ਉਸ ਪਾਵਨ ਮਿੱਟੀ ਨੂੰ,
ਅਸਾਂ ਚੁੱਕ ਮਸਤਕ ’ਤੇ ਲਾਣਾ।
ਹੁਣ ਅੱਖੀਆਂ ਤਰਸਦੀਆਂ,
ਤੇਰਾ ਦੇਖਣ ਨੂੰ ਨਨਕਾਣਾ।

ਉਹ ਧਰਤੀ ਭਾਗ ਭਰੀ,
ਜਿੱਥੇ ਤੂੰ ਚਰਨ ਟਿਕਾਏ।
ਸੰਗ ਖੇਡਿਆ ਬਾਲਾਂ ਦੇ,
ਨਿੱਤ ਕੌਤਕ ਨਵੇਂ ਰਚਾਏ।
ਤੂੰ ਦੱਸਿਆ ਪਾਂਧੇ ਨੂੰ,
ਕਿੰਜ ਪਾਧੇ ਸਬਕ ਪੜ੍ਹਾਣਾ।
ਹੁਣ ਅੱਖੀਆਂ . . .

ਉਹ ਖੇਤ ਦੇਖਣੇ ਨੇ,
ਜਿੱਥੇ ਤੂੰ ਡੰਗਰ ਚਾਰੇ।
ਉਹ ਥਾਂ ਵੀ ਦੇਖਣਾ ਏ,
ਜਿੱਥੇ ਫਨੀਅਰ ਫਨ ਖਿਲਾਰੇ।
ਧਰਤੀ ਚੂਹੜਕਾਣੇ ਦੀ,
ਜਿੱਥੇ ਸਾਧੂਆਂ ਛਕਿਆ ਖਾਣਾ।
ਹੁਣ ਅੱਖੀਆਂ . . .

ਤੂੰ ਵਲੀ ਕੰਧਾਰੀ ਨੂੰ,
ਇੱਕ ਪਲ ਦੇ ਵਿਚ ਸਮਝਾਇਆ।
ਉਹ ਪੱਥਰ ਤੱਕਣਾ ਏ,
ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਪੰਜਾ ਲਾਇਆ।
ਮਰਦਾਨਾ ਅਰਜ਼ ਕਰੇ,
ਗੁਰੂ ਜੀ ਧੰਨ ਹੈ ਤੇਰਾ ਭਾਣਾ।
ਹੁਣ ਅੱਖੀਆਂ . . .।

ਕਰਾਂ ਸਿੱਜਦਾ ਮਿੱਟੀ ਨੂੰ,
ਜਿੱਥੇ ਆਪੇ ਚੱਕੀਆਂ ਚੱਲੀਆਂ।
ਬਾਬਰ ਹੰਕਾਰੀ ਨੇ,
ਖੇਡਾਂ ਖੇਡੀਆਂ ਝੱਲ ਵਲੱਲੀਆਂ।
ਭਾਗੋ ਜੇਹੇ ਲਾਲੋ ਨੂੰ,
ਹੁਣ ਫਿਰ ਲੱਗ ਪਏ ਲੁੱਟ ਲੁੱਟ ਖਾਣਾ।
ਹੁਣ ਅੱਖੀਆਂ . . .

ਤੂੰ ਚਾਰੇ ਵਰਨਾਂ ਨੂੰ,
ਇੱਕੋ ਉਪਦੇਸ਼ ਸੁਣਾਇਆ।
ਲੱਖਾਂ ਪਾਪੀ ਤਾਰੇ ਤੂੰ,
ਮਿਟੀ ਧੁੰਦ ਤੇ ਜਗ ਰੁਸ਼ਨਾਇਆ।
ਬਖਸ਼ੋ ਵਿਚ ਚਰਨਾਂ ਦੇ,
ਬੈਠਾ ਭੀਖੀ ਮੁਗਧ ਅੰਞਾਣਾ।
ਹੁਣ ਅੱਖੀਆਂ ਤਰਸਦੀਆਂ,
ਤੇਰਾ ਦੇਖਣ ਨੂੰ ਨਨਕਾਣਾ