ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਕਿਆਂ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿਚ ਦਿਲ ਨੂੰ ਕੀ ਹੋਇਆ,
ਸਾਰੇ ਸਾਲ ਵਿਚ ਏਨਾ ਤਾਂ ਇਹ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੀ ਰੋਇਆ।
ਮੇਰੇ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਦੇ ਦੂਲੇ ਚਾਰੇ ਹੀਰੇ ਅਣਮੁੱਲੇ,
ਹੋਏ ਅੱਖੀਆਂ ਤੋਂ ਉਹਲੇ ਸਾਥੋਂ ਮੁਖੜਾ ਲੁਕੋਇਆ।
ਅਜੇ ਤੀਕ ਵੀ ਜ਼ਮੀਨ ਕੰਬੇ ਹਉਕਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ,
ਇਹਦਾ ਨੀਹਾਂ ਵਾਲਾ ਫੱਟ ਕਦੇ ਰਾਜ਼ੀ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਛਾਈ ਸੰਘਣੀ ਉਦਾਸੀ ਪਾਟੀ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਛਾਤੀ,
ਲਹੂ ਅੰਬਰਾਂ ਦੀ ਅੱਖ ਵਿੱਚੋਂ ਨੀਰ ਬਣ ਹੋਇਆ।
ਮੇਰੇ ਸਾਹਿਬੇ ਕਮਾਲ ਉਤੋਂ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਜਾਈਏ,
ਝੋਲੀ ਲਾਲਾਂ ਵਾਲੀ ਛੰਡੀ ਸਾਥੋਂ ਕੁਝ ਨਾ ਲੁਕੋਇਆ।
ਕਾਇਨਾਤ ਵਿਚ ਧੁੰਦ ਅਤੇ ਗਹਿਰ ਜਿਹੀ ਛਾਈ,
ਅੱਜ ਜਾਪੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵੀ ਖਾਮੋਸ਼ ਜਿਹਾ ਹੋਇਆ।
ਫਤਿਹਗੜ੍ਹ ਦੇ ਮੁਨਾਰੇ ਚਮਕੌਰ ਦੇ ਸਿਤਾਰੇ,
ਪਾਉਂਦੇ ਰਹਿਣਗੇ ਕਹਾਣੀ ਅਸੀਂ ਕਿੰਨਾ ਕੁਝ ਖੋਇਆ।
ਠੰਢੇ ਬੁਰਜ ’ਚ ਮਾਤਾ ਜੀ ਵੀ ਹੋ ਗਏ ਸ਼ਹੀਦ,
ਞਅੱਜ ਚੱਕੀਆਂ ਮਧਾਣੀਆਂ ਨੇ ਮਾਰੂ ਰਾਗ ਝੋਇਆ।
ਸੋਹਲ ਫੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਸਮੇਟ ਮਰਨ ਮਿੱਟੀ ਹੋਈ ਕੰਧ,
ਇਹਨੇ ਏਨਾ ਵੱਡਾ ਕਹਿਰ ਕਿਵੇਂ ਸੀਨੇ 'ਚ ਸਮੋਇਆ।
ਇਨ੍ਹਾਂ ਚਾਨਣੇ ਚਰਾਗਾਂ ਦੇ ਸੀ ਕਿੱਡੇ ਵੱਡੇ ਜੇਰੇ,
ਸਾਥੋਂ ਝੱਲਿਆ ਨਾ ਜਾਵੇ ਜਦੋਂ ਕਿੱਸਾ ਇਹ ਛੋਹਿਆ।
ਭੇਟ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਸੁੱਚੇ ਹੰਝੂਆਂ ਦੇ ਨਜ਼ਰਾਨੇ,
ਅਸੀਂ ਨੂਰ ਦੇ ਨਗੀਨਿਆਂ ਨੂੰ ਨੈਣਾਂ ’ਚ ਪਰੋਇਆ। |
