ਗੁਰੂ ਕੇ ਪਿਆਰਿਓ, ਜਿਸ ਵੀ ਘਰ ਵਿਚ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪਾਵਨ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਗੁਰਬਾਣੀ ਦਾ ਸਹਿਜ ਪਾਠ ਜਾਂ ਨਿੱਤਨੇਮ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਐਸੇ ਘਰ ਦੇ ਬੱਚੇ-ਬੱਚੀਆਂ ਦੇ ਸੰਸਕਾਰ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਧਾਰਮਿਕ ਬਿਰਤੀ ਵਾਲੇ ਹੋਣ ਦੇ ਆਸਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਐਸੇ ਧਾਰਮਿਕ ਬਿਰਤੀ ਵਾਲੇ ਬੱਚੇ ਬੱਚੀਆਂ ਹੀ ਅੱਜ ਸਾਡੇ ਵਿਗੜੇ ਹੋਏ ਸਮਾਜ ਨੂੰ ਕੋਈ ਯੋਗ ਅਗਵਾਈ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਡੇ ਸਮਾਜ ਵਿਚ ਅੱਜ ਇਕ ਨੰਨ੍ਹੀ ਅਤੇ ਪਿਆਰੀ ਧੀ ਨੂੰ ਮਾਂ ਦੀ ਕੁੱਖ ਵਿਚ ਹੀ ਮਾਰਨ ਦਾ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਅਪਰਾਧ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਉਹ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਿਰਦਈ ਮਾਂ-ਪਿਉ ਹੋਣਗੇ, ਜੋ ਮਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿਚ ਹੀ ਪਲਦੀ ਹੋਈ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਧੀ ਦਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਬੇਰਹਿਮੀ ਨਾਲ ਕਤਲ ਹੁੰਦਾ ਵੇਖ ਕੇ ਆਪਣੇ ਅਗਲੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਸੁਖੀ ਵੇਖਣ ਦਾ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਸੁਪਨਾ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹੋਣਗੇ, ਪਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿਹੜਾ ਇਹ ਆਪਣੀ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਧੀ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮਾਂ ਦੀ ਕੁੱਖ ਵਿਚ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਟੀਕੇ ਅਤੇ ਤਿੱਖੀਆਂ ਛੁਰੀਆਂ ਮਾਰਮਾਰ ਕੇ ਕਤਲ ਹੁੰਦਾ ਵੇਖਦੇ ਹੋਣਗੇ ਤਾਂ ਉਸ ਪਿਆਰੀ ਮਾਸੂਮ ਧੀ ਨੂੰ ਉਸ ਵਕਤ ਡਾਕਟਰ ' ਦੀਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤਿੱਖੀਆਂ ਛੁਰੀਆਂ ਅਤੇ ਟੀਕਿਆਂ ਦੀ ਕਿਤਨੀ ਭਿਆਨਕ ਦਰਦ ਹੁੰਦੀ ਹੋਵੇਗੀ ਅਤੇ ਉਹ ਨੰਨ੍ਹੀ ਧੀ ਦੇ ਤਰਲੇ ਅੰਦਰੋਂ ਅੰਦਰੀਂ ਕਿਤਨੀ ਕੁਰਲਾਉਂਦੀ ਹੋਈ ਆਪਣੇ ਮਾਂ ਪਿਉ ਅੱਗੇ ਤਰਲੇ-ਮਿੰਨਤਾਂ ਲੈਂਦੀ ਹੋਵੇਗੀ ਕਿ, ਐ ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਮਾਤਾਪਿਤਾ ਜੀ, ਮੈਨੂੰ ਗਰੀਬਣੀ ਨੂੰ ਇਕ ਵਾਰੀ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈ ਲੈਣ ਦਿਉ, ਮੈਂ ਤਹਾਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਦੇਵਾਗੀਂ ! ਪਰ ਆਮ ਹੀ ਕਈ ਕਸਾਈ ਮਾਂ-ਪਿਉ ਆਪਣੀ ਇਸ ਨੰਨ੍ਹੀ ਧੀ ਦੇ ਤਰਲੇ ਮਿੰਨਤਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ ਪੱਥਰ ਦਿਲ ਹੋ ਕੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਸਦਾ-ਸਦਾ ਲਈ ਚੁਪ ਕਰਾਉਣ ਦਾ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਕਰਨ ਦੇ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਯਾਦ ਰੱਖਿਓ, ਐਸੇ ਪਾਪੀ ਮਾਂ-ਪਿਉ ਨੂੰ ਐਸੀ ਮਾਸੂਮ ਅਤੇ ਪਿਆਰੀ ਧੀ ਦਾ ਐਸਾ ਵੱਡਾ ਸਰਾਪ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਐਸੇ ਮਾਂ ਪਿਉ ਦੀ ਅਗਲੀ ਔਲਾਦ ਰੱਬ ਵੱਲੋਂ ਕਦੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦੇਣ ਦੀ ਹੱਕਦਾਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਅੱਜ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਹੀ ਧਾਰਮਿਕ ਜਥੇਬੰਦੀਆਂ, ਸਿੰਘ ਸਭਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸਭਾ-ਸੁਸਾਇਟੀਆਂ ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਕੋਹੜ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਨ ਦੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਉਪਰਾਲੇ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਮੁਬਾਰਕ ਹੈ ਐਸੀ ਚੰਗੀ ਸੋਚ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਭਾਸੁਸਾਇਟੀਆਂ ਅਤੇ ਸਿੰਘ ਸਭਾਵਾਂ ਨੂੰ, ਪਰ ਇੱਥੇ ਇਹ ਵੀ ਯਾਦ ਰੱਖਿਓ, ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਅਸੀਂ ਆਪੋ-ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਆਪਣੀਆਂ ਪਿਆਰੀਆਂ ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲੋਂ ਬਹੁਤ ਨੇਕ ਅਤੇ ਧਾਰਮਿਕ ਸੰਸਕਾਰ ਨਾ ਦਿੱਤੇ, ਓਨਾ ਚਿਰ ਸਾਡੇ ਇਸ ਸਮਾਜ ਵਿਚ ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਕੋਹੜ ਦਾ ਖਾਤਮਾ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਹਰ ਘਰ ਨੂੰ ਇਕ ਚੰਗੀ ਧੀ, ਭੈਣ, ਪਤਨੀ ਜਾਂ ਮਾਂ ਹੀ ਸੰਵਾਰ ਸਕਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਮਾਵਾਂ, ਭੈਣਾਂ ਅਤੇ ਧੀਆਂ ਦੀ ਕੁੱਖ ਵਿੱਚੋਂ ਹੀ ਸਾਡੇ ਗੁਰੂਆਂ, ਪੀਰਾਂ, ਪੈਗੰਬਰਾਂ ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਮਹਾਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਜਨਮ ਲਿਆ ਹੈ, ਸੋ ਜਿਆਦਤਰ ਧੀ ਨੂੰ ਮਾਂ ਦੀ ਕੁੱਖ ਵਿ ਮਾਰਨ ਦਾ ਵੱਡਾ ਕਾਰਨ ਇਹ ਵੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਆਮ ਹੀ ਮਾਂ-ਪਿਉ ਦੇ ਘਰ ਇਕ ਧੀ ਜੰਮਣ ’ਤੇ ਹੀ ਉਸਦੇ ਵਿਆਹ ਦਾ ਫਿਕਰ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਧੀ ਦੇ ਜੰਮਣਸਾਰ ਹੀ ਧੀ ਦੇ ਦਾਜ ਦਾ ਫਿਕਰ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਸਾਡੇ ਸਮਾਜ ਦੀ ਇਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਘਟੀਆ ਸੋਚ ਹੈ, ਅੱਜ ਵੱਡੀ ਲੋੜ ਹੈ ਸਾਨੂੰ ਆਪੋ-ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਦੀ ਸੋਚ ਨੂੰ ਬਦਲਣ ਦੀ। ਸੋ ਸਾਡੇ ਸਮਾਜ ਨੂੰ ਅੱਜ ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਦਾਜ ਦੀ ਲਾਹਨਤ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਅੱਗੇ ਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸੋ ਪਿਆਰਿਓ, ਸਾਡਾ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਅੱਜ ਵੱਡਾ ਫ਼ਰਜ਼ ਬਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿੱਥੇ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀਆਂ ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਂਗੂੰ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੁਨਿਆਵੀ ਤਾਲੀਮ ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੇਈਏ, ਉੱਥੇ ਹਰ ਘਰ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਧੀ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਸਤਿਗੁਰੂ ਜੀ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਗੁਰਬਾਣੀ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਉੱਚੇ ਇਖ਼ਲਾਕ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਅਤਿ ਸੁਘੜ ਸਿਆਣੀ ਬਣਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਦਾਜ ਦੇ ਕੇ ਸਹੁਰੇ ਘਰ ਵਿਚ ਤੋਰੀਏ। ਸੋ ਮਹਾਨ ਸਤਿਗੁਰੂ ਧੰਨ ਧੰਨ ਸਾਹਿਬ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਾਵਨ ਗੁਰਬਾਣੀ ਦੇ ਇਸ ਪਾਵਨ ਉਪਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਆਪਣੀਆਂ ਪਿਆਰੀਆਂ ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਦਾਜ ਪ੍ਰਤੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸਮਝਾਇਆ ਹੈ ਕਿ, ਮੇਰੀਓ ਪਿਆਰੀਓ ਧੀਓ, ਆਓ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸੀਏ ਕਿ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪਾਵਨ ਗੁਰਬਾਣੀ ਦਾ ਨਿੱਤਨੇਮ ਕਰ ਕੇ ਆਪਣੇ ਬਾਬੁਲ ਕੋਲੋਂ ਕਿਹੜਾ ਦਾਜ ਮੰਗਣਾ ਹੈ: ਹਰ ਪ੍ਰਭੁ ਮੇਰੇ ਬਾਬੁਲਾ ਹਰ ਦੇਵਹੁ ਦਾਨ ਮੈਂ ਦਾਜੋ॥
ਹਰਿ ਕਪੜੋ ਹਰਿ ਸੋਭਾ ਦੇਵਹੁ ਜਿਤੁ ਸਵਰੈ ਮੇਰਾ ਕਾਜੋ॥(ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ, 78) ਮਹਾਨ ਸਤਿਗੁਰੂ ਜੀ ਇਕ ਧੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਾਬੁਲ ਕੋਲੋਂ ਦਾਜ ਮੰਗਣ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ ਰਹੇ ਹਨ ਕਿ ਐ ਮੇਰੇ ਬਾਬੁਲ, ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਵਿਆਹ ਦੇ ਦਾਜ ਵਿਚ ਮੇਰੀ ਮੰਗ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਜ ਦੇਵੀਂ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਜੀ, ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਰਮ, ਸੋਭਾ, ਲਿਆਕਤ ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਆਚਰਣ ਰੂਪੀ ਕੱਪੜੇ ਦੇਵੀਂ, ਜਦੋਂ ਮੇਰੇ ਪਾਸ ਉੱਚੇ ਅਤੇ ਸੁੱਚੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦਾ ਦਾਜ ਹੋਵੇਗਾ ਤਾਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਮੇਰੇ ਸਹੁਰੇ ਘਰ ਵਿਚ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਸਹਾਈ, ਹੋ ਕੇ ਮੇਰੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੱਜ ਢੱਕ ਲੈਣਗੇ। ਹਰਿ ਹਰਿ ਭਗਤੀ ਕਾਜੁ ਸੁਹੇਲਾ ਗੁਰਿ ਸਤਿਗੁਰ ਦਾਨੁ ਦਿਵਾਇਆ॥
ਖੰਡਿ ਵਰਭੰਡਿ ਹਰਿ ਸੋਭਾ ਹੋਈ ਇਹੁ ਦਾਨੁ ਨ ਰਲੈ ਰਲਾਇਆ॥ (ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ,78) ਐ ਬਾਬੁਲਾ, ਜਿਹੜਾ ਤੂੰ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਸੇਵਾ, ਸਿਮਰਨ ਅਤੇ ਗੁਰਬਾਣੀ ਦੇ ਨਿੱਤਨੇਮ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਐਸਾ ਵੱਡਾ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਐਸੇ ਨਾਮ ਦੇ ਉੱਚੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿਚ ਕੀ, ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ ਵੀ ਸਦਾ ਵੱਡੀ ਸੋਭਾ ਹੁੰਦੀ ਰਹੇਗੀ, ਐਸਾ ਪਿਆਰਾ ਦਾਨ ਕਿਸੇ ਵਿਰਲੀ ਧੀ ਨੂੰ ਹੀ ਆਪਣੇ ਬਾਬੁਲ ਪਾਸੋਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ: ਹੋਰਿ ਮਨਮੁਖ ਦਾਜੁ ਜਿ ਰਖਿ ਦਿਖਾਲਹਿ ਸੁ ਕੂੜੁ ਅਹੰਕਾਰੁ ਕਚੁ ਪਾਜੋ॥
ਹਰਿ ਪ੍ਰਭ ਮੇਰੇ ਬਾਬੁਲਾ ਹਰਿ ਦੇਵਹੁ ਦਾਨੁ ਮੈ ਦਾਜੋ॥ (ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ,78) ਐ ਮੇਰੇ ਬਾਬੁਲ, ਐ ਜੋ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਹੰਕਾਰੀ ਮਨੁੱਖ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਦਾਜ ਦੇ ਕੇ ਦਿਖਾਵਾ ਕਰਦੇ ਫਿਰਦੇ ਹਨ, ਐਸੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਹੰਕਾਰੀ ਮਨੁੱਖ ਹੀ ਸਾਡੇ ਸਮਾਜ 'ਤੇ ਵੱਡਾ ਕੋਹੜ ਹਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੰਕਾਰੀਆਂ ਦਾ ਪਾਜ ਰੱਬ ਛੇਤੀ ਹੀ ਉਘਾੜ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸੋ ਮੇਰੇ ਬਾਬੁਲ, ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਵਿਆਹ ਵਿਚ ਜੇ ਤੂੰ ਦਾਜ ਦੇਣਾ ਹੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਵੱਡੀ ਤਾਲੀਮ ਦੇਣ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ, ਸਹਿਜ, ਨਿਮਰਤਾ, ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਇਖ਼ਲਾਕ ਰੂਪੀ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਦਾਜ ਦੇਵੀਂ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਦਾਜ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਸਹੁਰੇ ਘਰ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਸੋਭਾ ਤਾਂ ਹੋਵੇਗੀ ਹੀ, ਐ ਬਾਬੁਲ, ਮੇਰੇ ਖ਼ਾਨਦਾਨ ਦੀ ਇਸ ਵੱਡੇ ਦਾਜ ਦੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਸੋਭਾ ਹੋਵੇਗੀ। ਸੋ ਗੁਰੂ ਕੇ ਪਿਆਰਿਓ, ਆਓ, ਅੱਜ ਅਸੀ ਆਪੋ ਆਪਣੀਆਂ ਪਿਆਰੀਆਂ ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਸੇਵਾ, ਸਿਮਰਨ ਅਤੇ ਪਾਵਨ ਗੁਰਬਾਣੀ ਦੇ ਨਿੱਤਨੇਮ ਨਾਲ ਜੋੜਨ ਦੇ ਉਪਰਾਲੇ ਕਰਦੇ ਰਹੀਏ! ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਆਪੋ-ਆਪਣੀਆਂ ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਸੇਵਾ, ਸਿਮਰਨ ਅਤੇ ਪਾਵਨ ਗੁਰਬਾਣੀ ਦੇ ਨਿੱਤਨੇਮ ਨਾਲ ਜੋੜਨ ਦਾ ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਰਹਾਂਗੇ ਤਾਂ ਸਾਡੀਆਂ ਇਹ ਪਿਆਰੀਆਂ ਧੀਆਂ ਹਰ ਵਕਤ ਧਾਰਮਿਕ ਸਰੂਪ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਸਦਾ ਸਾਦਗੀ ਦੇ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਉੱਚੇ ਗੁਣਾਂ ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਇਖ਼ਲਾਕ ਦੀਆਂ ਹੋ ਜਾਣਗੀਆਂ ਤਾਂ ਐਸੀਆਂ ਪਿਆਰੀਆਂ ਧੀਆਂ ਹੀ ਮਾਤਾ ਭਾਗ ਕੌਰ ਵਾਂਗੂੰ ਸਾਡਾ ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਨਾਮ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰ ਦੇਣਗੀਆਂ। ਇਕ ਧੀ ਨੂੰ ਕੁੱਖ ਵਿਚ ਮਾਰਨਾ, ਰੱਬ ਦੀ ਵੱਡੀ ਕਰੋਪੀ ਸਹੇੜਨ ਦੇ ਤੁਲ ਹੈ। |
