ਗੁਰੂ ਕੇ ਬਾਗ਼ ਅੰਦਰ
ਬੈਠੇ ਸੀ ਬੜੇ ਪਤੰਦਰ
ਕਰਦੇ ਸੀ ਮਾੜੇ ਕਾਰੇ
ਜੁਲਮ ਕਮਾਉਂਦੇ ਭਾਰੇ
ਦਿਲੋਂ ਭੁਲ ਬੈਠੇ ਗੁਰੂ ਸਤਿਕਾਰ ਨੂੰ
ਭਜਾਉਣ ਹਿੱਤ ਚੜੇ ਸੂਰਮੇ

ਬੈਠੇ ਮੱਲ ਕੇ ਜੋ ਗੁਰੂ ਦੇ ਦੁਆਰ ਨੂੰ
ਬੀ. ਟੀ. ਦੀਆਂ ਡਾਂਗਾਂ ਖਾ ਕੇ
ਸੁਰਤ ਗੁਰ ਚਰਨੀਂ ਲਾ ਕੇ
ਦਾਤਾ ਜੀ ਲਾਜ ਬਚਾਉਣੀ
ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਹੈ ਲੇਖੇ ਲਾਉਣੀ
ਅਸੀਂ ਭਲਾ ਸਰਬੱਤ ਵਾਲਾ ਮੰਗਿਆ
ਮਹੰਤ ਸਦਾ ਕਹਿਰ ਕਰਦੇ

ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਗੁਰੂ ਕਾ ਸਿਧਾਂਤ ਛਿੱਕੇ ਟੰਗਿਆ
ਕੁੱਟ ਕੇ ਵਾਂਗ ਚੂਰਮੇ
ਕੀਤੇ ਬੇ ਹੋਸ਼ ਸੁਰਮੇ
ਨਾਮ ਧਿਆਈ ਜਾਂਦੇ
ਡਾਂਗਾਂ ਵੀ ਖਾਈ ਜਾਂਦੇ
ਕੌਣ ਰੋਕ ਸਕੇ ਪਤੰਗਿਆਂ ਦੀ ਡਾਰ ਨੂੰ
ਭਜਾਉਣ ਹਿੱਤ. . .

ਫੜ ਕੇ ਹੱਥਕੜੀਆਂ ਲਾਈਆਂ
ਤੁਰਪੇ ਸੀ ਨਾਲ ਸਿਪਾਹੀਆਂ
ਅਟਕ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਜਾਣਾ
ਪਾਣੀ ਨਾ ਮਿਲੇਗਾ ਖਾਣਾ
ਜੁਲਮ ਕਰਨ ਤੋਂ ਨਾ ਗੋਰਾ ਰਤਾ ਸੰਗਿਆ
ਮਹੰਤ ਸਦਾ. . .

ਫੜ੍ਹਕੇ ਫਿਰ ਚਾੜੇ ਰੇਲੇ
ਹੋਣੇ ਨਾ ਮੁੜਕੇ ਮੇਲੇ
ਕਰਮ ਪ੍ਰਤਾਪ ਸਿੰਘ ਜੋ
ਝਲਦੇ ਸੰਤਾਪ ਸਿੰਘ ਜੋ
ਰੋਕ ਦੇਣਾ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਗੱਡੀ ਰਫਤਾਰ ਨੂੰ
ਭਜਾਉਣ ਹਿੱਤ . .

ਪਹੁੰਚੇ ਸਟੇਸ਼ਨ ਜਾ ਕੇ
ਕਹਿੰਦੇ ਸੀ ਇੰਝ ਸੁਣਾ ਕੇ
ਆਪਾਂ ਪ੍ਰਸ਼ਾਦ ਛਕਾਉਣਾ
ਵੀਰਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਪਾਉਣਾ
ਤੂੰ ਵੀ ਭਾਰਤੀ ਏ ਵੀਰਾ ਮੇਰੇ ਚੰਗਿਆ
ਮਹੰਤ ਸਦਾ. .

ਕਹਿੰਦਾ ਸਟੇਸ਼ਨ ਬਾਬੂ
ਗੱਡੀ ਨਹੀਂ ਆਉਣੀ ਕਾਬੂ
ਐਵੇ ਨਾ ਰੌਲਾ ਪਾਉ
ਭਾਂਡੇ ਚੁੱਕ ਘਰ ਨੂੰ ਜਾਉ
ਕਾਹਤੋਂ ਝਲਦੇ ਹੋ ਪਿੰਡੇ ਉਤੇ ਮਾਰ ਨੂੰ
ਭਜਾਉਣ ਹਿੱਤ . .

ਆਖਰ ਲਾ ਲਈ ਸਮਾਧੀ
ਸੂਰਿਆਂ ਕਸਮ ਵੀ ਖਾਧੀ
ਪਟੜੀ ’ਤੇ ਆਸਣ ਲਾਇਆ
ਇੰਜਣ ਵੀ ਵਧਦਾ ਆਇਆ
ਸਰੀਰ ਉੱਡਿਆ ਤੇ ਪਾਣੀ ਵੀ ਨਾ ਮੰਗਿਆ
ਮਹੰਤ ਸਦਾ...

ਲੈ ਕੇ ਸਿੰਘ ਬੈਠੇ ਟੇਕਾਂ
ਲੱਗੀਆਂ ਫਿਰ ਕੱਸ ਬਰੇਕਾਂ
ਗੱਡੀ ਨਾ ਅੱਗੇ ਚੱਲੇ
ਸੇਵਾ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਹੱਲੇ
ਖੁਸ਼ ਕਰਨਾ ਹੈ ਸਿਰ ਦੇ ਕੇ ਯਾਰ ਨੂੰ
ਭਜਾਉਣ ਹਿੱਤ . .

ਦੋਵੇਂ ਸਿੰਘ ਹੋਏ ਸ਼ਹੀਦ
ਦੁਨੀਆ ਸੀ ਬਣੀ ਮੁਰੀਦ
ਬਾਣੀ ਜੋ ਸਰਵਣ ਕਰਦੇ
ਮਰਨੋਂ ਨਾ ਰਤਾ ਵੀ ਡਰਦੇ
ਮਨ ਸਦਾ ਹੀ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਰੰਗਿਆ
ਮਹੰਤ ਸਦਾ ਕਹਿਰ ਕਰਦੇ
ਜਿਨਾਂ ਗੁਰੂ ਕਾ ਸਿਧਾਂਤ ਛਿੱਕੇ ਟੰਗਿਆ