ਮਨਾ ਛੱਡ ਦੇ ਤੂੰ ਜਗ, ਘਰ ਆਪਣੇ ਤੂੰ ਚੱਲ।
ਜਿੱਥੇ ਸ੍ਵਰਗ ਦੇ ਨਜ਼ਾਰੇ, ਜਿੱਥੇ ਸੂਰਜਾਂ ਦੇ ਦਲ।
ਜਿੱਥੇ ਭੁੱਖ ਨਾ ਪਿਆਸ, ਜਿੱਥੇ ਦੁਖ ਦਾ ਨਾ ਵਾਸ।
ਜਿੱਥੇ ਆਤਮਾ ਨਾ ਬਦਲੇ, ਆਪਣਾ ਲਿਬਾਸ।
ਮਨਾ ਚੱਲ ਉੱਥੇ ਚੱਲੀਏ, ਕਰੀਏ ਨਿਵਾਸ।... ਜਿੱਥੇ ਦਿਨ ਹੈ ਨਾ ਰਾਤ, ਜਿੱਥੇ ਸਦਾ ਪ੍ਰਭਾਤ।
ਜਿੱਥੇ ਦੁਖ ਨਾ ਵਿਆਪੇ, ਜਿੱਥੇ ਸੁਖ ਦੀ ਬਰਾਤ।
ਜਿੱਥੇ ਨੂਰ ਵਿਚ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਇਆ, ‘ਸ਼ਬਦ’ ਦਾ ਆਗਾਜ਼।
ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਵੇਲੇ ਗੂੰਜਦੀ, ਅਗੰਮ ਦੀ ਆਵਾਜ਼।
ਮਨਾ ਚੱਲ ਉੱਥੇ ਚੱਲੀਏ, ਕਰੀਏ ਨਿਵਾਸ।... ਜਿੱਥੇ ਮੌਤ ਮਰ ਜਾਂਦੀ, ਜਿੱਥੇ ਪੁੱਜਦਾ ਨਾ ਕਾਲ।
ਜਿੱਥੇ ਸਮਾਂ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦਾ, ਉਹਦੀ ਰੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਚਾਲ।
ਜਿੱਥੇ ਇੱਕ ਰਸ ਰੋਸ਼ਨੀ, ਨੂਰ ਦਾ ਨਿਵਾਸ।
ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਪਲ ਜਾਪਦਾ, ਰੱਬ ਆਸ-ਪਾਸ।
ਮਨਾ ਚੱਲ ਉੱਥੇ ਚਲੀਏ, ਕਰੀਏ ਨਿਵਾਸ।... ਜਿੱਥੇ ਜਗ ਨਾ ਜਹਾਨ, ਜਿੱਥੇ ਜ਼ਮੀਂ ਨਾ ਅਸਮਾਨ।
ਜਿੱਥੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਕੋਈ ਭੀ ਨਾ ਦਿਸਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ।
ਜਿੱਥੇ ਮਰ ਜਾਂਦੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜਿੱਥੇ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਪਿਆਸ।
ਜਿੱਥੇ ਆਤਮਾ ਅਨੰਦ ਵਿਚ ਕਰਦੀ ਹੈ ਵਾਸ।
ਮਨਾ ਚੱਲ ਉੱਥੇ ਚੱਲੀਏ, ਕਰੀਏ ਨਿਵਾਸ।... ਜਿੱਥੇ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਆਵਾ ਗੌਣ, ਜੱਗ ਵਾਲੀ ਫੇਰੀ।
ਜਿੱਥੇ ਜਮਾਂ ਹੱਥੋਂ ਛੁੱਟ ਜਾਣੀ, ਜਿੰਦ ਜਾਨ ਮੇਰੀ।
ਜਿੱਥੇ ਹੁੰਦੀ ਨਹੀਂ ਕਦੇ ਵੀ, ਆਤਮਾ ਉਦਾਸ।
ੳਹਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਘਰ ਵਿਚ, ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਵਾਸ।
ਮੰਨਾ ਚੱਲ ਉੱਥੇ ਚੱਲੀਏ, ਕਰੀਏ ਨਿਵਾਸ।... |
