ਜਦ ਚੌਂਕ ਚਾਂਦਨੀ ਦਿੱਲੀ ਵਿਚ,
ਇਹ ਕਹਿਰ ਗੁਰਾਂ ’ਤੇ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਧਰਤੀ ਵੀ ਥਰ-ਥਰ ਕੰਬੀ ਸੀ,
ਬਿਨ ਬੱਦਲੋਂ ਅੰਬਰ ਚੋਇਆ ਸੀ।

ਚੱਲਦਾ ਸੀ ਆਰਾ ਤਨ ਉੱਤੇ,
ਮਤੀ ਦਾਸ ਨੂੰ ਕਰ ਦੋਫ਼ਾੜ ਗਿਆ।
ਉਹਨੇ ਸੀਅ ਨਾ ਉਚਰੀ ਇੱਕ ਵਾਰੀ,
ਗੁਰੂ ਸਨਮੁੱਖ ਜੀਵਨ ਵਾਰ ਗਿਆ।
ਦੇਖ ਕਿਵੇਂ ਦਿਆਲਾ ਉੱਬਲਿਆ,
ਮਨ ਵੈਰੀ ਸੀਤ ਨਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਧਰਤੀ ਵੀ ਥਰ-ਥਰ ....

ਸਤੀ ਦਾਸ ਲਪੇਟਿਆ ਰੂੰ ਅੰਦਰ,
ਉਹਦੇ ਤਨ ਨੂੰ ਅਗਨੀ ਪਾਈ ਸੀ।
ਇਹ ਦੇਖ ਲਾਸਾਨੀ ਕੁਰਬਾਨੀ,
ਮੱਚੀ ਅੰਬਰਾਂ ਤਕ ਦੁਹਾਈ ਸੀ।
ਗੁਰੂ ਤੇਗ ਬਹਾਦਰ ਦੇਖ ਰਹੇ,
ਮਨ ਟੱਸ ਤੋਂ ਮੱਸ ਨਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਧਰਤੀ ਵੀ ਥਰ-ਥਰ ....

ਜਾਂ ਤਾਂ ਦੀਨ ਬਦਲ ਲੈ ਤੂੰ ਆਪਣਾ,
ਜਾਂ ਕੋਈ ਕਰਾਮਾਤ ਦਿਖਾ ਬਾਬਾ!
ਸਾਨੂੰ ਤਰਸ ਤੇਰੇ ’ਤੇ ਆਉਂਦਾ ਏ,
ਨਾ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਗਵਾ ਬਾਬਾ!
ਗੁਰੂ ਆਖਿਆ ਦੇਰ ਲਗਾਉ ਨਾ,
ਸਿਰ ਦੀਆ ਸਿਰਰੁ ਨਾ ਖੋਇਆ ਸੀ।
ਧਰਤੀ ਵੀ ਥਰ-ਥਰ ....

ਪਈਆਂ ਭਾਜੜਾਂ ਚਾਰ-ਚੁਫੇਰੇ ਸੀ,
ਅਸਮਾਨੋਂ ਦੇਵਤੇ ਜੈ ਬੋਲੇ।
ਦੋ ਸਿਰ-ਲੱਥ ਯੋਧੇ ਆਏ ‘ਭੀਖੀ’,
ਸਿਰ-ਧੜ੍ਹ ਲੈ ਕੇ ਬਣ ਗਏ ਬਰੋਲ੍ਹੇ।
ਦਿੱਤਾ ਧਰਮ ਦੀ ਖ਼ਾਤਿਰ ਸੀਸ ਗੁਰੂ,
ਐਸਾ ਨਾ ਹੋਣਾ ਨਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਧਰਤੀ ਵੀ ਥਰ-ਥਰ ....