ਸਾਰੀਆਂ ਬੁਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲੋਂ, ਵੱਧ ਨਸ਼ੇ ਨੇ ਮਾੜੇ।
ਲੱਖਾਂ ਵਸਦੇ ਰਸਦੇ ਟੱਬਰ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੈਨ ਉਜਾੜੇ।
ਇਨ੍ਹਾਂ ਧੱਕੇ ਚੜ੍ਹੇ ਜੋ, ਮਾੜੇ ਬੰਦੇ ਦੀ ਗੱਲ ਛੱਡੋ,
ਮੁੜ ਕੇ ਫੇਰ ਨਾ ਉੱਠਣ ਦਿੱਤੇ, ਬੜੇ ਬੜੇ ਰਜਵਾੜੇ। ਸ਼ਾਮੀਂ ਠੇਕੇ ਉੱਤੇ ਦੇਖੋ, ਲੱਗੀਆਂ ਕਿਵੇਂ ਕਤਾਰਾਂ।
ਪੀ ਕੇ ਦੋ ਘੁੱਟ ਦਾਰੂ ਦੇ, ਪਏ ਲੁੱਟਣ ਮੌਜ ਬਹਾਰਾਂ।
ਬੱਚੇ ਘਰ ਵਿਚ ਬੈਠੇ ਭੁੱਖੇ, ਰਾਹ ਬਾਪੂ ਦਾ ਦੇਖਣ,
ਢੋਲ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੋਣ ਸ਼ਰਾਬੀ, ਰੁਲ਼ ਜਾਂਦੀਆਂ ਮੁਟਿਆਰਾਂ। ਥੁੱਕੀ ਜਾਂਦਾ ਚਾਰ ਚੁਫੇਰੇ, ਮੂੰਹ ਵਿਚ ਪਾ ਕੇ ਜਰਦਾ।
ਬੈਠਣ ਜੋਗੀ ਥਾਂ ਨਾ ਛੱਡੇ, ਸਾਰੀ ਗੰਦੀ ਕਰਦਾ।
ਸ਼ਕਲ ਵਿਗਾੜੇ ਬੰਦੇ ਦੀ, ਤੇ ਮੂੰਹ ਦਾ ਕੈਂਸਰ ਹੋਵੇ,
ਦੇਖੋ ਅਕਲ ਬੰਦੇ ਦੀ, ਉਸ ਤੋਂ ਫੇਰ ਨਾ ਭੋਰਾ ਡਰਦਾ। ਪਾਨ ਬੀੜੇ ਦੀ ਹੁੰਦੀ ਮਿੱਤਰੋ, ਸਭ ਤੋਂ ਗੱਲ ਨਿਆਰੀ।
ਕੰਧਾਂ ਬੂਹੇ ਗੰਦੇ ਕਰਦਾ, ਮਾਰ ਮਾਰ ਪਿਚਕਾਰੀ।
ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਵੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ, ਉਸ ਦੇ ਰੰਗ ਬਿਰੰਗੇ।
ਕੰਮ ਮੁਕਾ ਕੇ ਹਟਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਿੱਦਾਂ ਕੋਈ ਲਲਾਰੀ। ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਬਹੁਤੇ ਬੰਦੇ, ਵਰਤਣ ਲੱਗ ਪਏ ਡੋਡੇ।
ਚਾਲੀ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ, ਲੱਕ ਹੋਏ ਨੇ ਕੋਡੇ।
ਬੈ ਬਾਦੀ ਨੇ ਮਾਰਿਆ, ਵਗਦਾ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਣੀ,
ਊਠ ਦੇ ਗੋਡਿਆਂ ਵਰਗੇ ਬਣਗੇ, ਸੁੱਜ ਕੇ ਦੋਵੇਂ ਗੋਡੇ। ਨਵੇਂ ਗੱਭਰੂਆਂ ਦੇ ਵਿਚ ਅੱਜਕਲ੍ਹ, ਚੱਲ ਪਈ ਬਹੁਤੀ ਭੁੱਕੀ।
ਕੁੰਦਨ ਵਰਗੀ ਦੇਹੀ ਸੀ ਜੋ, ਕਾਨੇ ਵਾਂਗੂ ਸੁੱਕੀ।
ਚਿਹਰਾ ਪੀਲਾ ਹੱਥ ਕੰਬਦੇ, ਤੁਰਦਾ ਝੌਲੇ ਖਾ ਕੇ,
ਇਉਂ ਜਾਪਦੈ ਜੀਵਨ ਲੀਲਾ, ਬੱਸ ਮੁੱਕੀ ਕਿ ਮੁੱਕੀ। ਦੇਸ਼ ਮੇਰੇ ਦੇ ਵੀਰ ਜੁਆਨੋ, ਕਰਨਾ ਪਊ ਕੋਈ ਚਾਰਾ।
ਕਿਉਂਕਿ ਜਨਮ ਮਨੁੱਖਾ, ਸਾਨੂੰ ਮਿਲਣਾ ਨਹੀਂ ਦੁਬਾਰਾ।
ਡੁੱਲ੍ਹੇ ਬੇਰ ਪੱਲੇ ਵਿਚ ਪਾ ਲੈ, ਅਜੇ ਨਾ ਭੋਰਾ ਵਿਗੜੇ,
ਜੇ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਨੈਂ ਚੰਗਾ ਬਣਨਾ, ਪਾ ਲੈ ਨਸ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ। ਏਨਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨਾਲੋਂ ਚੰਗਾ, ਨਾਮ ਦੀ ਮੰਗ ਖੁਮਾਰੀ।
ਮੁੜ ਕੇ ਫੇਰ ਕਦੇ ਨਾ ਉਤਰੇ, ਜੇ ਚੜ੍ਹ ਜੇ ਇੱਕ ਵਾਰੀ।
ਹਿੰਗ ਫਟਕੜੀ ਕੋਈ ਨਾ ਲੱਗੇ, ਤੇ ਰੰਗ ਵੀ ਹੋਵੇ ਚੋਖਾ,
ਰੱਬ ਵੀ ਤੇਰੇ ਉੱਤੋਂ ਬੰਦਿਆ, ਜਾਵੇ ਫਿਰ ਬਲਿਹਾਰੀ। |
