ਲਾਲ ਪੱਤਰੇ ਤੇ ਖ਼ੂਨੀ ਹਾਸ਼ੀਏ ਨੇ, ਤੇਰੇ ਅਮਰ ਸੁਨਹਿਰੀ ਇਤਿਹਾਸ ਵਾਲੇ।
ਅੱਖਰ ਕੰਬਦੇ ਕਲਮ ਵੀ ਸੁੰਨ ਹੋਈ, ਤੇਰੇ ਸਾਕੇ ਨੇ ਐਸੇ ਅਹਿਸਾਸ ਵਾਲੇ। –ਰਗਾਂ ਟੁੱਟਦੀਆਂ ਨੈਣਾਂ 'ਚੋਂ ਨੀਰ ਛਲਕੇ, ਜਦੋਂ ਜਦੋਂ ਵੀ ਖ਼ੂਨੀ ਦੀਵਾਰ ਦੇਖਾਂ
ਗੁੰਚੇ ਤੋੜੇ ਮਰੋੜੇ ਫਿਰ ਯਾਦ ਆਉਂਦੇ, ਤੇਰੇ ਲਾਲਾਂ ਦਾ ਜਦੋਂ ਦੀਦਾਰ ਦੇਖਾਂ। -ਜਦੋਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਪੋਹ ਦੀਆਂ ਸਰਦ ਰਾਤਾਂ, ਤੇਰੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਯਾਦ ਆਉਂਦੀ।
ਅਜੇ ਤੀਕ ਨਾ ਧਰਤ ਦੀ ਅੱਖ ਸੁੱਕੀ, ਅਜੇ ਤੀਕ ਵੀ ਪੌਣ ਹੈ ਵੈਣ ਪਾਉਂਦੀ। -ਕਾਲੀ ਘਟਾ ਦਾ ਕਾਲਜਾ ਪਾਟ ਜਾਂਦਾ, ਅਜੇ ਤੀਕ ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਅੱਖ ਰੋਂਦੀ
ਅਜੇ ਤੀਕ ਵੀ ਰੋਂਗਟੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੁੰਦੇ, ਅਜੇ ਤੀਕ ਕਾਇਨਾਤ ਦੀ ਰੂਹ ਰੋਂਦੀ -ਇਹ ਤਾਂ ਜਬਰ ਤੇ ਕਹਿਰ ਦੀ ਅੱਤ ਹੋਈ, ਤੇਗਾਂ ਚੱਲੀਆਂ ਨਿੱਕੇ ਦਿਲਾਵਰਾਂ 'ਤੇ
ਸੋਹਲ ਫੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੋਹ ਸੁੱਟਿਆ, ਲੱਖ ਲਾਹਣਤਾਂ ਸਮੇਂ ਦੇ ਜਾਬਰਾਂ ’ਤੇ। -ਸੋਹਣੇ ਮੁੱਖੜੇ ਸੀ ਆਫ਼ਤਾਬ ਵਰਗੇ, ਕਿਸੇ ਮਹਿਕਦੇ ਸੂਹੇ ਗੁਲਾਬ ਵਰਗੇ
ਘਿਰ ਕੇ ਕੰਡਿਆਂ ਵਿਚ ਵੀ ਖਿੜੇ ਹੋਏ, ਛੋਟੇ ਲਾਲ ਅਗੰਮੀ ਵਿਸਮਾਦ ਵਰਗੇ। -ਦੇਖ ਹੌਂਸਲੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਗੀਨਿਆਂ ਦੇ, ਨੀਹਾਂ ਜ਼ੁਲਮ ਦੀਆਂ ਵੀ ਸ਼ਰਮਾਅ ਗਈਆਂ
ਕੰਬ ਕੰਬ ਕੇ ਕੰਧ ਵੀ ਢੇਰ ਹੋਈ, ਇੱਟਾਂ ਸਿਤਮ ਨੂੰ ਲਾਹਨਤਾਂ ਪਾ ਗਈਆਂ। -ਨੰਨ੍ਹੇ ਸੋਹਲ ਲਡਿੱਕਿਆਂ ਹੀਰਿਆਂ ਨੇ, ਕਿਵੇਂ ਇੱਟਾਂ ਦਾ ਭਾਰ ਸਹਾਰਿਆ ਹੋ
ਕਿਵੇਂ ਸਾਹਿਬਾਂ ਦੇ ਸਾਹਿਬਜ਼ਾਦਿਆਂ ਨੇ, ਤਿਲ ਤਿਲ ਕਰ ਕੇ ਆਪਾ ਵਾਰਿਆ ਹੋਊ। -ਇਨ੍ਹਾਂ ਆਸ਼ਕਾਂ ਇਸ਼ਕ ਦੀ ਗਲੀ ਅੰਦਰ, ਆਪਾ ਨੀਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਚਿਣਵਾ ਦਿੱਤਾ
ਬੇਸ਼ਕੀਮਤੀ ਫੁੱਲਾਂ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਤੇ, ਆਪਾ ਡਾਲੀ ਦੇ ਨਾਲੋਂ ਤੁੜਾ ਦਿੱਤਾ। -ਦੇਖ ਭੋਲੀਆਂ ਪਿਆਰੀਆਂ ਸੂਰਤਾਂ ਨੂੰ, ਸੂਰਜ ਚੰਨ ਵੀ ਮੂੰਹ ਛੁਪਾਉਣ ਲੱਗੇ
ਦੇਖ ਬੇਮਿਸਾਲ ਕੁਰਬਾਨੀਆਂ ਨੂੰ, ਅਰਸ਼ ਕੁਰਸ ਵੀ ਫੁੱਲ ਬਰਸਾਉਣ ਲੱਗੇ। -ਜਿੰਦਾਂ ਨਿੱਕੀਆਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਕਾਰਨਾਮੇ, ਕਦੇ ਭੁੱਲ ਕੇ ਵੀ ਨਾ ਕੋਈ ਭੁੱਲ ਸਕਦਾ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਮਰ ਅਦੁੱਤੀ ਸ਼ਹਾਦਤਾਂ ਦਾ, ਕੋਈ ਕਦੇ ਵੀ ਤਾਰ ਨਾ ਮੁੱਲ ਸਕਦਾ। ਜਦੋਂ ਤੀਕ ਇਹ ਧਰਤ ਆਕਾਸ਼ ਰਹਿਣੇ, ਸਾਹਿਬਜ਼ਾਦਿਆਂ ਦੇ ਪਰਚਮ ਝੁੱਲਣੇ ਨੇ
ਸਦਾ ਲਈ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਪੰਨਿਆਂ ਤੋਂ, ਭੇਤ ਇਸ਼ਕ ਇਲਾਹੀ ਦੇ ਖੁੱਲਣੇ ਨੇ । ਅਸੀਂ ਰੱਖਾਂਗੇ ਯਾਦ ਸ਼ਹਾਦਤਾਂ ਨੂੰ, ਜਦੋਂ ਤੀਕ ਨੇ ਸਾਹਾਂ ਵਿਚ ਸਾਹ ਸਾਡੇ
ਨਕਸ਼ੇ ਕਦਮ ਇਨ੍ਹਾਂ ਬਾਂਕੇ ਹੀਰਿਆਂ ਦੇ, ਸਦਾ ਲਈ ਰੁਸ਼ਨਾਉਣਗੇ ਰਾਹ ਸਾਡੇ। -ਕਲਗੀਧਰ ਦੇ ਰੋਸ਼ਨ ਸਿਤਾਰਿਆਂ ਨੂੰ, ਲੱਖਾਂ ਵਾਰ ਡੰਡਉਤ ਪ੍ਰਣਾਮ ਸਾਡੇ
ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਦੇ ਵੱਡਿਆਂ ਬਾਬਿਆਂ ਨੂੰ, ਲੱਖਾਂ ਵਾਰ ਨੇ ਸਿਜਦੇ ਸਲਾਮ ਸਾਡੇ। | 
