਆਨਾਸ ਕਰੋ।
ਇਹ ਸਿੱਖੀ ਬੜੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਕਦੇ ਮਨ ਦੇ ਵਿਚ ਅਹਿਸਾਸ ਕਰੋ।