ਪਾਤਸ਼ਾਹੀ ਪਹਿਲੀ

ਧੰਨ ਧੰਨ ਸਤਿਗੁਰ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀਉ
ਨਿਰੰਕਾਰ ਵੀ ਸਤਿਕਰਤਾਰ ਵੀ ਹੋ।
ਮਿਹਰਵਾਨ ਦਇਆਲ ਕਰੁਣਮਈ
ਦਾਤੇ ਤੁਸੀ ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਬਖ਼ਸ਼ਣਹਾਰ ਵੀ ਹੋ।
ਮਹਾਂਜੋਤ ਵੀ ਹੋ ਮਹਾਂਨੂਰ ਵੀ ਹੋ
ਰਾਗ ਨਾਦ ਤੇ ਕਾਵਿ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਵੀ ਹੋ।
ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੀ ਆਪ ਹੀ ਆਤਮਾ ਹੋ
ਭਉਜਲ ਜਗਤ ਵਿੱਚੋਂ ਤਾਰਨਹਾਰ ਵੀ ਹੋ।
ਤਪਦੇ ਹਿਰਦਿਆਂ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਠਾਰ ਦੇਂਦੇ।
ਨਾਮ ਬਾਣੀ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਫੁਹਾਰ ਵੀ ਹੋ।
ਲੱਖਾਂ ਵਾਰ ਡੰਡਉਤ ਪਰਵਾਨ ਕਰਨਾ
ਆਪ ਨੀਵੇਂ ਗ਼ਰੀਬਾਂ ਦੇ ਯਾਰ ਵੀ ਹੋ।

ਪਾਤਸ਼ਾਹੀ ਦੂਜੀ

ਮਹਾਂਚੰਦ੍ਰਮਾ ਹੋ। ਜਿਸਦੀ ਚਾਨਣੀ ਵਿਚ
ਜਿੰਦਾਂ ਢੱਠੀਆਂ ਉੱਠ ਕੇ ਚੱਲਦੀਆਂ ਨੇ।
ਤੁਸੀਂ ਨੂਰ ਹੋ ਜਿਸਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ
ਜੋਤਾਂ ਦੋਹਾਂ ਜਹਾਨਾਂ ਵਿਚ ਬਲਦੀਆਂ ਨੇ।
ਪਰਮਸੱਚ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਅਰਾਧੀਏ ਤਾਂ
ਸਾਡੀਆਂ ਔਕੜਾਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਟਲਦੀਆਂ ਨੇ।
ਤੁਹਾਡੇ ਲਾਏ ਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਬਾਗ਼ ਅੰਦਰ ਦੇ
ਕੋਇਲਾਂ, ਬੁਲਬੁਲਾਂ, ਸੰਗਤਾਂ ਪਲਦੀਆਂ ਨੇ।
ਦਿੱਤਾ ਮਾਣ ਜੋ ਗੁਰਮੁਖੀ ਅੱਖਰਾਂ ਨੂੰ
ਦੇਖ ਸੁਰਤੀਆਂ ਅਦਬ ਵਿਚ ਢਲਦੀਆਂ ਨੇ।
ਬੀਬੀ ਅਮਰੋ ਜੀ ਵਰਗੀਆਂ ਧਰਮ ਧੀਆਂ,
ਤੁਹਾਡੇ ਪ੍ਰੇਮ ਸੁਨੇਹੜੇ ਘੱਲਦੀਆਂ ਨੇ।

ਪਾਤਸ਼ਾਹੀ ਤੀਜੀ

ਤੂੰ ਹੈਂ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਮਾਣ ਨਿਮਾਣਿਆਂ ਦਾ
ਮੇਰੇ ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਦਾਇਰੇ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੈਂ ਤੂੰ।
ਸ਼ਾਨਾਂ ਵਾਲਿਆ ਸਾਹਿਬਾ ਮੇਰਿਆ ਵੇ
ਅੰਦਰ ਬਾਹਰ ਹੈਂ ਤੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਜ਼ਾਹਰ ਹੈਂ ਤੂੰ।
ਪ੍ਰੇਮੇ ਵਰਗਿਆਂ ਦੇ ਕੋਹੜ ਦੂਰ ਕਰਦਾ
ਵੱਡੀਆਂ ਬਖਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਮਾਹਰ ਹੈਂ ਤੂੰ।
ਸਤੀ ਪ੍ਰਥਾ ਤੇ ਪਰਦੇ ਦੀ ਰਸਮ ਤੋੜੀ ਭੈੜੇ
ਰੀਤੀ ਰਿਵਾਜਾਂ ਲਈ ਨਾਹਰ ਹੈਂ ਤੂੰ।
ਸੇਵਾ ਸਿਮਰਨ ਤੇ ਘਾਲ ਕਮਾਈ
ਐਸੀ ਸਾਡੀ ਬੁੱਧੀ ਦੀ ਪਕੜ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੈਂ ਤੂੰ।

ਪਾਤਸ਼ਾਹੀ ਚੌਥੀ

ਸੱਚੇ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਸੋਢੀ ਸੁਲਤਾਨ ਮੇਰੇ
ਕਰਾਂ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਪਮਾ ਕਮਾਲ ਤੇਰੀ।
ਅੱਖਰ ਕੋਈ ਵੀ ਤੇਰੇ ਨਾ ਮੇਚ ਆਵੇ
ਐਸੀ ਹਸਤੀ ਹੈ ਬੇਮਿਸਾਲ ਤੇਰੀ।
ਸੇਵਾ ਨਿਮ੍ਰਤਾ ਦੇ ਪਾਏ ਪੂਰਨੇ ਜੋ
ਕੈਸੀ ਘਾਲਣਾ ਬਾਕਮਾਲ ਤੇਰੀ।
ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਦਾ ਨਗਰ ਵਸਾਉਣ
ਵਾਲੇ ਝੱਲੀ ਜਾਏ ਨਾ ਸਾਹਿਬਾ ਝਾਲ ਤੇਰੀ।
ਸੇਵਾ, ਨਾਮ, ਵੈਰਾਗ ਦੇ ਪੁੰਜ ਸਾਹਿਬ
ਮਹਿਮਾ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਾਂ ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇਰੀ।

ਪਾਤਸ਼ਾਹੀ ਪੰਜਵੀਂ

ਜਦੋਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ਹਾਦਤ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰੀਏ
ਬੋਲ ਸਾਡੀ ਜ਼ਬਾਨੋ ਨਹੀਂ ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ।
ਗਲ਼ਾ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ, ਸੀਸ ਝੁਕ ਜਾਂਦਾ
ਹੰਝੂ ਵਾਂਗ ਪਰਨਾਲਿਆਂ ਵਹੀ ਜਾਂਦੇ।
ਬੋਹਿਥ ਬਾਣੀ ਦੇ ਤੇ ਸਾਗਰ ਸ਼ਾਂਤੀ
ਦੇ ਤੱਤੀ ਤਵੀ ਤੇ ਦੇਗ ਵਿਚ ਬਹੀ ਜਾਂਦੇ।
ਮਾਲਕ ਹੋ ਕੇ ਸਾਰੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਦੇ
ਫਿਰ ਵੀ ਅੰਤਾਂ ਦੇ ਜਬਰ ਹਨ ਸਹੀ ਜਾਂਦੇ।
ਆਪ ਜਰ ਕੇ ਕਹਿਰ ਦੇ ਸਾਕਿਆਂ ਨੂੰ
ਮੁੱਖੋਂ ਮਿੱਠੜੇ ਬੋਲ ਹੀ ਕਹੀ ਜਾਂਦੇ।
ਕਰ ਕੇ ਯਾਦ ਉਪਕਾਰ ਹਰ ਪਲ ਸਾਹਿਬ
ਅਸੀਂ ਤੇਰਿਆਂ ਚਰਨਾਂ ’ਤੇ ਢਹੀ ਜਾਂਦੇ।

ਪਾਤਸ਼ਾਹੀ ਛੇਵੀਂ

ਲਖਤੇ-ਜਿਗਰ ਉਹ ਪੰਜਵੇਂ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਦੇ
ਮਹਾਂਨੂਰ ਸੀ ਧਾਰ ਸਰੀਰ ਆਏ।
ਲੈ ਕੇ ਰੂਪ ਅਨੂਪ ਤੇ ਚੰਦ ਚਿਹਰਾ
ਛੇਵੇਂ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਪੀਰਾਂ ਦੇ ਪੀਰ ਆਏ।
ਧਰਮ, ਸ਼ਾਨ, ਦਲੇਰੀ ਤੇ ਅਣਖ ਵਾਲੇ
ਸੱਚੇ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਮੀਰਾਂ ਦੇ ਮੀਰ ਆਏ।
ਤਰਸਵਾਨ ਹਮਦਰਦ ਬਲਵਾਨ ਜੋਧੇ
ਬਣ ਕੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸੀ ਆਲਮਗੀਰ ਆਏ।
ਬੈਠੇ ਸ਼ਹਿਨਸ਼ਾਹ ਤਖ਼ਤ ਅਕਾਲ ਉੱਤੇ
ਬਣ ਕੇ ਬੇਬਸਾਂ ਦੇ ਦਾਮਨਗੀਰ ਆਏ।
ਚਾਰੇ ਧਰਮ ਦੇ ਯੁੱਧ ਸਨ ਫ਼ਤਿਹ ਕੀਤੇ
ਮਹਾਂਬਲੀ ਤੇਜੱਸਵੀ ਬੀਰ ਆਏ।

ਪਾਤਸ਼ਾਹੀ ਸੱਤਵੀਂ

ਸੱਤਵੇਂ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਨੈਣਾਂ ਦੇ ਨੂਰ ਸਾਹਿਬ
ਆ ਕੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਆਪ ਰੁਸ਼ਨਾ ਗਏ ਹੋ।
ਧੁਰ ਕੀ ਬਾਣੀ ਦਾ ਕਿਵੇਂ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ
ਸਾਨੂੰ ਸੁੱਚੀਆਂ ਰੀਤਾਂ ਸਮਝਾ ਗਏ ਹੋ।
ਸੁੰਦਰ ਬਾਗ਼ ਬਗੀਚੇ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ
ਬੂਟੇ ਔਸ਼ਧੀਜਨਕ ਲਗਵਾ ਗਏ ਹੋ।
ਪਸ਼ੂ ਪੰਛੀਆਂ ਉਤੇ ਵੀ ਦਇਆ ਕਰ ਕੇ
ਹਸਪਤਾਲ ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਬਣਵਾ ਗਏ ਹੋ।
ਕਾਦਰ ਕੁਦਰਤ ਨੂੰ ਸਦਾ ਪਿਆਰ ਕਰਨਾ
ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ ਮੁਸਕਾਉਣਾ ਸਿਖਾ ਗਏ ਹੋ।
ਲੱਖਾਂ ਵਾਰ ਡੰਡਉਤ ਪ੍ਰਣਾਮ ਸਾਡੇ
ਸਾਨੂੰ ਜਿਉਣ ਦੀ ਜਾਚ ਸਿਖਾ ਗਏ ਹੋ।

ਪਾਤਸ਼ਾਹੀ ਅੱਠਵੀ

ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਦੇ ਵੱਡੇ ਦਾਤਾਰ ਸਾਹਿਬ
ਧੰਨ ਧੰਨ ਪਿਤਾ ਤੇ ਆਪ ਦੀ ਮਾਂ ਧੰਨ ਹੈ।
ਤੁਹਾਡੇ ਰਾਹਾਂ ਦੀ ਧੰਨਤਾਯੋਗ ਧੂੜੀ
ਤੁਹਾਡੇ ਪਿਆਰ ਦੀ ਠੰਢੜੀ ਛਾਂ ਧੰਨ ਹੈ।
ਜਿੱਥੇ ਜਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਪਾਵਨ ਚਰਨ ਪਾਏ
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਉਹ ਨਗਰ, ਗਿਰਾਂ ਧੰਨ ਹੈ।
ਬਾਲਾ ਪ੍ਰੀਤਮ ਜੀ ਤੁਹਾਡੇ ਉਪਕਾਰ ਵੱਡੇ
ਤੁਹਾਡੀ ਯਾਦ ਧੰਨ ਹੈ ਤੁਹਾਡਾ ਨਾਂ ਧੰਨ ਹੈ।
ਸੋਹਣਾ ਮੁਖੜਾ ਦੁੱਖੜੇ ਹਰਨ ਵਾਲਾ
ਅੱਠਵਾਂ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਸਾਹਿਬ ਕਿਰਾਂ ਧੰਨ ਹੈ।
ਪਰਉਪਕਾਰ ਲਈ ਆਪਾ ਕੁਰਬਾਨ ਕੀਤਾ
ਤੁਹਾਡਾ ਚਾਨਣਾ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਮ੍ਹਾਂ ਧੰਨ ਹੈ।

ਪਾਤਸ਼ਾਹੀ ਨੌਵੀਂ

ਹਾਹਾਕਾਰ ਸੁਣ ਦੁਖੀ ਇਨਸਾਨੀਅਤ
ਦੀ ਨੌਵੇਂ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਦਰਦ ਵੰਡਾਉਣ ਆਏ।
ਆਪਣੀ ਅਮਰ ਸ਼ਹਾਦਤ ਦਾ ਤੇਲ ਪਾ ਕੇ
ਬੱਝੇ ਦੀਵਿਆਂ ਤਾਈਂ ਜਗਾਉਣ ਆਏ।
ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਜ਼ੁਲਮੀ ਹਨੇਰਿਆਂ ਨੂੰ
ਸੱਚੇ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਰੂਹਾਂ ਰੁਸ਼ਨਾਉਣ ਆਏ।
ਆਪਣੇ ਤਰਸ ਤੇ ਕਰੁਣਾਂ ਦੇ ਮਾਰ ਛਿੱਟੇ
ਮਾਰੂਥਲਾਂ ਵਿਚ ਫੁੱਲ ਖਿੜਾਉਣ ਆਏ।
ਬੇਸ਼ਕੀਮਤੀ ਜਿੰਦ ਕੁਰਬਾਨ ਕਰ ਕੇ ਸਾਡੇ
ਸਾਹਾਂ ਵਿਚ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਪਾਉਣ ਆਏ।
ਤੁਹਾਡੇ ਕਰਮ ਦਾ ਮੁੱਲ ਨਾ ਤਾਰ ਸਕਦੇ
ਸਾਡੇ ਰਾਹਾਂ ਵਿਚ ਫੁੱਲ ਖਿੜਾਉਣ ਆਏ।

ਪਾਤਸ਼ਾਹੀ ਦਸਵੀਂ

ਜਿਹੋ ਜਿਹਾ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕੀਤਾ
ਕਿੱਥੋਂ ਲੱਭਣੀਆਂ ਇਹ ਦਿਲਦਾਰੀਆਂ ਨੇ।
ਆਪਣੇ ਲਾਲਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਅਜ਼ੀਜ਼ ਕੀਤਾ
ਸਾਡੇ ਲਈ ਤਕਲੀਫਾਂ ਸਹਾਰੀਆਂ ਨੇ।
ਬਣ ਕੇ ਤਾਣ ਤੇ ਮਾਣ ਮਜ਼ਲੂਮ ਦਾ ਤੂੰ
ਭਰੀਆਂ ਬੇਬਸਾਂ ਵਿਚ ਤੂੰ ਖੁਦਦਾਰੀਆਂ ਨੇ।
ਸੜਦੀ ਜ਼ੁਲਮ ਦੀ ਭੱਠੀ ਬੁਝਾਉਣ
ਖ਼ਾਤਰ ਲੱਖਾਂ ਝੱਲੀਆਂ ਪੀੜਾਂ ਦੁਸ਼ਵਾਰੀਆਂ ਨੇ।
ਤੇਰੇ ਕੌਤਕਾਂ ਦੀ ਕੀ ਕੋਈ ਬਾਤ ਪਾਵੇ
ਤੇਰੀਆਂ ਰਹਿਮਤਾਂ ਬਰਕਤਾਂ ਭਾਰੀਆਂ ਨੇ।
ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਤੇ ਉੱਚੀ ਪਰਵਾਜ਼ ਦੇ ਕੇ
ਸਾਨੂੰ ਬਖ਼ਸ਼ੀਆਂ ਅਰਸ਼ੀਆਂ ਤਾਰੀਆਂ ਨੇ।
ਚਿੜੀਆਂ ਬਾਜਾਂ ਤੇ ਕੀਤੀਆਂ ਭਾਰੀਆਂ ਨੇ।
ਮੁਰਦਾ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ
ਤੇਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਿਆਰੀਆਂ ਨੇ।

ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ

ਮਹਾਂਗਿਆਨ ਦੇ ਆਪ ਜੀ ਮਹਾਂਸਾਗਰ
ਮਹਾਂਕਾਵਿ ਤੇ ਮਹਾਂਸੰਗੀਤ ਵੀ ਹੋ।
ਮਹਾਂਰਾਗ ਤੇ ਮਹਾਂਅਨੁਰਾਗ ਵੀ ਹੋ।
ਰੱਬੀ ਉਸਤਤੀ ਦਾ ਲੰਮਾ ਗੀਤ ਵੀ ਹੋ
ਦਸੇ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬਾਨ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੋ
ਨਿਰਮਲ ਬਾਣੀ ਦੇ ਚਸ਼ਮੇ ਸੀਤ ਵੀ ਹੋ।
ਆਪ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਸਾਂਝੇ ਰਹਿਨੁਮਾ ਹੋ
ਆਪ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮੀਤ ਵੀ ਹੋ।
ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਵਿਚ ਆਪ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਹੋਏ
ਆਪ ਨੂਰ ਹੀ ਨੂਰ ਮਹਾਂਪ੍ਰੀਤ ਵੀ ਹੋ।
ਨਾਮ ਬਾਣੀ ਦਾ ਆਪ ਜਹਾਜ਼ ਦਾਤਾ
ਸੱਚੇ ਸ਼ਹਿਨਸ਼ਾਹ ਹੋ ਨਿਰਮਲ ਰੀਤ ਵੀ ਹੋ।

ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ ਜੀਓ

ਓਅੰਕਾਰ ਅਪਾਰ ਕਰਤਾਰ ਮੇਰਾ
ਦਿਲਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦਾ ਏ।
ਕਿਧਰੇ ਪੰਛੀਆਂ ਅੰਦਰ ਪਰਵਾਜ਼ ਭਰਦਾ
ਕਿਧਰੇ ਫੁੱਲ ਕਲੀਆਂ ਅੰਦਰ ਹੱਸਦਾ ਏ।
ਸਾਰੇ ਦੇਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀਆਂ ਉਹਦੀਆਂ ਨੇ
ਜ਼ੱਰੇ ਜ਼ੱਰੇ ਅੰਦਰ ਓਹੀ ਵੱਸਦਾ ਏ।
ਉਹਦਾ ਭੇਤ ਨਾ ਕੋਈ ਵੀ ਜਾਣ ਸਕਿਆ
ਪਰ ਉਹ ਚੋਣਵੇਂ ਮੁਖਾਂ 'ਚੋਂ ਦਿੱਸਦਾ ਏ।
ਉਹਦੇ ਅਗਮ ਅਥਾਹ ਰਹੱਸ ਡੂੰਘੇ
ਸਾਡੀਆਂ ਧੜਕਣਾਂ ਵਿਚ ਉਹ ਵੱਸਦਾ ਏ।
ਉਹਦੀ ਉਸਤਤੀ ਹੀ ਸਾਡੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਏ
ਸਾਨੂੰ ਚਾਅ ਬੱਸ ਉਹਦੇ ਹੀ ਜਸ ਦਾ ਏ।