ਧੰਨ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਸਾਹਿਬ,
ਤੇਰੀ ਜੋਤ ਨਿਰਾਲੀ।
ਮੇਰੀ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ,
ਐ ਪੰਥ ਦੇ ਵਾਲੀ।

ਸੰਤ-ਸਿਪਾਹੀ ਬਣ ਕੇ ਤੂੰ ਤਾਂ,
ਸੱਚ ਦਾ ਰਾਹ ਵਿਖਾਇਆ।
ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਤੂੰ ਕਰ ਕੇ,
ਸੱਚਾ ਧਰਮ ਚਲਾਇਆ।
ਜੇ ਕੋਈ ਤੇਰੇ ਪਾਸੋਂ ਮੰਗੇ,
ਉਹ ਨਾ ਮੁੜਦਾ ਖਾਲੀ।
ਮੇਰੀ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ,
ਐ ਪੰਥ ਦੇ ਵਾਲੀ।

ਪਟਨਾ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਭਾਗ ਤੂੰ ਲਾਇਆ,
ਇਸ ਧਰਤੀ ’ਤੇ ਆ ਕੇ।
ਹਰ ਕੋਈ ਫਿਰ ਧੰਨ ਹੋ ਗਿਆ,
ਦਰਸ਼ਨ ਤੇਰੇ ਪਾ ਕੇ।
ਪਿਤਾ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਪਾਵਣ ਦੇ ਲਈ,
ਬਹੁਤ ਤਪੱਸਿਆ ਘਾਲੀ।
ਮੇਰੀ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ,
ਐ ਪੰਥ ਦੇ ਵਾਲੀ।

ਪੰਡਤ ਚੱਲ ਕਸ਼ਮੀਰੋਂ ਆਏ,
ਤੂੰ ਨਾ ਖਾਲੀ ਮੋੜੇ।
ਸ਼ਹੀਦ ਹੋਣ ਲਈ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ,
ਪਿਤਾ ਦਿਲੀ ਵੱਲ ਤੋਰੇ।
ਬਣਿਆ ਦੁਖੀਆਂ ਦਾ ਹਮਦਰਦੀ,
ਦਿਲ ਵਿਚ ਦਇਆ ਤੂੰ ਪਾਲੀ।
ਮੇਰੀ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ,
ਐ ਪੰਥ ਦੇ ਵਾਲੀ।

ਧੰਨ ਹੈ ਦਾਤਾ ਜਿਗਰਾ ਤੇਰਾ,
ਚਾਰੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਰੇ।
ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਕੀ ਮੈਂ ਗਾਵਾਂ,
ਤੇਰੇ ਚੋਜ ਨਿਆਰੇ।
ਬਾਣੀ ਤੇਰੀ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਦਾਤਾ,
ਗਿੱਠ-ਗਿੱਠ ਚੜ੍ਹਦੀ ਲਾਲੀ।
ਮੇਰੀ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ,
ਐ ਪੰਥ ਦੇ ਵਾਲੀ।

ਪਿਤਾ ਤੇ ਚਾਰੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਰ ਕੇ,
ਕਿੱਦਾਂ ਘੜੀ ਗੁਜ਼ਾਰੀ।
ਮਾਤਾ ਗੁਜਰੀ ਠੰਢੇ ਬੁਰਜ ’ਚ
ਦੱਸ ਤੂੰ ਕਿੱਦਾਂ ਵਾਰੀ।
ਇਹ ਦੁਖ ਵਾਲਾ ਤੂੰ ਸਮਾਂ ਵੇਖ ਕੇ,
ਕਿੱਦਾਂ ਘੜੀ ਸੀ ਟਾਲੀ।
ਮੇਰੀ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ,
ਐ ਪੰਥ ਦੇ ਵਾਲੀ।

ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਨਾ ਕੋਈ ਹੋਇਆ,
ਨਾ ਹੋਣਾ ਬਨਵਾਲੀ।
ਮੇਰੀ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ,
ਐ ਪੰਥ ਦੇ ਵਾਲੀ।